Французская Экватарыяльная Афрыка

Французская Экватарыяльная Афрыка (фр. Afrique Équatoriale Française, AEF) — каланіяльнае валоданне Францыі ў цэнтральнай Афрыцы ў 1910-1958 гадах. У склад Французскай Экватарыяльнай Афрыкі ўваходзілі Габон, Сярэдняе Конга (Рэспубліка Конга), Убангі-Шары (Цэнтральна-Афрыканская Рэспубліка), Чад (з 1920). Сталіца (рэзідэнцыя губернатара) - Бразавіль (у Конга).

Калонія Францыі
Французская Экватарыяльная Афрыка
фр.: Afrique Équatoriale Française, AEF
Сцяг Герб
Сцяг Герб
French Equatorial Africa.PNG
Французская Экватарыяльная Афрыка
< Flag of France.svg
< Flag of France.svg
< Flag of France.svg
< Flag of France.svg
< Flag of France.svg
Flag of the Central African Republic.svg >
Flag of Chad.svg >
Flag of Gabon (1959–1960).svg >
Flag of Cameroon.svg >
Flag of the Republic of the Congo.svg >
1910 — 1958

Сталіца Бразавіль
Мова(ы) Fang[d]
Афіцыйная мова французская мова
Грашовая адзінка Франк Французскай Экватарыяльнай Афрыкі, Франк КФА
Форма кіравання Федэрацыя
Commons-logo.svg Французская Экватарыяльная Афрыка на Вікісховішчы

У 1911 годзе Францыя ў выніку Агадырскага крызісу страціла частку тэрыторыі, якая ўвайшла ў германскую калонію Камерун, аднак пасля паразы ў Першай сусветнай вайне тэрыторыя была вернутая.

Падчас Другой сусветнай вайны Французская Экватарыяльная Афрыка падтрымлівала сілы «Свабоднай Францыі», за выключэннем Габона, які знаходзіўся на баку ўрада Вішы да лістапада 1940 года. Бразавільская канферэнцыя 1944 года стала першым крокам на шляху дэкаланізацыі Французскай Афрыкі.