Вінцэнт Валадковіч

1765—1839

Вінцэнт Валадковіч (27 сакавіка 1765 — 1839) — дзяржаўны дзеяч.

Вінцэнт Валадковіч
Herb Radwan.svg
Радван
маршалак шляхты Вілейскага павета[d]
падкаморы вілейскі[d]
старшыня 1-га дэпартамента Мінскага галоўнага суда[d]
з 1821
дэпутат Трыбунала Вялікага Княства Літоўскага[d]
1791 — 1792
Нараджэнне 27 сакавіка 1765(1765-03-27)
Смерць 1839
Род Валадковічы
Бацька Міхал Валадковіч
Маці Кацярына з Галімскіх[d]
Жонка Тэрэза з Пшаздзецкіх[d] і Ядвіга з Тышкевічаў[d]
Дзеці Кацярына з Валадковічаў[d]
Член у

БіяграфіяПравіць

Паходзіў са шляхецкага роду Валадковічаў герба «Радван». Нарадзіўся ў сям’і Міхала Валадковіча і Кацярыны з Галімскіх. Меў брата Юзафа, які стаў мінскім губернскім маршалкам[1].

Шамбялян (1785), дэпутат Галоўнага Трыбунала ВКЛ (з 1791 па 1792), барысаўскі павятовы маршалак ў 1805—1808 гг., старшыня 1-га Дэпартамента Мінскага галоўнага суда з 1821 года[1].

На 1836 валодаў набытымі маёнткамі Дзекшняны Вілейскага павета (з 1815; 311 душ прыгонных муж. полу), Саламярэвічы (Саламарэчча) і Вейшнарова Мінскага павета (з 1815; 349 душ прыгонных муж. полу), Маркаў Вілейскага павета (з 1819; 115 душ прыгонных муж. полу), Старое Сяло і Краснае Мінскага павета (з 1820; 538 душ прыгонных муж. полу)[1].

Магчыма, той самы, які ўваходзіў у патаемнае таварыства «Асацыяцыя» і падпісаў петыцыю да расійскага цара Паўла І, а ў час вайны 1812 года ўваходзіў спачатку ў Камісію Часовага кіравання Мінскай правінцыі (аддзел паліцыі), потым — у склад адміністрацыйнай камісіі Мінскага дэпартамента, дзе быў сябрам аддзела паліцыі. У 1820 г. — падкаморы вілейскі[2].

Член масонскай ложы «Паўночная паходня» і ніжэйшага капітула «Святыні Спакою»[2].

Партрэт яго, дзе ён разам з жонкай, намаляваў Я. Дамель. У 1821 годзе выдаткаваў 5 дукатаў мінскай губернатаршы А. Сулістроўскай на кракаўскі помнік Касцюшку[2].

Сям’яПравіць

У першым шлюбе з Тэрэзай з Пшаздзецкіх (пам. пасля 1786), дачкой Юзафа Пшаздзецкага, старосты грабоўскага. Тэрэза у першым шлюбе была з Францішкам Ксаверыем Марцінавічам Валадковічам (пам. 1786), суддзёй Мінскага гродскага суда (1775), шамбялянам (1780).

У другім шлюбе з Ядвігай з Тышкевічаў (каля 1782—1864), дачкой Юзафа Тышкевіча, старосты вяляціцкага. Меў дзяцей[2]:

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 ВОЛОДКОВИЧ Иосиф (Юзеф) Михайлович // Минские губернаторы, вице-губернаторы и губернские предводители дворянства (1793-1917) : биографический справочник / сост. Ю.Н. Снапковский; редкол.: В.И. Адамушко [и др.]. — Минск: Беларусь, 2016. — 398 с. — ISBN 978-985-01-1200-2.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Швед, В. В. Валадковіч (Валадкевіч) Вінцэнт [Міхайлавіч] // Масоны і ложы на землях Беларусі (канец XVIII — першая чвэрць XIX ст.) : біябібліягр. слоўн.. — Гродна: ГрДУ, 2007. — 275 с. — ISBN 978-985-417-866-0.

ЛітаратураПравіць