Беніта Мусаліні

(Пасля перасылкі з Дучэ)

Беніта Мусаліні (поўнае імя — Беніта Амількарэ Андрэа Мусаліні — Benito Amilcare Andrea Mussolini, 29 ліпеня 1883 — 28 красавіка 1945) — італьянскі дыктатар (дучэ), палітык, лідар Нацыянальнай фашысцкай партыі, прэм’ер-міністр Італіі з 1922 да 1943. Адзін з найбольш вядомых дыктатараў XX стагоддзя. Вынаходнік тэрміна «фашызм».

Беніта Мусаліні
італ.: Benito Mussolini
Benito Mussolini colored.jpg
Coat of Arms of the Italian Social Republic.svg
Prime Minister of the Kingdom of Italy[d]
31 кастрычніка 1922 — 25 ліпеня 1943
Папярэднік Луіджы Факта
Пераемнік П'етра Бадолья
Першы маршал Імперыі
30 сакавіка 1938 — 25 ліпеня 1943
minister of Interior of the Kingdom of Italy[d]
31 кастрычніка 1922 — 17 чэрвеня 1924
Папярэднік Paolino Taddei[d]
Пераемнік Luigi Federzoni[d]
minister of Interior of the Kingdom of Italy[d]
5 лістапада 1926 — 25 ліпеня 1943
Папярэднік Luigi Federzoni[d]
Пераемнік Umberto Ricci[d]
міністр замежных спраў (Італьянская сацыяльная рэспубліка)
23 верасня 1943 — 28 красавіка 1945
прэм’ер-міністр (Італьянская сацыяльная рэспубліка)
23 верасня 1943 — 28 красавіка 1945
minister of Foreign Affairs of the Kingdom of Italy[d]
31 кастрычніка 1922 — 17 чэрвеня 1924
Папярэднік Carlo Schanzer[d]
Пераемнік Беніта Мусаліні
minister of Foreign Affairs of the Kingdom of Italy[d]
17 чэрвеня 1924 — 12 верасня 1929
Папярэднік Беніта Мусаліні
Пераемнік Dino Grandi[d]
minister of Foreign Affairs of the Kingdom of Italy[d]
19 ліпеня 1932 — 11 чэрвеня 1936
Папярэднік Dino Grandi[d]
Пераемнік Галеаца Чыяна
minister of Foreign Affairs of the Kingdom of Italy[d]
6 лютага 1943 — 25 ліпеня 1943
Папярэднік Галеаца Чыяна
Пераемнік Raffaele Guariglia[d]
minister of Public Works of the Kingdom of Italy[d]
30 красавіка 1929 — 12 верасня 1929
Папярэднік Giovanni Giuriati[d]
Пераемнік Michele Bianchi[d]
minister of Public Works of the Kingdom of Italy[d]
3 лютага 1930 — 13 снежня 1930
Папярэднік Michele Bianchi[d]
Пераемнік Araldo di Crollalanza[d]
minister of Public Works of the Kingdom of Italy[d]
7 жніўня 1935 — 5 верасня 1935
Папярэднік Luigi Razza[d]
Пераемнік Giuseppe Cobolli Gigli[d]
minister of War of the Kingdom of Italy[d]
4 красавіка 1925 — 3 студзеня 1926
Папярэднік Antonino Di Giorgio[d]
Пераемнік Беніта Мусаліні
minister of War of the Kingdom of Italy[d]
3 студзеня 1926 — 12 верасня 1929
Папярэднік Беніта Мусаліні
Пераемнік Pietro Gazzera[d]
minister of War of the Kingdom of Italy[d]
22 ліпеня 1933 — 25 ліпеня 1943
Папярэднік Pietro Gazzera[d]
Пераемнік Antonio Sorice[d]
minister of the Navy of the Kingdom of Italy[d]
8 мая 1925 — 3 студзеня 1926
Папярэднік Paolo Ignazio Maria Thaon di Revel[d]
Пераемнік Беніта Мусаліні
minister of the Navy of the Kingdom of Italy[d]
3 студзеня 1926 — 12 верасня 1929
Папярэднік Беніта Мусаліні
Пераемнік Giuseppe Sirianni[d]
minister of the Navy of the Kingdom of Italy[d]
6 лістапада 1933 — 25 ліпеня 1943
Папярэднік Giuseppe Sirianni[d]
Пераемнік Raffaele de Courten[d]
minister of Air Force of the Kingdom of Italy[d]
24 студзеня 1923 — 30 жніўня 1925
Пераемнік Беніта Мусаліні
minister of Air Force of the Kingdom of Italy[d]
30 жніўня 1925 — 4 студзеня 1926
Папярэднік Беніта Мусаліні
Пераемнік Беніта Мусаліні
minister of Air Force of the Kingdom of Italy[d]
4 студзеня 1926 — 12 верасня 1929
Папярэднік Беніта Мусаліні
Пераемнік Італа Бальба
minister of Air Force of the Kingdom of Italy[d]
6 лістапада 1933 — 25 ліпеня 1943
Папярэднік Італа Бальба
Пераемнік Renato Sandalli[d]
minister of Italian Africa of the Kingdom of Italy[d]
17 чэрвеня 1924 — 1 ліпеня 1924
Папярэднік Luigi Federzoni[d]
Пераемнік Pietro Lanza di Trabia[d]
minister of Italian Africa of the Kingdom of Italy[d]
18 снежня 1928 — 12 верасня 1929
Папярэднік Luigi Federzoni[d]
Пераемнік Эміліа Дэ Бона
minister of Italian Africa of the Kingdom of Italy[d]
18 студзеня 1935 — 25 ліпеня 1943
Папярэднік Эміліа Дэ Бона
Пераемнік Melchiade Gabba[d]
minister of Corporations of the Kingdom of Italy[d]
2 ліпеня 1926 — 20 ліпеня 1929
Пераемнік Giuseppe Bottai[d]
minister of Corporations of the Kingdom of Italy[d]
12 верасня 1929 — 11 чэрвеня 1936
Папярэднік Giuseppe Bottai[d]
Пераемнік Ferruccio Lantini[d]
member of the Chamber of Deputies of the Kingdom of Italy[d]
11 чэрвеня 1921 — 25 студзеня 1924
member of the Chamber of Deputies of the Kingdom of Italy[d]
24 мая 1924 — 21 студзеня 1929
member of the Chamber of Deputies of the Kingdom of Italy[d]
20 красавіка 1929 — 19 студзеня 1934
member of the Chamber of Deputies of the Kingdom of Italy[d]
28 красавіка 1934 — 2 сакавіка 1939
national councillor to the Chamber of Fasci and Corporations[d]
23 сакавіка 1939 — 2 жніўня 1943
Нараджэнне 29 ліпеня 1883(1883-07-29)[1][2][…]
Смерць 28 красавіка 1945(1945-04-28)[2][4][…] (61 год)
Месца пахавання
Імя пры нараджэнні італ.: Benito Amilcare Andrea Mussolini
Бацька Alessandro Mussolini[d]
Маці Rosa Maltoni[d]
Жонка Rachele Mussolini[d] і Ida Dalser[d]
Дзеці Bruno Mussolini[d], Edda Mussolini[d], Віторыа Мусаліні[d], Anna Maria Mussolini[d], Romano Mussolini[d] і Benito Albino Dalser[d]
Партыя
Член у
Адукацыя
Дзейнасць журналіст, настаўнік, палітык
Месца працы
Аўтограф Benito Mussolini Signature.svg
Род войскаў Ваенна-паветраныя сілы Італіі[d], Каралеўскія ваенна-паветраныя сілы Італіі[d] і Чорнакашульнікі
Званне Першы маршал Імперыі
Бітвы
Узнагароды
Commons-logo.svg Беніта Мусаліні на Вікісховішчы

