Іван Панфілавіч Бялоў

Іван Панфілавіч Бялоў (15 (27) чэрвеня 1893, в. Калінічава[1], Чарапавецкага павета Наўгародская губерня, Расійская імперыя[2] — 29 ліпеня 1938, Масква) — савецкі ваенны дзеяч, камандарм 1-га рангу (1935).

Іван Панфілавіч Бялоў
Похороны погибших при катастрофе самолёта «Максим Горький».jpg
Дата нараджэння 15 (27) чэрвеня 1893(1893-06-27)
Месца нараджэння в. Калінічава, Чарапавецкага павета Наўгародская губерня, Расійская імперыя
Дата смерці 29 ліпеня 1938(1938-07-29) (45 гадоў)
Месца смерці г. Масква
Альма-матар
Прыналежнасць Расійская імперыя
Расійская Савецкая Федэратыўная Сацыялістычная Рэспубліка
Саюз Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік
Род войскаў пяхота
Гады службы Сцяг Расіі 19131917
Сцяг СССР 19181938
Званне Шаблон:СССР, Камандарм 1 ранга
Камандаваў Беларускай ваеннай акругай
Бітвы/войны Першая сусветная вайна,
Грамадзянская вайна ў Расіі
Узнагароды і прэміі
Ордэн Чырвонага Сцяга Ордэн Чырвонага Сцяга
Commons-logo.svg Іван Панфілавіч Бялоў на Вікісховішчы

БіяграфіяПравіць

Іван Панфілавіч Бялоў нарадзіўся ў в. Калінічава Чарапавецкага павета Наўгародскай губерні 15 чэрвеня 1893 года.

У 1913 годзе быў прызваны ў войска. Удзельнічаў у Першай сусветнай вайне ў званні унтэр-афіцэра. З лютага 1917 года — левы эсэр. І. П. Бялоў быў абраны старшынёй салдацкага камітэта 1-га Сібірскага запаснога стралковага палка ў Ташкенце, якім камандаваў падчас узброенага паўстання ў Ташкенце ў кастрычніку 1917 года.

Член Ташкенцкага Савета ў 1917—1919 гадах, член Туркестанскага ЦВК у 1918—1921 гадах. У 1918 годзе — камендант крэпасці і начальнік гарнізона Ташкента. Сыграў адну з ключавых роляў у падаўленні ў антысавецкага мецяжу(руск.) бел. ў Ташкенце на чале з Осіпавым у студзені 1919 года. Пасля падаўлення бунту выйшаў з партыі левых эсэраў і ўступіў у партыю бальшавікоў.

20-30-я гадыПравіць

З красавіка 1919 г. Бялоў быў галоўнакамандуючы войскаў Туркестанскай рэспублікі. У студзені — ліпені 1920 Бялоў быў начальнікам 3-й Туркестанскай стралковай дывізіі ў Сямірэччы. У перыяд са жніўня 1920 года па верасень 1921 года быў камандуючы Бухарскай групай войскаў, правёў аперацыю супраць бухарского эмірата.

У 1921—1922 гадах — камандзір дывізіі пры падаўленні мецяжоў на Кубані.


Скончыў Вышэйшыя акадэмічныя курсы (1923)[1], пасля чаго камандаваў стралковым корпусам, быў памочнікам камандуючага войскамі Маскоўскай, затым Паўночнакаўказскай ваенных акруг.

З лістапада 1927 года — камандуючы войскамі Паўночнакаўказкай ваеннай акругі[1].

З 1931 года — камандуючы войскамі Ленінградскай ваеннай акругі[1].

З 1935 года — камандуючы войскамі Маскоўскай ваеннай акругі[1].

З чэрвеня 1937 года па студзень 1938 — камандуючы войскамі Беларускай ваеннай акругі[1].

11 чэрвеня 1937 года прымаў удзел у судзе над Тухачэўскім і інш. З 1937 Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР[1]. Член ЦВК СССР[1].

Вельмі неасцярожна павёў сябе Бялоў на пасяджэнні Ваеннага савета пры наркаме абароны 21 лістапада 1937. Камандарм не пабаяўся заявіць, што «чыстка» камсастава ўсіх ступеняў пацягнула за сабой перапынак у баявой і палітычнай падрыхтоўцы войскаў. "… Было шмат перастраховачных уяўленняў, было шмат чутак, — заявіў Іван Панфіловіч, — калі людзі зводзілі рахункі, калі прымалі за ворага не таго, каго трэба. Людзі, якіх ні ў партыйным, ні ў іншым парадку не ацэньвалі з дрэннага боку, бяруцца органамі НКВД ".

7 студзеня 1938 года арыштаваны. Расстраляны 29 чэрвеня 1938 года.

І. П. Бялоў быў рэабілітаваны 26 лістапада 1955 года.

УзнагародыПравіць

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 Белов Иван Панфилович // Биографический справочник. — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 51. — 737 с.
  2. цяпер Чарапавецкі раён, Валагодская вобласць

ЛітаратураПравіць