Людвік Вольнік (польск.: Ludwik Wolnik, 19 жніўня 1889, Слесін — пасля 1941) — польскі ўрадовец, інжынэр. Бурмістар Баранавічаў і Наваградку.

Людвік Вольнік
Род дзейнасці інжынер
Дата нараджэння 19 жніўня 1889(1889-08-19)
Месца нараджэння
Дата смерці XX стагоддзе
Узнагароды і прэміі
залаты крыж Заслугі сярэбраны крыж Заслугі медаль «Удзельніку вайны 1918—1921» медаль «10-годдзе здабыцця незалежнасці»

БіяграфіяПравіць

Скончыў аддзяленне мэханікі Палітэхнікума ў Кётане. З пачаткам Першай сусветнай вайны прызваны ў нямецкае войска і ў 1914 годзе трапіў у расійскі палон. Высланы на Урал, пасля працаваў на будоўлі фабрык у Маскве. У 1916—1918 гадах выконваў абавязкі віцэ-дырэктара фабрыкі Густава Пелкі ў Маскве. У Маскве заснаваў таварыства «Stowarzyszenie Wielkopolan», дзе працаваў сакратаром.

Пасля вяртання ў Польшчу, працаваў у міністэрстве. Ваяваў дабраахвотнікам у польска-бальшавіцкай вайне 1920 года.

Пасля дэмабілізацыі застаўся ў Баранавічах. З ліпеня 1934 года абраны бурмістрам Баранавічаў.

У 1937 годзе абраны бурмістрам павятовага Наваградку. Удзельнічаў у Камітэце святкавання «Дзён Міцкевіча», дзякуючы яго намаганням 3 чэрвеня 1931 года і адбылося насыпанне кургана Адаму Міцкевіча каля Наваградзкага замка.

Пасля далучэньня Заходняй Беларусі да БССР арыштаваны НКУС БССР 29 верасня 1939 года. Асуджаны 4 верасня 1940 года па 74 УК БССР на 8 год. Знаходзіўся ў Суслаўскім працоўнапапраўчым лягэры. Вызвалены 2 верасня 1941 года ў сувязі са стварэннем польскага войска Андэрса.

Рэабілітаваны пракуратурай Брэсцкай вобласці ў 31 ліпеня 1989 года[1].

Зноскі