Мусаліні нарадзіўся 29 ліпеня 1883 года ў вёсцы Прэдапіо ў рэгіёне Эмілія-Раманья. Мусаліні захапіўся сацыялістычнымі ідэямі і рэдагаваў некалькі перыядычных выданняў. Ён стаў даволі вядомым журналістам, аднак хутка ўвайшоў у канфлікт з кіраўніцтвам Сацыялістычнай партыі. З пачаткам Першай сусветнай вайны Італія засталася нейтральнай, і сацыялісты заклікалі ўрад весці мірную палітыку. Аднак Мусаліні, які быў галоўным рэдактарам газеты «Avanti!» (Наперад!), актыўна выказваўся за ўваход Італіі ў вайну. З-за гэтага ён быў выключаны з партыі. Мусаліні пачынае выпускаць газету «Del poppolo d’Italia» (Народ Італіі). У 1915 Мусаліні прызваны ў армію.

Benito Mussolini in Yugoslavia crop.JPG

У 1919 Мусаліні стварае Італьянскі саюз барацьбы (Fasci italiani di combattimento), які ў 1921 пераўтвараецца ў Нацыянальную фашысцкую партыю. У кастрычніку 1922 ва ўмовах крызісу дзяржаўных інстытутаў улады НФП ажыццяўляе «марш на Рым», і кароль Віктар-Эмануіл III прызначае Мусаліні на пасаду прэм’ер-міністра. У той жа час, толькі з канца 20-х, калі быў усталяваны таталітарны рэжым, магчыма называць Мусаліні дыктатарам.

