Беніта Мусаліні

(Пасля перасылкі з Дучэ)

Беніта Мусаліні (поўнае імя — Беніта Амількарэ Андрэа Мусаліні — Benito Amilcare Andrea Mussolini, 29 ліпеня 1883 — 28 красавіка 1945) — італьянскі дыктатар (дучэ), палітык, лідар Нацыянальнай фашысцкай партыі, прэм’ер-міністр Італіі з 1922 да 1943. Адзін з найбольш вядомых дыктатараў XX стагоддзя. Вынаходнік тэрміна «фашызм».

Беніта Мусаліні
італ.: Benito Mussolini
Benito Mussolini colored.jpg
Coat of Arms of the Italian Social Republic.svg
Prime Minister of the Kingdom of Italy[d]
31 кастрычніка 1922 — 25 ліпеня 1943
Папярэднік Луіджы Факта
Пераемнік П'етра Бадолья
Першы маршал Імперыі
30 сакавіка 1938 — 25 ліпеня 1943
minister of Interior of the Kingdom of Italy[d]
31 кастрычніка 1922 — 17 чэрвеня 1924
Папярэднік Paolino Taddei[d]
Пераемнік Luigi Federzoni[d]
minister of Interior of the Kingdom of Italy[d]
5 лістапада 1926 — 25 ліпеня 1943
Папярэднік Luigi Federzoni[d]
Пераемнік Umberto Ricci[d]
міністр замежных спраў (Італьянская сацыяльная рэспубліка)
23 верасня 1943 — 28 красавіка 1945
прэм’ер-міністр (Італьянская сацыяльная рэспубліка)
23 верасня 1943 — 28 красавіка 1945
minister of Foreign Affairs of the Kingdom of Italy[d]
31 кастрычніка 1922 — 17 чэрвеня 1924
Папярэднік Carlo Schanzer[d]
Пераемнік Беніта Мусаліні
minister of Foreign Affairs of the Kingdom of Italy[d]
17 чэрвеня 1924 — 12 верасня 1929
Папярэднік Беніта Мусаліні
Пераемнік Dino Grandi[d]
minister of Foreign Affairs of the Kingdom of Italy[d]
19 ліпеня 1932 — 11 чэрвеня 1936
Папярэднік Dino Grandi[d]
Пераемнік Галеаца Чыяна
minister of Foreign Affairs of the Kingdom of Italy[d]
6 лютага 1943 — 25 ліпеня 1943
Папярэднік Галеаца Чыяна
Пераемнік Raffaele Guariglia[d]
minister of Public Works of the Kingdom of Italy[d]
30 красавіка 1929 — 12 верасня 1929
Папярэднік Giovanni Giuriati[d]
Пераемнік Michele Bianchi[d]
minister of Public Works of the Kingdom of Italy[d]
3 лютага 1930 — 13 снежня 1930
Папярэднік Michele Bianchi[d]
Пераемнік Araldo di Crollalanza[d]
minister of Public Works of the Kingdom of Italy[d]
7 жніўня 1935 — 5 верасня 1935
Папярэднік Luigi Razza[d]
Пераемнік Giuseppe Cobolli Gigli[d]
minister of War of the Kingdom of Italy[d]
4 красавіка 1925 — 3 студзеня 1926
Папярэднік Antonino Di Giorgio[d]
Пераемнік Беніта Мусаліні
minister of War of the Kingdom of Italy[d]
3 студзеня 1926 — 12 верасня 1929
Папярэднік Беніта Мусаліні
Пераемнік Pietro Gazzera[d]
minister of War of the Kingdom of Italy[d]
22 ліпеня 1933 — 25 ліпеня 1943
Папярэднік Pietro Gazzera[d]
Пераемнік Antonio Sorice[d]
minister of the Navy of the Kingdom of Italy[d]
8 мая 1925 — 3 студзеня 1926
Папярэднік Paolo Ignazio Maria Thaon di Revel[d]
Пераемнік Беніта Мусаліні
