Трамбідыформныя кляшчы

(Пасля перасылкі з Trombidiformes)

Трамбідыформныя кляшчы (Trombidiformes) — атрад надатраду Acariformes. Налічваюць больш за 22 000 апісаных відаў, якія аб’ядноўваюцца прыкладна ў 125 сямействаў[1].

Трамбідыформныя кляшчы
Trombidium holosericeum (aka).jpg
Trombidium holosericeum
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Trombidiformes Reuter, 1909

Падатрады
Wikispecies-logo.svg
Сістэматыка
на Віківідах
Commons-logo.svg
Выявы
на Вікісховішчы
ITIS  82769
NCBI  83136
EOL  8560
FW  271442

Значэнне для чалавекаПравіць

Сярод прадстаўнікоў атрада ёсць формы — пераносчыкі патагенных для чалавека і млекакормячых інфекцый: іх укусы выклікаюць скурныя захворванні — трамбідыяз, зерневую каросту (узбуджальнік — Руemotes ventricosus), дэмадэкоз (узбуджальнікі — прадстаўнікі роду Demodex). Некаторыя віды выступаюць у якасці пераносчыкаў бактэрый Orientia tsutsugamushi (сямейства Rickettsiaceae) — узбуджальнікаў ліхаманкі цуцугамушы[2].

Некаторыя віды, якія паразітуюць на раслінах, — сур’ёзныя шкоднікі сельскагаспадарчых культур. Да ліку такіх, напрыклад, ставіцца шэраг відаў з сямействаў Eriophyidae і Tetranychidae[3]. Acarapis woodi паразітуе у трахеях пчол, выклікаючы акарапідоз[4].

Зноскі

  1. Walker, D. E. Hidden in plain sight: mites in the canopy. In: M. Lowman, H. B. Rinker (eds.) Forest Canopies. Academic Press, 2004, 544 p., p. 224—241. ISBN 978-0-12-457553-0. (англ.) 
  2. Pham, X. D., Otsuka, Y., Suzuki, H., Takaoka, H. (2001) Detection of Orientia tsutsugamushi (Rickettsiales: Rickettsiaceae) in unengorged chiggers (Acari: Trombiculidae) from Oita Prefecture, Japan, by nested polymerase chain reaction. Journal of Medical Entomology 38 (2): 308—311. Аннотация (англ.)  (Праверана 30 снежня 2011)
  3. Proctor, H. (1998). Trombidiformes. Trombidiform mites. in Tree of Life Web Project (tolweb.org) Текст (англ.)  (Праверана 30 снежня 2011)
  4. Ланге А. Б. Подотряд Тромбидиформные клещи (Trombidiformes), с. 103—114. В кн.: Зенкевич Л. А. (ред.) Жизнь животных. Т. 3. Беспозвоночные. — М.: Просвещение, 1969. — 575 с.

ЛітаратураПравіць

СпасылкіПравіць