Юрый Львовіч (паміж 1253 і 1260 — 24 красавіка 1308) — князь галіцка-валынскі (насіў тьпул «караля Русі»).

Юрый Львовіч
Юрый Львовіч
Выява на асабістай пячатцы
сцяг
Князь галіцкі і валынскі
1301 — 1308
Папярэднік Леў Данілавіч
Пераемнік Леў і Андрэй Юр'евічы
сцяг
2-гі кароль Русі
1301 — 1308
Папярэднік Даніла Раманавіч
 
Дзейнасць арыстакрат
Нараджэнне 24 красавіка 1252
Смерць 18 сакавіка 1308 (55 гадоў)
Род Раманавічы (Рурыкавічы)
Бацька Леў Данілавіч
Маці Канстанцыя (нар. каля 1235), дачка Белы Арпада
Жонка 1) Ксенія(?) (?—1286), дачка Яраслава, князя Цвярскога
2) Яфімія (?—1308), дачка Казіміра, князя Куяўскага
Дзеці ад 2-га шлюбу.: Леў Юр'евіч,
Андрэй Юр'евіч,
Марыя (жонка князя Трайдзеня I Мазавецкага),
Анастасія (жонка Аляксандра Цвярскога)

Сын галіцкага князя Льва Данілавіча, унук Данілы Раманавіча. Хросным бацькам Юрыя Львовіча быў літоўскі князь Войшалк. Пры жыцці бацькі трымаў Заходнюю Валынь з гарадамі Холм, Чэрвень, Мельнік і Дарагічын (пасля — толькі 2 апошнія). Каля 1277 разам з іншымі князямі ўдзельнічаў у татарскім паходзе на літоўскія ўладанні ў Панямонні. Калі ў Бярэсці даведаўся, што татары ваююць каля Новагародка, то самачынна з луцкім князем Мсціславам Данілавічам рушыў на Ваўкавыск, дзе быў разбіты літоўцамі. Неўзабаве рушыў на Гародню, захапіў вежу перад гарадской брамай, пасля чаго заключыў з гарадзенцамі мір. Удзельнічаў у татарскім паходзе на Венгрыю (1285), паходах на Польшчу (1286, 1287). Разам з бацькам неаднаразова ўмешваўся ў міжусобіцы польскіх князёў. Дамагаўся ў стрыечнага дзядзькі, хворага князя Уладзіміра Васількавіча права на валоданне Бярэсцем, але атрьмаў адмову. У 1289 (?) з дапамогай мясцовых змоўшчыкаў захапіў Бярэсце, Камянец і Бельск-Падляшскі. Мсціслаў Данілавіч, якому гэтыя гарады належалі па спадчыне, Юрыю Львовічу прыгразіў татарамі, і той пакінуў усе 3 гарады, абрабаваўшы там двары Уладзіміра Васількавіча. Пасля смерці бацькі (1301?) Юрый Львовіч атрымаў усе галіцкія і валынскія землі, у т.л. Берасцейскую. Прыкладна ў 1303—04 ён заснаваў Галіцкую мітраполію (другую на Русі пасля Кіеўскай), у якую ўвайшла і Тураўская епархія. Пры Юрыі Львовічу Галіцка-Валынскае княства дасягнула росквіту. Польскі храніст Я. Длугаш адзначаў: «Быў ён муж мудры, ласкавы і шчодры для духавенства, пры яго ўладзе Руская зямля цешылася спакоем і славілася сваім багаццем».

Зноскі

ЛітаратураПравіць

  • Пазднякоў В. Юрый Львовіч // ЭГБ у 6 т. Т. 6. Кн. ІІ. Мн., 2003.