Тыбе́цкае пісьмо́ — пісьмо, якое склалася ў 8—11 ст. у манастырах Цэнтральнай Азіі на аснове індыйскага пісьма брахмі эпохі гупта.

Тыбецкае пісьмо
Turfan fragment tibt.jpg
Тыбецкі тэкст, знойдзены ў Турфане
Тып пісьма абугіда
Мовы тыбецкая, дзонг-кэ
Гісторыя
Дата стварэння каля 650 і VIII стагоддзе[1]
Перыяд з 650 года н.э. па цяперашні час
Паходжанне

брахмі

гупта
сідхаматрыка
Развілася ў квадратнае пісьмо, лепча, лімбу
Уласцівасці
Напрамак пісьма left-to-right[d][2]
Дыяпазон Юнікода U+0F00–U+0FFF
ISO 15924 Tibt
Commons-logo.svg Тыбецкае пісьмо на Вікісховішчы
Tibetan-script.png

Алфавіт значна пашыраны за кошт дадатковых сімвалаў, адсутнічаюць спецыяльныя знакі для абазначэння сэнсаўтваральнай вышыні галасавога тону.

Падзяляецца на кніжны і друкаваны шрыфт і на курсіўнае пісьмо, у якім таксама вылучаецца некалькі тыпаў.

На аснове тыбецкага пісьма развіліся некаторыя іншыя пісьмовыя сістэмы, напрыклад, мангольскае пісьмо.

АлфавітПравіць

ка (ka) кха (kha) га (ga) нга (nga)
ча (ca) чха (cha) джа (ja) нья (nya)
та (ta) тха (tha) да (da) на (na)
па (pa) пха (pha) ба (ba) ма (ma)
ца (tsa) цха (tsha) дза (dza) ва (wa)
жа (zha) за (za) а ('a) йа (ya)
ра (ra) ла (la) ша (sha) са (sa)
ха (ha) а (a)

ЛітаратураПравіць

СпасылкіПравіць

  1. Crystal D. The Cambridge Encyclopedia of LanguageВыдавецтва Кембрыджскага ўніверсітэта, 1987. — С. 311. — ISBN 978-0-521-42443-1
  2. https://babelstone.co.uk/Software/BabelMap.html