Юрый Львовіч

Юрый Львовіч (паміж 1253 і 1260 — 24 красавіка 1308) — князь галіцка-валынскі (насіў тьпул «караля Русі»).

Юрый Львовіч
Юрій І Львович.png
Выява на асабістай пячатцы
Сцяг Князь галіцкі і валынскі
1301 — 1308
Папярэднік Леў Данілавіч
Пераемнік Леў і Андрэй Юр'евічы
Сцяг 2-гі кароль Русі
1301 — 1308
Папярэднік Даніла Раманавіч
Нараджэнне 24 красавіка 1252
Смерць 18 сакавіка 1308 (55 гадоў)
Род Раманавічы (Рурыкавічы)
Бацька Леў Данілавіч
Маці Канстанцыя[d]
Жонка Яўфімія[d]
Дзеці Maria of Galicia[d], Andrew of Galicia[d], Lev II of Galicia[d] і Анастасія Юр’еўна[d]
Дзейнасць арыстакрат

Сын галіцкага князя Льва Данілавіча, унук Данілы Раманавіча. Хросным бацькам Юрыя Львовіча быў літоўскі князь Войшалк. Пры жыцці бацькі трымаў Заходнюю Валынь з гарадамі Холм, Чэрвень, Мельнік і Дарагічын (пасля — толькі 2 апошнія). Каля 1277 разам з іншымі князямі ўдзельнічаў у татарскім паходзе на літоўскія ўладанні ў Панямонні. Калі ў Бярэсці даведаўся, што татары ваююць каля Новагародка, то самачынна з луцкім князем Мсціславам Данілавічам рушыў на Ваўкавыск, дзе быў разбіты літоўцамі. Неўзабаве рушыў на Гародню, захапіў вежу перад гарадской брамай, пасля чаго заключыў з гарадзенцамі мір. Удзельнічаў у татарскім паходзе на Венгрыю (1285), паходах на Польшчу (1286, 1287). Разам з бацькам неаднаразова ўмешваўся ў міжусобіцы польскіх князёў. Дамагаўся ў стрыечнага дзядзькі, хворага князя Уладзіміра Васількавіча права на валоданне Бярэсцем, але атрьмаў адмову. У 1289 (?) з дапамогай мясцовых змоўшчыкаў захапіў Бярэсце, Камянец і Бельск-Падляшскі. Мсціслаў Данілавіч, якому гэтыя гарады належалі па спадчыне, Юрыю Львовічу прыгразіў татарамі, і той пакінуў усе 3 гарады, абрабаваўшы там двары Уладзіміра Васількавіча. Пасля смерці бацькі (1301?) Юрый Львовіч атрымаў усе галіцкія і валынскія землі, у т.л. Берасцейскую. Прыкладна ў 1303—04 ён заснаваў Галіцкую мітраполію (другую на Русі пасля Кіеўскай), у якую ўвайшла і Тураўская епархія. Пры Юрыі Львовічу Галіцка-Валынскае княства дасягнула росквіту. Польскі храніст Я. Длугаш адзначаў: «Быў ён муж мудры, ласкавы і шчодры для духавенства, пры яго ўладзе Руская зямля цешылася спакоем і славілася сваім багаццем».

Зноскі

ЛітаратураПравіць

  • Пазднякоў В. Юрый Львовіч // ЭГБ у 6 т. Т. 6. Кн. ІІ. Мн., 2003.