Адкрыць галоўнае меню

Іван Ракіціч

Футбол
Іван Ракіціч
Rakitic.jpg
Агульная інфармацыя
Мянушка Ракета
Нарадзіўся 10 сакавіка 1988(1988-03-10) (30 гадоў)
Грамадзянства Сцяг Харватыі Харватыя
Flag of Switzerland.svg Швейцарыя
Рост 184 см
Вага 78 кг
Пазіцыя паўабаронца
Інфармацыя пра клуб
Клуб Сцяг Іспаніі Барселона
Нумар 4
Кар’ера
Маладзёжныя клубы
1992 — 1995 Сцяг Швейцарыі Мёлін-Рыбург
1995 — 2005 Сцяг Швейцарыі Базель
Клубная кар’ера*
2005 — 2007 Сцяг Швейцарыі Базель 34 (11)
2007 — 2011 Сцяг Германіі Шальке 04 97 (12)
2011 — 2014 Сцяг Іспаніі Севілья 117 (27)
2014 — Сцяг Іспаніі Барселона 135 (21)
Нацыянальная зборная**
2006 — 2007 Сцяг Швейцарыі Швейцарыя (да 21) 4 (1)
2009 Сцяг Харватыі Харватыя (да 21) 4 (2)
2007 — Сцяг Харватыі Харватыя 91 (14)
Міжнародныя медалі
Чэмпіянаты свету
Срэбра Расія 2018

* Колькасць гульняў і галоў за прафесійны клуб лічыцца
толькі для розных ліг нацыянальных чэмпіянатаў, адкарэктавана станам на 20 мая 2018.

** Колькасць гульняў і галоў за нацыянальную зборную ў
афіцыйных матчах, адкарэктавана станам на 3 чэрвеня 2018.

Іван Ракіціч (харв.: Ivan Rakitić; нар. 10 сакавіка 1988, Райнфельдэн[2], Швейцарыя) — харвацкі футбаліст, паўабаронца іспанскага клуба «Барселона» і нацыянальнай зборнай Харватыі.

Змест

Кар’ераПравіць

КлубнаяПравіць

Іван пачаў займацца футболам у мясцовай камандзе «Мёлін-Рыбург», а ў 2002 годзе перайшоў у футбольную акадэмію клубу «Базель». Дэбютаваў у асноўнай камандзе клубу 29 верасня 2005 года ў гульні на Кубак УЕФА супраць баснійскай каманды «Шыракі Брыег». У швейцарскай Суперлізе дэбютаваў 15 красавіка 2006 года матчам супраць «Неўшатэль Ксамакс», аднак іграком асноўнага складу стаў толькі на наступны сезон 2006/07.

Дзякуючы добрым выступам за швейцарскі клуб цікавасць да іграка аб’явіў нямецкі «Шальке 04». Ужо 22 чэрвеня 2007 года малады ігрок быў выкуплены нямецкай камандай за 5 млн еўра. 10 жніўня 2007 года ў першым туры Бундэслігі новага сезону «Шальке» гуляў са «Штутгартам». Ракіціч выйшаў на пляцоўку ў другім тайме і забіў свой першы гол у чэмпіянаце, правёўшы на полі толькі сем хвілін. яго каманда ў выніку згуляла ўнічыю з лікам 2:2. Наступныя чатыры сезоны, праведзеныя за клуб з Гельзенкірхена, большасць часу быў асноўным іграком каманды.

28 студзеня 2011 года Ракіціч падпісаў кантракт з іспанскім клубам «Севілья» на 4,5 гады. Трансфер іграка каштаваў пірэнейскаму клубу 2,5 млн еўра[3]. Па прыбыцці ў клуб Ракіціч быў неадкладна ўключаны ў стартавы склад каманды, дэбютаваўшы 6 лютага 2011 года ў матчы супраць «Малагі». У наступнай гульні супраць «Расінга» ён забіў аўтагол, але ўжо ў наступным матчы супраць «Эркулеса» здолеў забіць свой першы гол за новы клуб.

У пачатку сезону 2013/14 быў абраны трэнерам Унаі Эмеры капітанам каманды[4]. Ад пачатку сезону ён быў адным з самых найлепшых ігракоў у лізе. Разам з клубам у гэтым сезоне стаў пераможцам Лігі Еўропы.

16 чэрвеня 2014 перайшоў у «Барселону». Здолеў замацавацца ў складзе каталонскага клуба і дапамог яму выйграць тры трафея ў сезоне 2014/15 (чэмпіянат Іспаніі, Кубак Іспаніі і Лігу чэмпіёнаў). У фінале Лігі чэмпіёнаў 6 чэрвеня 2015 года забіў першы гол у браму «Ювентуса» (выніковы лік 3:1).

МіжнароднаяПравіць

Нягледзячы на выступы ў моладзевай зборнай Швейцарыі перавагу Іван аддаў сваёй этнічнай радзіме зборнай Харватыі. Дэбют Ракіціча за нацыянальную каманду адбыўся 8 верасня 2007 года ў адборачным матчы Еўра-2008 супраць нацыянальнай каманды Эстоніі. Першы гол за зборную ён забіў у другой сваёй гульні супраць зборнай Андоры. На чемпіянаце Еўропы 2012 і чэмпіянаце света 2014 браў удзел у ва ўсіх матчах групавых этапаў, які ў абодвух выпадках харваты пераадолець не змаглі.

На Еўра-2016 зноў быў ключавым іграком серэдзіны поля харватаў і ўзяў удзел у ва ўсіх чатырох матчах кантынентальнай першасці, на якой яны дайшлі да 1/8 фінала, дзе мінімальна 0:1 прайгралі будучым пераможцам чэмпіянату, партугальцам. Стаў аўтарам аднаго з галоў у гульні групавога этапу супраць зборнай Чэхіі (2:2).

Чемпіянат свету 2018 года таксама пачынаў як стабільны ігрок стартавага складу. Дапамог здабыць камандзе ўпэўненыя перамогі ў дзвюх стартавых матчах групавога этапу — супраць Нігерыі (2:0) і Аргенціны (3:0) — чым загадзя аформіў выхад да стадыі плэй-оф. Згуляў у наступных чатырох матчах плэй-оф — супраць Ісландыі (2:1), Даніі (2:1), Расіі (2:3), Англіі (2:1), а таксама ў фінале са зборнай Францыі (2:4).

ДасягненніПравіць

КлубныяПравіць

«Базель»:

«Севілья»:

«Барселона»:

Зноскі

СпасылкіПравіць