Адкрыць галоўнае меню

Уладзімір Іванавіч Бычкоў (1861, г. Горкі, Магілёўская губерня — 18 жніўня 1883, паводле іншых звестак 30.8.1883[1], г. Томск) — расійскі рэвалюцыянер, брат рэвалюцыянераў Аляксандра і Яўгена Бычковых[1][2].

Уладзімір Іванавіч Бычкоў
Бычков, Владимир Иванович.jpg
Род дзейнасці: рэвалюцыянер
Дата нараджэння: 1861
Месца нараджэння:
Грамадзянства: Расійская імперыя
Дата смерці: 18 жніўня 1883(1883-08-18)
Месца смерці:

БіяграфіяПравіць

З дваран. Бацька — інжынер-тэхнолаг, дырэктар цукровага завода, затым акцызны чыноўнік. Нарадзіўся ў 1861 годзе ў Горках Магілёўскай губерні, дзе ў той час яго бацька служыў лабарантам Земляробчага Горыгорацкага інстытута[2].

Сярэднюю адукацыю атрымаў у Гомелі і Кіеве. Навучаўся на юрыдычным факультэце Кіеўскага ўніверсітэта, аднак не скончыў яго[2].

З 1878 года прымае актыўны ўдзел у рэвалюцыйных гуртках ў Кіеве (В. Асінскага(руск.) бел., Л. Брандтнера, У. Дзебагорыя-Макрыевіча(руск.) бел. і інш.) Быў адным з арганізатараў першай кіеўскай нарадавольчаскай групы (гурток У. Бычкова — І. Лявінскага), якая дзейнічала ў 1880 — першай палове 1881[1]. У склад групы ўваходзілі яго брат А. Бычкоў, І. Лявінскі, М. Ааронскі(руск.) бел., М. Мазчанка, І. Кірылаў, В. Гарыновіч(руск.) бел., Ф. Яноўскі. Гурток лічыў сябе мясцовай ячэйкай нарадавольчаскай арганізацыі і меў сваю пячатку з надпісам «Кіеўская секцыя партыі „Народная воля“»[3]. Планавалася шырокая тэрарыстычная дзейнасць, рыхтаваліся замахі на правакатара Забрамскага, жандарскага капітана Судзейкіна, кіеўскага віцэ-губернатара М. П. Гесэ, рыхтавалася выкраданне касы Кіеўскага ўніверсітэта. Гурток працаваў у асяроддзі настаўнікаў і гімназістаў у Нежыне і Казялецкім павеце[4]. Актыўна ўзаемадзейнічаў з членамі Паўднёва-рускага рабочага саюза(руск.) бел. (П. Івановым, Е. Кавальскай(руск.) бел., М. Шчадрыным(руск.) бел. і інш.). Наладжваў працу друкарні[2].

Перапісаная рукой Бычкова праграма партыі «Народная Воля» была выяўленая пры ператрусе ў М. Ааронскага 16 красавіка 1881 года.

Арыштаваны 11 кастрычніка 1881 года[1], ён быў прывезены восенню таго ж года ў Маскоўскую перасыльную турму, для далейшай адпраўкі адміністрацыйным парадкам ва Усходнюю Сібір пад галосны нагляд на пяць гадоў. У сувязі з арыштам Бычкова быў арыштаваны яго брат-гімназіст, пасля выпушчаны на парукі, таксама быў арыштаваны і яго сваяк афіцэр 44 рэзервовага батальёна, перакладзены з Кіева кудысьці ў глуш. З прычыны ліста, знойдзенага ў Бычкова, былі зроблены арышты ў Нежыне. Там арыштаваныя настаўнік Пархоменка (выпушчаны на парукі), старэйшы філолаг інстытута Ігнаценка, гімназіст 8 класа Любарская, сельскія настаўнікі Калтуненка, Лук'яновіч і Яшчанка[2][5].

Цікавым эпізодам з'явілася спроба Бычкова ажаніцца ў турме, у выніку чаго ён мог парадніцца з маскоўскім губернатарам[6].

У канцы снежня 1881 года быў вернуты ў Кіеў для прыцягнення да дазнання па «справе 69-ці» (І. Лявінскага, Н. Гекера(руск.) бел. і інш.) З ліку абвінавачаных яму пагражала найбольш суровае пакаранне. 19 снежня 1882 года збег з Кіеўскай турмы[2][7].

Хаваўся ў Кіеве ў А. Баха і П. Дашкевіча, затым перабраўся з дапамогай Артынскага ў Жытомір, а адтуль праз Бярдзічаў у Харкаў. Пасля арышту В. Фігнер(руск.) бел. кіраваў мясцовымі рэвалюцыйнымі справамі[1][2].

Лічачы нарадавольчаскую арганізацыю на поўдні разбітай, з'ехаў летам 1883 у Томск, каб арганізаваць уцёкі сваёй нявесты Наталлі Баранавай і наладзіць шляхі ўцёкаў ссыльных[1]. Прыехаў у Томск 10 жніўня 1883 г. пад прозвішчам Паўла Іванавіча Сабанеева, але быў пазнаны крымінальным злачынцам, якія сядзелі з ім разам у Кіеўскай турме. Апошні падаслаў да Бычкова рамізніка, каб адвезці ў пастарунак. Бычкоў стрэліў у рамізніка, але прамахнуўся і, не жадаючы другі раз трапіцца ў рукі паліцыі, наступным стрэлам забіў сябе[1][2][8].

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Бычков Владимир Иванович // Биографический справочник — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 96. — 737 с.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 Бычков Владимир Иванович — Революционеры — Яндекс. Словари (руск.) 
  3. ЦГАОР СССР, ф. 102, 3-е делопроизводство, 1881 г., д. 359, лл. 21—22, 46.
  4. Третя республіканська наукова конференція з архівознавства та інших спеціальних історичних дисциплін. Друга секція. Спеціальні історичні дисципліни. К., 1968, с. 343—345.
  5. «Народная Воля» № 8-9, 5 февраля 1882 г (руск.) 
  6. Народная Воля — Письма С. А. Иванова к П. Вл. Карповичу (руск.) 
  7. IV. Политические процессы 1879—1882 гг.как арена революционной борьбы // Николай Троицкий (руск.) 
  8. Народная Воля — Листок Народной Воли № 2, 1883 (руск.) 

СпасылкіПравіць