У 1924 выйшлі пастановы па абмежаванню свабоды прэсы. У 1926 Мусаліні атрымаў права выдаваць законы без кансультацый з парламентам. Вельмі хутка Мусаліні становіцца фактычна адзіным чалавекам, адказным за выканаўчую і заканадаўчую ўладу. У 1929 прайшлі выбары па новым заканадаўстве, і ўсе месцы ў парламенце займаюць фашысцкія функцыянеры.

Мусаліні падпісвае Мюнхенскі дагавор
Злева направа вы можаце ўбачыць безжыццёвыя целы былога камуністычнага палітыка Нікола Бамбачы, дучэ Беніта Мусаліні, яго вернай каханай Клары Петачы, міністра Алесандра Паваліні і вядомага фашысцкага палітыка Ахіле Старачэ, якія выстаўляюцца на плошчы Ларэта ў Мілан у 1945 годзе.

Падчас яго дыктатуры праводзіліся пераўтварэнні ў розных сферах жыцця. Курс італьянскай ліры быў паменшаны для выгады кампаній-экспарцёраў, прафсаюзы падпарадкоўваліся дзяржаве, адбываліся спробы індустрыалізацыі поўдня Італіі. Мусаліні бачыў сябе спадчыннікам старажытнарымскіх імператараў і актыўна выкарыстоўваў старажытнарымскую тэрміналогію і вобразы для падкрэслення гэтага. Таксама Мусаліні захапляўся спортам і прапагандаваў здаровы лад жыцця.

Даволі цесныя сувязі звязвалі Мусаліні з Адольфам Гітлерам, хаця Мусаліні не захапляўся расавымі ідэямі і антысемітызмам нацыянал-сацыялістаў і першапачаткова лічыў менавіта сябе лідарам у параўнанні з Гітлерам. Мусаліні, аднак, крытычна ставіўся да аншлюса Аўстрыі Германіяй, таму што Аўстрыя служыла буферам паміж Італіяй і Германіяй.

У 1935 Мусаліні пачынае вайну ў Эфіопіі з мэтай зрабіць яе калоніяй Італіі. У час грамадзянскай вайны ў Іспаніі Мусаліні дапамагае Франсіска Франка, адправіўшы шмат зброі і некалькі дывізій для барацьбы супраць рэспубліканцаў. 6 лістапада 1937 Мусаліні далучаецца да Антыкамінтэрнаўскага пакту, а 11 снежня Італія выходзіць з Лігі Нацый. 30 верасня 1938 Мусаліні падпісвае Мюнхенскі дагавор аб перадачы Судэцкай вобласці ад Чэхаславакіі да Германіі. У 1939 Мусаліні захапіў Албанію, а ў 1940 пачаў інтэрвенцыю ў Грэцыю, падчас якой італьянская армія была спынена грэчаскай арміяй, і толькі с дапамогай Германіі ў 1941 была дасягнута перамога. Італьянская армія няўдала дзейнічала і ў Афрыцы. 24 ліпеня 1943 частка фашысцкіх лідараў патрабавала ад Мусаліні скласці паўнамоцтвы. Мусаліні быў арыштаваны, аднак хутка яго вызвалілі ў выніку нямецкай спецаперацыі пад кіраўніцтвам Ота Скарцэні. Мусаліні быў пастаўлены на чале марыянетачнай Італьянскай Сацыяльнай Рэспублікі (так званая «Рэспублікі Сало»).

У красавіку 1945 Мусаліні быў схоплены італьянскімі партызанамі з Камітэта Нацыянальнага Вызвалення. 28 красавіка 1945 Мусаліні быў расстраляны па загаду камуністычнай фракцыі ў КНВ. Яго цела было павешана ўніз галавой, а потым закапана ў могільніку для бедных. У 1946 неафашысты выкапалі труп Мусаліні і перазахавалі яго ў Прэдапіо, побач з сям’ёй.

Унучка Мусаліні Алесандра Мусаліні была старшынёю саюза Грамадзянская альтэрнатыва.

Гл. таксамаПравіць

Зноскі

  1. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118585967 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 9 красавіка 2014.
  2. 2,0 2,1 Bibliothèque nationale de France data.bnf.fr: платформа адкрытых даных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  3. 3,0 3,1 Benito Mussolini // SNAC — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118585967 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 17 кастрычніка 2015.
  5. Archivio Storico Ricordi — 1808. Праверана 3 снежня 2020.

СпасылкіПравіць