Адкрыць галоўнае меню

Манфрэд (1232 — 26 лютага 1266, Бенэвента) — кароль Сіцыліі (1258—1266), сын імператара Фрыдрыха II і графіні Біянкі фон Лапцыя. Фрыдрых прызнаў яго сваім законным сынам толькі ў перадсмяротныя хвіліны і пакінуў яму княства Тарэнцкае і кіраванне дзяржавай да прыбыцця яго зводнага брата, Конрада IV. Пасля смерці Конрада (1254) Манфрэд быў абраны рэгентам дзяржавы.

Манфрэд Гогенштаўфен
Manfred
Manfred Crowned.jpg
Каранацыя Манфрэда, з Новай хронікі Джавані Вілані
Arms of Swabia-Sicily.svg
сцяг
10-ы Кароль Сіцыліі
10 жніўня 1258 — 26 лютага 1266
Папярэднік: Конрадзін
Пераемнік: Карл I Анжуйскі
 
Адукацыя:
Дзейнасць: пісьменнік, паэт
Нараджэнне: 1232(1232)
Смерць: 26 лютага 1266(1266-02-26)
Бенэвента, Італія
Пахаванне:
Дынастыя: Гогенштаўфены
Бацька: Фрыдрых II Гогенштаўфен
Маці: Біянка фон Лапцыя
Жонка: 1-я жонка: Беатрыс Савойская
2-я жонка: Алена Ангеліна Дукаіна
Дзеці: ад 1-га шлюбу:
Канстанцыя Сіцылійская
ад 2-га шлюбу:
Генрых, Беатрыс, Фрыдрых, Флардэлія

Папа Інакенцій IV адмаўляўся прызнаць за Гогенштаўфенам права на спадчыну, таму Манфрэд збег да сарацынаў ў Люцэру. На чале іх ён перамог папскія войскі, скарыўшы Капую, Неапаль, Аверзу і Брындызі, пераправіўся ў Сіцылію. На падставе фальшывага слыху аб смерці Конрадзіна ён усклаў на сябе каралеўскую карону (1258), але як толькі з'явіліся пасланыя ад Конрадзіна, ён прызнаў яго права на спадчыну. Жывучы ў Палерма, Манфрэд спрыяў паэтам і вучоным.

Не саромеючыя праклёна Папы, ён дапамагаў выгнаным фларэнційскім гібелінам, якія, пры яго садзейнайсці, атрымалі перамогу пры Монтаперці (4 верасня 1260); такім чынам ён набыў ўладу над Фларэнцыя і амаль усёй Тасканай. Выдаўшы (1262) дачку сваю ад першага шлюбу, Канстанцыю, за Педра Арагонскага, ён забяспечыў сабе абарону на Захадзе; ажаніўшыся ж другі раз на Алене, сястры эпірскага дэспата Міхаіла II, ён паказаў, што на Усходзе будзе прытрымлівацца нармана-гогенштаўфенскай палітыцы.

Узмацненне ўлады Манфрэда ўзбудзіла незадавальненне прыхільнікаў Конрадзіна ў Германіі і прымусіла Папу Урбан IV заключыць дамову з Карлам Анжуйскім, які ў 1266 годзе ўварваўся ў паўднёвую Італію. У бітве, якія адбыліся пры Бенэвента (26 лютага 1266 г.), немцы былі разбітыя; Манфрэд шукаў смерці і знайшоў яе. Яго ўдава і дзеці былі захопленыя і выдадзены Карлу Анжуйскаму; яго тры сына ўсё жыццё сваю правялі ў турме; дачка яго Беатрыс пасля 18-гадовага зняволення была выпушчаная з турмы ў абмен на Карла II, сына Карла I.

Зноскі

ЛітаратураПравіць

  • Манфред // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) (руск.) . — СПб., 1890—1907.
    • Cesare, «Storia di Manfredi» (Неап., 1837);
    • Munch, «König M.» (Штутг., 1840);
    • Riccio, «Alcuni studii storici intorno a Manfredi e Corradino» (Hean., 1850);
    • Schirrmacher, «Die letzten Hohenstaufen» (т. IV, 5 выд., Лпц., 1878);
    • Capasso, «Historia diplomatica regni Siciliae» (Неап., 1874).

СпасылкіПравіць