Ватраслаў Ягіч

(Пасля перасылкі з І. В. Ягіч)

Ватраслаў Ягіч (харв.: Vatroslav Jagić; 6 ліпеня 1838, Вараждзін — 5 жніўня 1923, Вена) — харвацкі і расійскі філолаг-славіст, член Пецярбургскай АН (1880).

Ватраслаў Ягіч
Vatroslav Jagić
Vratoslav Jagic.JPG
Бюст Ватраслава Ягіча ў Венскім універсітэце
Дата нараджэння 6 ліпеня 1838(1838-07-06)[1][2][3]
Месца нараджэння
Дата смерці 5 жніўня 1923(1923-08-05)[1][2][3] (85 гадоў)
Месца смерці
Грамадзянства
Род дзейнасці мовазнавец, педагог, пісьменнік, выкладчык універсітэта
Навуковая сфера філалогія, славістыка, палеаграфія, археаграфія, літаратуразнаўства
Месца працы Заграбская гімназія,
Наварасійскі ўніверсітэт,
Санкт-Пецярбургскі ўніверсітэт,
Берлінскі ўніверсітэт,
Венскі ўніверсітэт
Навуковая ступень прафесар
Альма-матар
Навуковы кіраўнік Франц Міклашыч
Вядомыя вучні Boris Lyapunov[d] і Vladimir Ćorović[d]
Вядомы як адзін з найбуйнейшых экспертаў у вобласці славянскага мовазнаўства ў другой палове XIX стагоддзя.
Член у
Узнагароды і прэміі
Bavarian Maximilian Order for Science and Art Ордэн за заслугі ў мастацтве і навуцы
Commons-logo.svg Ватраслаў Ягіч на Вікісховішчы

БіяграфіяПравіць

Скончыў Венскі ўніверсітэт (1860). Прафесар Наварасійскага (1872-74), Берлінскага (1874-80), Пецярбургскага (1881-86) і Венскага (1886—1908) універсітэтаў. Асноўныя працы прысвечаны праблемам мовазнаўства, філалогіі, тэксталогіі, палеаграфіі, фалькларыстыкі, літаратуразнаўства, права, гісторыі (у т. л. гісторыі славяназнаўства). Ягіч адыграў вялікую ролю ў крыніцазнаўстве, падрыхтаваўшы выданні стараславянскіх і паўднёваславянскіх помнікаў. Яму належаць шматлікія даследаванні старажытнаславянскага пісьменства, пра мову стараславянскіх тэкстаў, па гісторыі харвацкай і рускай моў. Значную ўвагу Ягіч надаваў паўднёваславянскаму фальклору, старой харвацкай літаратуры, гісторыі рускай літаратуры 18 ст. Выдавец 1-га міжнароднага славістычнага часопіса, ініцыятар стварэння і рэдактар «Энцыклапедыі славянскай філалогіі». Аказаў істотны ўплыў на развіццё славістыкі ва ўсіх яе галінах, на аб’яднанне славістычнай працы ў розных краінах, выхаваў некалькі пакаленняў славістаў.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118711458 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 3 мая 2014.
  2. 2,0 2,1 Bibliothèque nationale de France data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  3. 3,0 3,1 Vatroslav Jagić // Brockhaus Enzyklopädie Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118711458 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 31 снежня 2014.