Адкрыць галоўнае меню

Георгэ Геаргіу-Дэж (рум.: Gheorghe Gheorghiu-Dej, нар. Георгэ Геаргіу; 8 лістапада 1901, Бырлад — 19 сакавіка 1965, Бухарэст) — румынскі дзяржаўны дзеяч, кіраўнік Румыніі з 1948 і да сваёй смерці ў 1965.

Георгэ Геаргіу-Дэж
Gheorghe Gheorghiu-Dej
Георгэ Геаргіу-Дэж
сцяг
1-ы Старшыня Дзяржаўнага Савета Румыніі
21 сакавіка 1961 — 19 сакавіка 1965
Папярэднік: пасада заснавана
Пераемнік: Ківу Стойка
сцяг
9-ы Першы сакратар Румынскай рабочай партыі
30 верасня 1955 — 19 сакавіка 1965
Папярэднік: Георгэ Апостал
Пераемнік: Нікалае Чаўшэску
сцяг
7-ы Генеральны сакратар Румынскай рабочай партыі
кастрычнік 1944 — 20 красавіка 1954
Папярэднік: Штэфан Фарыш
Пераемнік: Георгэ Апостал
сцяг
75-ы прэм'ер-міністр Румыніі
2 чэрвеня 1952 — 2 кастрычніка 1955
Папярэднік: Петру Гроза
Пераемнік: Ківу Стойка
 
Партыя:
Дзейнасць: палітык, дыпламат
Нараджэнне: 8 лістапада 1901(1901-11-08)[1][2][3]
Смерць: 19 сакавіка 1965(1965-03-19)[5][2][3] (63 гады)
Пахаванне:
Дзеці: Дочкі: Васіліка і Канстанціна
 
Узнагароды:
Герой Сацыялістычнай працы Румыніі Герой Сацыялістычнай працы Румыніі

Генеральны (першы) сакратар ЦК РКП у 19441954 і 1955196519541955 гэту пасаду займаў Георгэ Апостал). Прэм'ер-міністр Румыніі ў 19521955. Старшыня Дзяржрады Румыніі ў 19611965.

БіяграфіяПравіць

Нарадзіўся ў сям'і рабочага Тэнасе Геаргіу і яго жонкі Аны. Быў членам камуністычнай партыі Румыніі з 1930 года.

У 1933 годзе разам з Давідам Корнерам, Канстанцінам Дончэ і іншымі членамі РКП, быў асуджаны Бухарэсцкім судом за актыўны ўдзел у страйку чыгуначнікаў 1933 года[6]. Па прафесіі — чыгуначны электрык. Неаднаразова падвяргаўся зняволенню, пазней узначаліў у РКП «турэмную фракцыю».

У часы дыктатуры Антанеску знаходзіўся ў канцлагеры Тыргу-Жыу, адкуль, паводле афіцыйнай біяграфіі, нібы бег у жніўні 1944 разам з групай паплечнікаў (пазней, аднак, былі апублікаваны фатаграфіі вызваленых савецкімі войскамі зняволеных, на якіх выразна бачны прынамсі адзін з «уцекачоў» — Г. Апостал). Заняў пасаду генеральнага сакратара ЦК РКП у 1945 годзе, але атрымаў поўную ўладу ў партыі толькі ў 1952 годзе, калі яму ўдалося зняць з пасад Ганну Паўкер (неафіцыйнага лідара партыі ў паваенны перыяд) і прадстаўнікоў «маскоўскай фракцыі». Падпісаў Варшаўскі дагавор ад імя РНР.

Занепакоены рэформамі Хрушчова, ён пачаў праводзіць палітыку адноснай аўтаноміі Румыніі ў рамках Варшаўскага блока. У 1957 годзе з Румыніі былі выведзены савецкія войскі. У апошнія гады свайго кіравання ўсталяваў дыпламатычныя адносіны з заходнімі краінамі, уключаючы ЗША.

Памёр 19 сакавіка 1965 года ад раку лёгкіх.

У Геаргіу-Дэжа былі дзве дочкі — Васіліка (1928—1987) і Канстанціна (нар. 1931)[7].

Зноскі

  1. Gheorghe Gheorghiu-Dej // Find a Grave — 1995. — ed. size: 165000000 Праверана 9 кастрычніка 2017.
  2. 2,0 2,1 Gheorghe Gheorghiu-Dej // Munzinger-Archiv — 1913. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  3. 3,0 3,1 Gheorghe Gheorghiu-Dej // Brockhaus Enzyklopädie Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. 4,0 4,1 Георгиу-Деж Георге // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 28 верасня 2015.
  5. Георгиу-Деж Георге // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 27 верасня 2015.
  6. С. Танасе. Dej — omul resentimentului («Magazin Istoric», 2002) (рум.) 
  7. Astăzi se împlinesc 46 de ani de la moartea lui Gheorghe Gheorghiu-Dej | Libertatea.ro

СпасылкіПравіць