Эйрык II Ганіцель Папоў

Эйрык II Магнусан (стар.-сканд.: Eiríkr II prestahatari Magnússon, 4 кастрычніка 1268 — 15 ліпеня 1299) — конунг Нарвежскай Дзяржавы з 1280 па 1299 год. Мянушка prestahatari перакладаецца па-рознаму («Ганіцель папоў»[3], «Граза царквы», «Ненавіснік святароў»[4] і да т.п.). Старэйшы з сыноў Магнуса VI, што дажылі да паўналецця. Маці Эйрыка была Інгеборга, дачка дацкага караля Эрыка IV і Юты Саксонскай, праўнучкі Альбрэхта Мядзведзя (які, у сваю чаргу, быў прапраўнукам Олафа Святога).

Эйрык II Магнусан
стар.-сканд.: Eiríkr II prestahatari Magnússon
Eirik Magnusson.JPG
Эйрык II Ганіцель Папоў
Royal arms of Norway.svg
Сцяг Конунг Нарвежскай Дзяржавы Сцяг
9 мая 128015 ліпеня 1299
(пад імем Эйрык II Ганіцель Папоў)
Эйрык II
Папярэднік Магнус VI Папраўшчык Законаў
Пераемнік Хокан V Святы
Спадчыннік Хокан V Святы
Сцяг Конунг Ісландскай Дзяржавы Сцяг
9 мая 128015 ліпеня 1299
(пад імем Эйрык I)
Эйрык I
Папярэднік Магнус I Папраўшчык Законаў
Пераемнік Хокан II Святы
Спадчыннік Хокан II Святы
Нараджэнне 4 кастрычніка 1268
Смерць 15 ліпеня 1299 (30 гадоў)
Месца пахавання
Род дом Сверэ[d]
Бацька Магнус VI, кароль Нарвегіі
Маці Інгеборга Дацкая[d]
Жонка каля Маргарэт Шатландская[1] і Isabel Bruce[d][1]
Дзеці Маргарэт Нарвежская Дзева[2] і Ingeborg Eriksdottir of Norway[d][2]
Веравызнанне хрысціянства
Дзейнасць суверэн
Commons-logo.svg Эйрык II Ганіцель Папоў на Вікісховішчы

У 1281 годзе Эйрык ажаніўся з Маргарэт, дачкой шатландскага караля Аляксандра III. Праз два гады нарадзілася іх дачка, Маргарэт Нарвежская Дзева, пры гэтым сама Маргарэт памерла або пры родах, або адразу пасля родаў. Пасля гібелі Аляксандра III Маргарэт Нарвежская Дзева павінна была атрымаць у спадчыну шатландскі трон, але ў шасцігадовым узросце памерла па дарозе каля Аркнейскіх астравоў. У другім шлюбе з Ізабелай Брус, сястрой караля Шатландыі Роберта Бруса. Дачка Інгеборг ад гэтага шлюбу выйшла замуж за Вальдэмара Магнусана. У Эйрыка не было сыноў, таму яго спадчыннікам стаў брат, Хокан V Святы. Паколькі сыноў не было і ў Хокана, са смерцю апошняга згасла дынастыя Інглінгаў, і Нарвегія да 1905 года страціла незалежнасць.

Кіраванне Эйрыка было адзначана канфліктам з царквой, з-за чаго ён атрымаў мянушку «prestahatari» («ганіцель папоў»). Агульная лінія, аднак, была характэрнай для гэтага этапу гісторыі Нарвегіі, калі арыстакраты ўсімі сіламі спрабавалі пашырыць сваю ўласную ўладу і паменшыць уладу царквы.

Эйрык памёр 15 ліпеня 1299 года і быў пахаваны ў старым саборы Бергена, знесеным у 1531 годзе.

Зноскі

СпасылкіПравіць