Адкрыць галоўнае меню

Уладзімір Сенька (21 ліпеня 1918 — 2 лютага 1997)[1] — беларускі ваенна-палітычны дзеяч і публіцыст, камендант Беларускай дапаможнай паліцыі Нясвіжскага павету падчас Другой сусветнай вайны, афіцэр разведкі Бундэсвера у пасляваенны перыяд.

Уладзімір Сенька
 
Партыя: Беларуская Незалежніцкая Партыя
Беларускі Вызвольны Рух
Беларускі Вызвольны Фронт
Адукацыя:
Дзейнасць: ваенна-палітычны дзеяч,
Веравызнанне: Праваслаўе[1]
Нараджэнне: 21 ліпеня 1918(1918-07-21)
Смерць: 2 лютага 1997(1997-02-02) (78 гадоў)
 
Ваенная служба
Званне: маёр

ЖыццяпісПравіць

Скончыў Стаўбцоўскую гімназію і Віленскі ўніверсітэт. Быў сябрам Беларускага студэнцкага саюзу. Быў мабілізаваны да Польскай Арміі, скончыў польскую школу афіцэрскага рэзерву пехоты ў Замбраве. Пасля акупаціі Заходняй Беларусі савецкімі вайскамі працаваў настаўнікам у перыяд 1940—1941 гг. Падчас нямецкай акупацыі быў начальнікам Беларускай дапаможнай паліцыі у Нясвіжскім павеце. Адначасова належаў да Беларускай Незалежніцкай Партыі.

Летам 1944 г. эвакуіраваўся ў Германію. Пасля вайны ў 1947—1948 гг. ён быў дырэктарам беларускай гімназіі імя Максіма Багдановіча ў Ніжняй Саксоніі. Пасля працаваў у разведцы Бундэсвера і даслужыўся да звання маёра. Рэдагаваў па-нямецку бюлетэні-штоквартальнікі пра становішча ў БССР для нямецкага навукова-даследчага інстытуту (Die Weißruthenische Sowjetrepublik Informationshefte, Stuttgart, 1978—1991, Vierteljahresbericht, Dusseldorf, 1959—1960). Акрамя таго выдаваў па-беларуску газету «Жыве Беларусь!».

5 мая 1946 г. разам з братам Міхасем удзельнічаў у З’ездзе беларускіх праваслаўных вернікаў у Рэгенсбургу, мэтай якога было прадухіленне далучэння Беларускай аўтакефальнай праваслаўнай царквы да Рускай замежнай праваслаўнай царквы. У маі 1948 г. удзельнічаў у аднаўленчым Пленуме БЦР у Эльвангене, быў прызначаны віцэ-міністрам унутраных справаў. У 1953 г. быў прызначаны намеснікам сакратара дзяржаўнай абароны БЦР, у тым жа годзе Сенька ўзначаліў дэлегатуру БЦР у Германіі. 8 лютага 1954 г. быў прызначаны начальнікам Галаўнога Штаба Беларускага Вызвольнага Руху Радаславам Астроўскім, у якога вынік канфлікт з былым кіраўніком арганізацыі Людвігам Зарэчным. 27 кастрычніка пленум БЦР «ліквідаваў» Беларускі Вызвольны Рух, замяніўшы яго Беларускім Вызвольным Фронтам. Удзельнічаў у перакідцы агентаў і ўзброенных групаў у Беларускую ССР. У 1963 г. улады СССР беспаспяхова дамагаліся ад ураду Германіі выдаць Уладзіміра Сеньку як «ваеннага злачынца».

Памёр 2 лютага 1997 г., быў пахаваны ў в. Ігель каля Трыру ў Германіі. Застаўся малодшы брат Міхась Сенька.[2]

Гл. таксамаПравіць

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Гардзіенка Алег. Беларуская Цэнтральная Рада (БЦР): Стварэнне — дзейнасць — заняпад (1943—1995). / Прадмова Вітаўта Кіпеля, Янкі Запрудніка. — Мінск: Кнігазбор, 2016—480 с. ISBN 978-985-7144-02-0 с.208, 209, 212, 238, 245, 253, 254, 265, 269, 283, 334, 338, 448
  2. http://spadchyna.net/index.php?option=com_content&view=article&id=220&Itemid=235

ЛітаратураПравіць

  • Найдзюк Язэп, Касяк Іван. Беларусь учора і сяньня — Мінск 1993. ISBN: 5-343-01458-5

СпасылкіПравіць