Адкрыць галоўнае меню

Э́рнест Бі́рзніек-У́піт, або Э́рнэстс Бі́рзніекс-У́пітыс[2] (лат.: Ernests Birznieks-Upītis; 6 красавіка 1871, воласць Дзірцыемс, сучасн. Латвія — 30 снежня 1960) — латышскі пісьменнік. Народны пісьменнік Латвіі (1947).

Эрнест Бірзніек-Упіт
лат.: Ernests Birznieks-Upītis
The Soviet Union 1971 CPA 3985 stamp (Ernests Birznieks-Upītis (1871-1960), Latvian Writer).jpg
Асабістыя звесткі
Дата нараджэння: 6 красавіка 1871(1871-04-06)[1]
Месца нараджэння:
Дата смерці: 30 снежня 1960(1960-12-30) (89 гадоў)
Грамадзянства:
Прафесійная дзейнасць
Род дзейнасці: пісьменнік
Валодае мовамі: латышская мова
Узнагароды:
ордэн Леніна ордэн Трох Зорак

Скончыў Тукумскую гарадскую школу. Настаўнічаў. У 1908 заснаваў кніжнае выдавецтва «Дзірцыемніекі».

Друкавацца пачаў у 1891. Пісаў рэалістычныя апавяданні пра жыццё латышскай вёскі (зборнікі «Алавяданні Упіта», 1900; «Зранку», 1912; «Пад вечар», 1913; «Апавяданні шэрага каменя», 1914). У 1893—1921 жыў у Закаўказзі, стварыў каўказскі цыкл (зборнікі «У каўказскіх гарах», 1924; «Апавяданні Каўказа», т. 1—2, 1927). Аўтар аўтабіяграфічнай трылогіі «Дзённік Пастарыня» (1922), «Пастарынь у школе» і «Пастарынь у жыцці» (абодва 1924), кніг для дзяцей.

На беларускую мову яго творы перакладалі У. Пігулеўскі, Я. Скрыган, Л. Філімонава.

Зноскі

ЛітаратураПравіць

  На гэты артыкул не спасылаюцца іншыя артыкулы Вікіпедыі,
калі ласка, карыстайцеся падказкай і пастаўце спасылкі ў адпаведнасці з прынятымі рэкамендацыямі.