Дзмітрый Плакс (шведск.: Dmitri Plax; нар. 12 чэрвеня 1970, Мінск) — беларускі рэжысёр, перакладчык, паэт, празаік і журналіст.

Дзмітрый Плакс
Асабістыя звесткі
Дата нараджэння 12 чэрвеня 1970(1970-06-12) (54 гады)
Месца нараджэння
Грамадзянства
Месца працы
Прафесійная дзейнасць
Род дзейнасці перакладчык, пісьменнік, празаік, журналіст
Мова твораў беларуская, шведская мова і руская
Грамадская дзейнасць
Член у

Біяграфія

правіць

Удзельнік арт-групы «Беларускі клімат», заснаванай у 1987 годзе. З 1992 года супрацоўнічаў з «Белорусской деловой газетой», з 1994 — з газетай «Имя», дзе вёў аўтарскую калонку «Плаксы», рабіў карыкатуры. З 1997 года стала жыве ў Стакгольме (Швецыя).

З 1999 года супрацоўнічае са Шведскім Радыё, восенню 2004 года на міжнародным канале Шведскага Радыё — «Радыё Швецыя» заснаваў Беларускую службу, фактычна ўзначальваў яе да закрыцця восенню 2009 года. У 2009—2010 гадах — прадзюсар, вядучым праграм Рускай службы «Радыё Швецыя». З 2010 года — прадзюсар, драматург у Радыётэатры Шведскага Радыё.

Сябра Шведскага ПЕН-цэнтра  (шведск.), Саюза пісьменнікаў Швецыі, Саюза беларускіх пісьменнікаў.

З 2022 года — кіраўнік Міжнароднага саюза беларускіх пісьменнікаў[2].

Творчасць

правіць

Піша на шведскай, беларускай і рускай мовах.

Бібліяграфія

правіць
  • Дневник Сая Туомбли. — СПб.-Мн.: «Вита Нова»-«Новые мехи», 2001.
  • Жара. — СПб.: «Невский простор», 2004.
  • Cy Twomblys dagbok. — Stockholm: OEI Editör, 2006.
  • Трыццаць тэкстаў: (зборнік вершаў). — Мн.: Медысонт, 2009.
  • OM. — Stockholm: Ruin förlag, 2009.
  • re citat iver. — Stockholm: Ersatz, 2011.
  • Если бы я был. — 2011.

У анталогіях

правіць
  • Poeter mot krig. — Malmö: Yelah förlag, 2003.
  • TEXST. — Stockholm: Konstfack, 2004.
  • Знаки препинания. — Мн.: «Новые мехи», 2005.

Пераклады

правіць

Таксама пераклаў на беларускую паасобныя вершы Т. Транстромера.

П’есы

правіць
  • «Барух Эмануэль» (паст. НАТ імя Я. Купалы, рэжысёр Наталі Рынглер/Natalie Ringler, Мінск, 2003)
  • «Kuppen» (паст. Радыётэатр Шведскага радыё, рэжысёр Людвіг Юзэфсан/Ludvig Josephson, Стакгольм, 2011)
  • «Anne Frank och konduktören» (паст. Радыётэатр Шведскага радыё, рэжысёр Мары Венэрсцен/Marie Wennersten, Стакгольм, 2011)

Праекты

правіць
  • «Фотахоку» (разам з Ігарам «Міцьком» Корзунам), Музей сучаснага выяўленчага мастацтва, Мінск; Культурны цэнтр Inkonst, Мальмё, (2004—2008)
  • «Schackspel» (разам з Магнусам Бертасам), Музей сучаснага мастацтва, Лейпцыг; Нацыянальны гістарычна-культурны музей, Полацк; Музей сучаснага выяўленчага мастацтва, Мінск (2005—2007)
  • «Videodnevnik» (разам з Нільсам Класанам), Музей гісторыі беларускага кіно, Мінск; Цэнтр сучаснага мастацтва, Кіеў; Муніцыпальная мастацкая галерэя, Харкаў; Галерэя «Дзіндра», Львоў; Галерэя Tegen 2, Стакгольм (2006—2008)
  • «Перашкоды і націскі»: тэкст — Дзмітрый Плакс; музыка — Філіп Чмыр. («Будзьма беларусамі», Мінск, 2011)

Зноскі

  1. а б LIBRIS — 2016. Праверана 24 жніўня 2018.
  2. Міжнародны саюз беларускіх пісьменнікаў. Белліт (17 чэрвеня 2022). Праверана 1 снежня 2023.

Літаратура

правіць

Спасылкі

правіць