minister of the Navy of the Kingdom of Italy[d]
3 студзеня 1926 — 12 верасня 1929
Папярэднік Беніта Мусаліні
Пераемнік Giuseppe Sirianni[d]
minister of the Navy of the Kingdom of Italy[d]
6 лістапада 1933 — 25 ліпеня 1943
Папярэднік Giuseppe Sirianni[d]
Пераемнік Raffaele de Courten[d]
minister of Air Force of the Kingdom of Italy[d]
24 студзеня 1923 — 30 жніўня 1925
Пераемнік Беніта Мусаліні
minister of Air Force of the Kingdom of Italy[d]
30 жніўня 1925 — 4 студзеня 1926
Папярэднік Беніта Мусаліні
Пераемнік Беніта Мусаліні
minister of Air Force of the Kingdom of Italy[d]
4 студзеня 1926 — 12 верасня 1929
Папярэднік Беніта Мусаліні
Пераемнік Італа Бальба
minister of Air Force of the Kingdom of Italy[d]
6 лістапада 1933 — 25 ліпеня 1943
Папярэднік Італа Бальба
Пераемнік Renato Sandalli[d]
minister of Italian Africa of the Kingdom of Italy[d]
17 чэрвеня 1924 — 1 ліпеня 1924
Папярэднік Luigi Federzoni[d]
Пераемнік Pietro Lanza di Trabia[d]
minister of Italian Africa of the Kingdom of Italy[d]
18 снежня 1928 — 12 верасня 1929
Папярэднік Luigi Federzoni[d]
Пераемнік Эміліа Дэ Бона
minister of Italian Africa of the Kingdom of Italy[d]
18 студзеня 1935 — 25 ліпеня 1943
Папярэднік Эміліа Дэ Бона
Пераемнік Melchiade Gabba[d]
minister of Corporations of the Kingdom of Italy[d]
2 ліпеня 1926 — 20 ліпеня 1929
Пераемнік Giuseppe Bottai[d]
minister of Corporations of the Kingdom of Italy[d]
12 верасня 1929 — 11 чэрвеня 1936
Папярэднік Giuseppe Bottai[d]
Пераемнік Ferruccio Lantini[d]
member of the Chamber of Deputies of the Kingdom of Italy[d]
11 чэрвеня 1921 — 25 студзеня 1924
member of the Chamber of Deputies of the Kingdom of Italy[d]
24 мая 1924 — 21 студзеня 1929
member of the Chamber of Deputies of the Kingdom of Italy[d]
20 красавіка 1929 — 19 студзеня 1934
member of the Chamber of Deputies of the Kingdom of Italy[d]
28 красавіка 1934 — 2 сакавіка 1939
national councillor to the Chamber of Fasci and Corporations[d]
23 сакавіка 1939 — 2 жніўня 1943
Нараджэнне 29 ліпеня 1883(1883-07-29)[1][2][…]
Смерць 28 красавіка 1945(1945-04-28)[2][5][…] (61 год)
Месца пахавання
Імя пры нараджэнні італ.: Benito Mussolini
Бацька Alessandro Mussolini[d]
Маці Rosa Maltoni[d]
Жонка Rachele Mussolini[d] і Ida Dalser[d]
Дзеці Bruno Mussolini[d], Edda Mussolini[d], Віторыа Мусаліні[d], Anna Maria Mussolini[d], Romano Mussolini[d] і Benito Albino Dalser[d]
Партыя
Член у
Адукацыя
Дзейнасць журналіст, настаўнік, палітык
Месца працы
Аўтограф Benito Mussolini Signature.svg
Род войскаў Ваенна-паветраныя сілы Італіі[d], Каралеўскія ваенна-паветраныя сілы Італіі[d] і Чорнакашульнікі
Званне Першы маршал Імперыі
Бітвы
Узнагароды
Commons-logo.svg Беніта Мусаліні на Вікісховішчы

