Андрэй Генадзевіч Скурко

беларускі журналіст
(Пасля перасылкі з Андрэй Скурко)

Андрэ́й Гена́дзевіч Скурко́ (нар. 12 сакавіка 1978, Крывічы Мядзельскі раён) — рэдактар газеты «Наша Ніва», палітычны зняволены.

Андрэй Генадзевіч Скурко
Род дзейнасці журналіст
Дата нараджэння 12 сакавіка 1978(1978-03-12) (43 гады)
Месца нараджэння
Месца працы
Альма-матар
Член у

Біяграфічныя звесткіПравіць

Скончыў філалагічны факультэт БДУ па спецыяльнасці «Беларуская філалогія». Аўтар «Нашай Нівы» з 1998 года, з 2000 года намеснік галоўнага рэдактара. У 2006 годзе абраны намеснікам старшыні Беларускага ПЭН-Цэнтра. Выйшаў з яго ў 2019 годзе[1].

З 1 снежня 2006 года да 2017 года галоўны рэдактар тыднёвіка «Наша Ніва»[2]. Пасля перадачы паўнамоцтваў Ягору Марціновічу стаў кіраўніком аддзела рэкламы і маркетынгу «Нашай Нівы» і сцэнарыстам дзіцячага часопіса «Асцярожна: дзеці!» выдання.

8 ліпеня 2021 года разам з іншымі журналістамі «Нашай Нівы» быў арыштаваны нібыта за арганізацыю пратэстаў[3][4]. 12 ліпеня 2021 года сумеснай заявай дзесяці арганізацый, у тым ліку Праваабарончага цэнтра «Вясна», Беларускай асацыяцыі журналістаў, Беларускага Хельсінскага камітэта, Беларускага ПЕН-цэнтра, быў прызнаны палітычным зняволеным[5][6].

Па заканчэнні трох сутак арышту абвінавачванне за падрыхтоўку пратэстаў не было высунутае, але затрыманне было працягнутае паводле ч. 2 арт. 216 КК («Нанясенне маёмаснай шкоды без прыкмет раскрадання»)[7]. Праваабарончы цэнтр «Вясна» паведаміў, што рэдактараў «Нашай Нівы» трымаюць за кратамі за нібыта нявыплату камунальных паслуг на суму 3500 BYN[7]. Увесь час зняволення ў ізалятары на Акрэсціна рэдактары «Нашай Нівы», як і іншыя палітычныя вязні, сядзелі без зменнай бялізны, перадачаў. Ім не выдавалі матрацы і пасцельную бялізну, яны спалі на падлозе ці голых металічных ложках[8].

21 ліпеня 2021 года пераведзены ў СІЗА-1 Мінску[9]. Скурко, які хварэе на дыябет, 13 дзён не атрымліваў неабходнага, у яго была дыягнаставана пнеўманія[10].

Сям’яПравіць

Жанаты на Паўліне Скурко. У шлюбе гадуе сына[11].

Зноскі

  1. Філосаф Алесь Анціпенка заявіў пра выхад з Беларускага ПЭН-Цэнтр // nashaniva.by 30 кастрычніка 2019
  2. Тое, што нас яднае // Наша Ніва, 7 снежня 2006
  3. Massive crackdown on independent media throughout Belarus(англ.) . Белсат (8 ліпеня 2021). Праверана 8 ліпеня 2021.
  4. Силовики пришли в издание «Наша Ніва»: у сотрудников и в офисе провели обыски, сайт недоступен (обновляется)(руск.) . ZERKALO.IO (8 ліпеня 2021). Праверана 8 ліпеня 2021.
  5. Коваль, Илья В Беларуси ряд сотрудников издания "Наша Нива" признали политзаключенными(руск.) . Deutsche Welle (13 ліпеня 2021). Архівавана з першакрыніцы 13 ліпеня 2021. Праверана 13 ліпеня 2021.
  6. Праваабаронцы прызналі палітвязнямі чатырох супрацоўнікаў "Нашай Нівы". Еўрапейскае радыё для Беларусі (12 ліпеня 2021). Архівавана з першакрыніцы 12 ліпеня 2021. Праверана 13 ліпеня 2021.
  7. 7,0 7,1 Хроніка палітычнага пераследу 19 ліпеня. Праваабарончы цэнтр «Вясна» (19 ліпеня 2021). Праверана 19 ліпеня 2021.
  8. Андрэй Скурко не вызвалены. Яго затрымалі ізноў, за што — невядома. Новы Час (19 ліпеня 2021). Праверана 19 ліпеня 2021.
  9. Ягора Марціновіча і Андрэя Скурко пераводзяць у СІЗА на Валадарку. Белсат (21 ліпеня 2021). Праверана 27 ліпеня 2021.
  10. БАЖ просіць улады перавесці Андрэя Скурко ў грамадзянскую бальніцу. Новы Час (29 ліпеня 2021). Праверана 23 кастрычніка 2021.
  11. Sýkorová, Lucie Běloruský novinář cituje v dopisech z vězení Švejka: „Věznice je nejbezpečnější místo na světě.“(чэшск.) . HlídacíPes.org(чэшск.) бел. (27 жніўня 2021). Архівавана з першакрыніцы 23 кастрычніка 2021. Праверана 23 кастрычніка 2021.

СпасылкіПравіць