ФК Удзінезэ

італьянскі футбольны клуб

«Удзінезэ» (італ.: Udinese Calcio) — італьянскі футбольны клуб з горада Удзінэ. Клуб быў заснаваны ў 1896 годзе, такім чынам з’яўляючыся другім найстарэйшым клубам у Італіі пасля «Джэноа».

Удзінезэ
Поўная назва Udinese Calcio SpA
Заснаваны 1896
Горад Удзінэ, Італія
Стадыён Стадыа Фрыўлі
Умяшчальнасць: 25 144
Уладальнік Джампаала Поца[d]
Прэзідэнт Франка Салдаці[d]
Галоўны трэнер
Чэмпіянат Серыя A
2018/19 12 месца
Сайт Афіцыйны сайт
Форма
Асноўная
форма
Форма
Гасцявая
форма
Форма
Рэзервовая
форма

Традыцыйная хатняя форма каманды ёсць кашуля ў чорна-белую палоску, чорныя шорты і белыя шкарпэткі. Клуб гуляе на «Стадыа Фрыўлі», які здольны змясціць 41 652 заўзятараў, хоць у цяперашні час гэты паказчык абмяжоўваецца да 30 900. Клуб мае сваё лічбавае тэлебачанне, якое вяшчае ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія. Клуб мае вялікую колькасць прыхільнікаў у Фрыўлі і суседніх раёнах.

ГісторыяПравіць

Раннія гадыПравіць

«Удзінезэ» быў заснаваны ў 1896 годзе годзе як частка Удзінезскага таварыства гімнастыкі і фехтавання. У сваім першым годзе, клуб перамог у розыгрышу трафея «Torneo FNGI» ў Трэвіза разбіўшы «Ферару» з лікам 2:0, аднак гэты тытул не прызнаецца ў якасці афіцыйнага.

5 ліпеня 1911 года некаторыя гімнасты Удзінезэ на чале з Луіджы Даль Дана, заснавалі клуб «Удзінезэ», які далучыўся да Італьянскай федэрацыі футбола. Новая каманда дэбютавала ў таварыскім матчы супраць «Ювентус Пальманова», і перамагла з лікам 6:0.

Толькі ў 19121913 гадах «Удзінезэ» ўпершыню прыняў удзел у чэмпіянаце пад эгідай італьянскай футбольнай асацыяцыі. У гэтым годзе яны былі залічаны ў турнір «Campionato Veneto di Promozione», які складаўся ўсяго з трох каманд (астатнімі былі «Петрарка» і «Падуя»). З двума перамогамі супраць «Падуі» (3:1 і 5:0), Удзінезэ скончыў турнір на другім месцы, прапусціўшы наперад «Петрарку» і прабіўшыся, такім чынам, у лігу «Prima Categoria». У «Prima Categoria», Удзінезэ не здолеў выйсці на нацыянальны ўзровень.

1920-я гадыПравіць

Сезон 1920/21, які скончыўся для клуба няўдала ў «Eliminatoria Veneta», быў незабыўны, бо менавіта ў ім за клуб дэбютаваў Джына Белота, які па-ранейшаму з’яўляецца іграком, які адгуляў найбольшую колькасць сезонаў за клуб, гэта значыць 17. У 1922 годзе, «Удзінезэ», скарыстаўшыся адсутнасцю мацнейшых на той час клубаў краіны ў розыгрышу першага Кубка Італіі, дасягнуў фіналу нацыянальнага кубка, дзе саступіў клуба «Вада» з лікам 1:0. У лізе, тым годам, «Удзінезэ» заняў другое месца ў сваёй кваліфікацыйнай групе «Girone Eliminatorio Veneto», што дазволіла яну застацца ў вышэйшым дывізіёне на наступны сезон, нягледзячы на рэфармаванне чэмпіянату, якое прывяло да скарачэння колькасці каманд.

Сезон 1922/23 быў катастрафічным для клуба, бо яны занялі ў сваёй групе апошняе месца і вылецелі ў другі дывізіён. Да таго ж каманда рызыкавала ў 1923 годзе быць ліквідаванай з-за запазычанасці. 24 жніўня 1923 года клуб «Удзінезэ» быў вылучаны з «Удзінезэ Фрыўлі», і клуб быў вымушаны стварыць бюджэт. На шчасце, уся пазыка была выплачана прэзідэнтам клуба Алесандра Дэль Торса пасля продажу ім некаторых сваіх карцінаў. Такім чынам клуб здолеў заявіцца ў другі дывізіён, у якім у выніку заняў чацвёртае месца на наступны год.

СкладПравіць

Станам на люты 2020 года.

Пазіцыя Імя Год нараджэння
1   Бр Хуан Муса 1994
3   Аб Самір 1994
4   Аб Себасцьян Продль 1987
5   Аб Уільям Трост-Эконг 1993
6   ПА Сека Фафана 1995
7   Нап Стэфана Акака 1989
8   ПА Мата Яяла 1988
10   ПА Радрыга дэ Паўль 1994
11   ПА Уолас 1995
12   ПА Кен Сема 1993
15   Нап Кевін Ласанья   1992
17   Аб Брэм Нюйтынк 1990
Пазіцыя Імя Год нараджэння
18   Аб Хідэ тэр Авест 1997
19   Аб Енс Ларсен 1991
27   Бр Самуэле Перысан 1997
30   Нап Ілія Нестароўскі 1990
38   ПА Раланда Мандрагора 1997
40   Нап Эмануэле Равіні 1995
50   Аб Радрыгу Бекан 1996
77   Аб Марвін Зегелар 1990
87   Аб Себасцьян Дэ Маё 1987
88   Бр Нікалас 1996
91   Нап Лукаш Тэадорчык 1991

СпасылкіПравіць