Мусаліні нарадзіўся 29 ліпеня 1883 года ў вёсцы Прэдапіо ў рэгіёне Эмілія-Раманья. Мусаліні захапіўся сацыялістычнымі ідэямі і рэдагаваў некалькі перыядычных выданняў. Ён стаў даволі вядомым журналістам, аднак хутка ўвайшоў у канфлікт з кіраўніцтвам Сацыялістычнай партыі. З пачаткам Першай сусветнай вайны Італія засталася нейтральнай, і сацыялісты заклікалі ўрад весці мірную палітыку. Аднак Мусаліні, які быў галоўным рэдактарам газеты «Avanti!» (Наперад!), актыўна выказваўся за ўваход Італіі ў вайну. З-за гэтага ён быў выключаны з партыі. Мусаліні пачынае выпускаць газету «Del poppolo d’Italia» (Народ Італіі). У 1915 Мусаліні прызваны ў армію.

Benito Mussolini in 1937.jpg

У 1919 Мусаліні стварае Італьянскі саюз барацьбы (Fasci italiani di combattimento), які ў 1921 пераўтвараецца ў Нацыянальную фашысцкую партыю. У кастрычніку 1922 ва ўмовах крызісу дзяржаўных інстытутаў улады НФП ажыццяўляе «марш на Рым», і кароль Віктар-Эмануіл III прызначае Мусаліні на пасаду прэм’ер-міністра. У той жа час, толькі з канца 20-х, калі быў усталяваны таталітарны рэжым, магчыма называць Мусаліні дыктатарам.

У 1924 выйшлі пастановы па абмежаванню свабоды прэсы. У 1926 Мусаліні атрымаў права выдаваць законы без кансультацый з парламентам. Вельмі хутка Мусаліні становіцца фактычна адзіным чалавекам, адказным за выканаўчую і заканадаўчую ўладу. У 1929 прайшлі выбары па новым заканадаўстве, і ўсе месцы ў парламенце займаюць фашысцкія функцыянеры.

Мусаліні падпісвае Мюнхенскі дагавор

Падчас яго дыктатуры праводзіліся пераўтварэнні ў розных сферах жыцця. Курс італьянскай ліры быў паменшаны для выгады кампаній-экспарцёраў, прафсаюзы падпарадкоўваліся дзяржаве, адбываліся спробы індустрыалізацыі поўдня Італіі. Мусаліні бачыў сябе спадчыннікам старажытнарымскіх імператараў і актыўна выкарыстоўваў старажытнарымскую тэрміналогію і вобразы для падкрэслення гэтага. Таксама Мусаліні захапляўся спортам і прапагандаваў здаровы лад жыцця.

Даволі цесныя сувязі звязвалі Мусаліні з Адольфам Гітлерам, хаця Мусаліні не захапляўся расавымі ідэямі і антысемітызмам нацыянал-сацыялістаў і першапачаткова лічыў менавіта сябе лідарам у параўнанні з Гітлерам. Мусаліні, аднак, крытычна ставіўся да аншлюса Аўстрыі Германіяй, таму што Аўстрыя служыла буферам паміж Італіяй і Германіяй.

У 1935 Мусаліні пачынае вайну ў Эфіопіі з мэтай зрабіць яе калоніяй Італіі. У час грамадзянскай вайны ў Іспаніі Мусаліні дапамагае Франсіска Франка, адправіўшы шмат зброі і некалькі дывізій для барацьбы супраць рэспубліканцаў. 6 лістапада 1937 Мусаліні далучаецца да Антыкамінтэрнаўскага пакту, а 11 снежня Італія выходзіць з Лігі Нацый. 30 верасня 1938 Мусаліні падпісвае Мюнхенскі дагавор аб перадачы Судэцкай вобласці ад Чэхаславакіі да Германіі. У 1939 Мусаліні захапіў Албанію, а ў 1940 пачаў інтэрвенцыю ў Грэцыю, падчас якой італьянская армія была спынена грэчаскай арміяй, і толькі с дапамогай Германіі ў 1941 была дасягнута перамога. Італьянская армія няўдала дзейнічала і ў Афрыцы. 24 ліпеня 1943 частка фашысцкіх лідараў патрабавала ад Мусаліні скласці паўнамоцтвы. Мусаліні быў арыштаваны, аднак хутка яго вызвалілі ў выніку нямецкай спецаперацыі пад кіраўніцтвам Ота Скарцэні. Мусаліні быў пастаўлены на чале марыянетачнай Італьянскай Сацыяльнай Рэспублікі (так званая «Рэспублікі Сало»).

У красавіку 1945 Мусаліні быў схоплены італьянскімі партызанамі з Камітэта Нацыянальнага Вызвалення. 28 красавіка 1945 Мусаліні быў расстраляны па загаду камуністычнай фракцыі ў КНВ. Яго цела было павешана ўніз галавой, а потым закапана ў могільніку для бедных. У 1946 неафашысты выкапалі труп Мусаліні і перазахавалі яго ў Прэдапіо, побач з сям’ёй.

Унучка Мусаліні Алесандра Мусаліні была старшынёю саюза Грамадзянская альтэрнатыва.

Гл. таксамаПравіць

Зноскі

  1. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118585967 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 9 красавіка 2014.
  2. 2,0 2,1 Bibliothèque nationale de France data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  3. 3,0 3,1 Benito Mussolini // SNAC — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. 4,0 4,1 Archivio Storico Ricordi — 1808. Праверана 3 снежня 2020.
  5. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118585967 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 17 кастрычніка 2015.

СпасылкіПравіць