Адкрыць галоўнае меню

Фрыдрых Бергіус (ням.: Friedrich Bergius; 11 кастрычніка 1884, пад Брэслау — 31 сакавіка 1949, Буэнас-Айрэс) — нямецкі хімік-тэхнолаг.

Фрыдрых Бергіус
ням.: Friedrich Bergius
Bergius.jpg
Дата нараджэння 11 кастрычніка 1884(1884-10-11)[1][2][…]
Месца нараджэння
Дата смерці 30 сакавіка 1949(1949-03-30)[1][2][3] (64 гады)
Месца смерці
Месца пахавання
Грамадзянства
Род дзейнасці хімік, выкладчык універсітэта
Навуковая сфера хімія
Месца працы
Навуковая ступень доктарская ступень[d][5]
Альма-матар Уроцлаўскі ўніверсітэт Лейпцыгскі ўніверсітэт
Навуковы кіраўнік Рыхард Абег
Партыя
Член у
Узнагароды і прэміі Нобелеўская прэмія Нобелеўская прэмія па хіміі (1931)
Commons-logo.svg Фрыдрых Бергіус на Вікісховішчы

ПрацыПравіць

У 1913 годзе распрацаваў спосаб атрымання маторнага вадкага паліва шляхам насычэння вадародам сумесі, якая складаецца са здробненага вуглю і смолападобных адходаў вытворчасці коксу і генератарнага газу пад ціскам вышэй за 20 Мн/м² (200 кгс/см³) і тэмпературы каля 500 °C. Патэнт быў набыты ў Бергіуса канцэрнам «І. Г. Фарбэніндустры», і ўжываўся з выкарыстаннем каталізатараў. Па гэтаму спосабу нацысцкая Германія падчас 2-й сусветнай вайны атрымлівала значную колькасць бензіну. Вывучаў магчымасць атрымання кармавога цукру гідролізам драўніны.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  2. 2,0 2,1 Friedrich Bergius // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.
  3. 3,0 3,1 Friedrich Bergius // SNAC — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118509500 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 30 снежня 2014.
  5. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118509500 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 2 красавіка 2015.