Розніца паміж версіямі "Антанін Пій"

Аб’ём не змяніўся ,  5 гадоў таму
др
→‎Пачатак кіравання: арфаграфія, replaced: дміністратыўн → дміністрацыйн using AWB
др (стылявыя змены)
др (→‎Пачатак кіравання: арфаграфія, replaced: дміністратыўн → дміністрацыйн using AWB)
=== Пачатак кіравання ===
[[File:Aureus d'Antonin le Pieux.jpg|thumb|Антанін Пій на манетах]]
Калі ў 138 г. памёр [[Луцый Элій Цэзар]], прыемны сын і спадчыннік [[Адрыян]]а, выбар апынуўся на Антаніне, які пасля доўгіх разважанняў прыняў пасаду. 25 лютага ён быў усыноўлены Адрыянам, атрымаў паўнамоцтвы [[трыбун]]а, а хутка і вышэйшую адміністратыўнуюадміністрацыйную пасаду (imperium). У яго гонар былі выпушчаны манеты, на якіх ён іменаваўся Цітам Эліем Цэзарам Антанінам. У той жа чам самому Антаніну было загадана ўсынавіць Марка Аўрэлія і Луцыя Вера, якія сталі яго пераемнікамі. Пачаліся месяца доўгай хваробы Адрыяна, калі Антанін ужо дэ-факта выконваў абавязкі кіраўніка імперыі. А пасля смерці Адрыяна натуральным і мірным шляхам заняў яго месца на троне.
 
Кіраванне Антаніна пачалося з некаторых складанасцей. Калі ён падаў просьбу аб абагаўленні свайго папярэдніка і афіцыйным прызнанні яго дзеяў, [[Сенат, Старажытны Рым|Сенат]] праявіў нязгодлівасць па абодвух пытанням, памятаючы аб тым, што Адрыян скараціў паўнамоцтвы сенатараў, а некаторых пакараў смерцю. Нарэшце, асцерагаючыся ўмяшальніцтва войска ў выніку няўдачы гэтай спробы новага кіраўніка, сенатары састумілі, але дамагліся адмены непапулярнага інстытута выязных суддзяў, якія дзейнічалі на тэрыторыі самой [[Італія|Італіі]]. У далейшым уважлівае стаўленне Антаніна да сенатарскага класу прынесла яму прыхільнасць сенатараў, нават тых, хто лічыў сябе лепшымі за імператара па паходжанню і талентах: урэшце яму прысвоімі імя «Пій» («Набожны»), адзначыўшы тым самым яго стараннасць у выкаванні рэлігійнага і патрыятычнага абавязку.
306 750

правак