Джавані Гронкі

Джавані Гронкі (італ.: Giovanni Gronchi, 10 верасня 1887 — 17 кастрычніка 1978) — італьянскі палітык, прэзідэнт Італіі з 1955 па 1962 год. Яго прэзідэнцкі тэрмін адзначыўся няўдалым укараненнем у італьянскі ўрад левых партыйных плыняў.

Джавані Гронкі
Giovanni Gronchi
Giovanni Gronchi.jpg
Сцяг3-і прэзідэнт Італіі
11 мая 1955 — 11 мая 1962
Папярэднік Луіджы Эйнаўдзі
Пераемнік Антоніа Сеньі
Сцяг Старшыня Палаты дэпутатаў
8 мая 1948 — 29 красавіка 1955
Папярэднік Умберта Тэрачыні
Пераемнік Джавані Леонэ
Сцяг Пажыццёвы сенатар
29 красавіка 1955 — 17 кастрычніка 1978
Нараджэнне 10 верасня 1887(1887-09-10)[1][2][…]
Смерць 17 кастрычніка 1978(1978-10-17)[1][2][…] (91 год)
Імя пры нараджэнні італ.: Giovanni Gronchi
Жонка Карла Бісаціні[d]
Нацыянальнасць італьянец
Веравызнанне каталік
Партыя Хрысціянска-дэмакратычная партыя Італіі
Адукацыя
Навуковая ступень laurea[d][5]
Прафесія выкладчык
Дзейнасць палітык
Аўтограф Giovanni Gronchi signature.svg
Род войскаў Royal Italian Army[d]
Бітвы
Узнагароды
залаты медаль «За ўклад у развіццё культуры і мастацтва» Supreme Order of Christ Grand Cross Special Class of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany Grand Cross of the Order of the White Rose of Finland срэбны медаль «За ваенную адвагу» Bronze Medal of Military Valour Grand Cross of the Order of the Bath
Commons-logo.svg Джавані Гронкі на Вікісховішчы

ПрэзідэнцтваПравіць

Яго дзейнасць на пасадзе прэзідэнта адзначылася імкненнем паступова адкрыць ўрад для левых партыі, калі сацыялісты і камуністы маглі ўвайсці ў яго склад. Таксама праводзілася актыўная палітыка супраць ўступлення Італіі ў НАТА. Аднак гэтыя праекты сустрэла жорсткая апазіцыя з боку ліберальных партыяў.

У спробе пазбегнуць тупіку, у 1959 годзе Гронкі прасунуў у прэм'ер-міністры даверанага члена сваёй ўласнай каталіцкай левай фракцыі Фернанда Тамброні, які сутыкнуўся з вялікім супрацівам і ўтрымаўся ў парламенце толькі дзякуючы галасам неафашыстаў. У выніку ўсё левая палітыка Гронкі прывяла да сур'ёзных наступстваў. У 1960 годзе ў многіх гарадах Італіі прайшлі масавыя беспарадкі, асабліва сур'ёзныя з іх былі ў Генуі, Лікаце і Рэджа-Эміліі, дзе паліцыя адкрыла агонь па дэманстрантах, забіўшы пяцёх чалавек.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Bibliothèque nationale de France data.bnf.fr: платформа адкрытых даных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  2. 2,0 2,1 Giovanni Gronchi // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.
  3. 3,0 3,1 Giovanni Gronchi // Brockhaus Enzyklopädie / Hrsg.: Bibliographisches Institut & F. A. Brockhaus, Wissen Media Verlag
  4. Гронки Джованни // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 28 верасня 2015.
  5. https://storia.camera.it/deputato/giovanni-gronchi-18870910 Праверана 8 мая 2019.

ЛітаратураПравіць

  • (it) Igino Giordani, Alcide De Gasperi il ricostruttore, Rome: Edizioni Cinque Lune, 1955.
  • (it) Giulio Andreotti, De Gasperi e il suo tempo, Milan: Mondadori, 1956.
  • Paul Ginsborg, A History of Contemporary Italy, Penguin Books, 1990 (lengthy account of post-war events in Italy from a rather heavily biased left-wing point of view; Gronchi's election and its peculiar political circumstances are not covered; the Tambroni affair is narrated, but Gronchi's role in it is glossed over).
  • (it) Indro Montanelli and Mario Cervi, L'Italia del Novecento, Rizzoli, 1998 (in Italian; a somewhat journalistic account of twentieth-century Italy, from a liberal point of view).
  • (it) S. Bertelli (ed.) Scritti e discorsi su Giovanni Gronchi a vent'anni dalla morte (1998), Giardini, 2000 (in Italian; mostly eulogies by old friends).
  • (it) Nico Perrone, Il segno della DC, Bari: Dedalo Libri, 2002, ISBN 88-220-6253-1.

СпасылкіПравіць