Людміла Георгіеўна Гафо

Людміла Георгіеўна Гафо (нар. 2 лістапада 1919, в. Караджа, Акмячэцкі раён, Крымская вобласць) — беларускі архітэктар. Лаўрэат прэміі СМ СССР 1985.

Людміла Георгіеўна Гафо
Дата нараджэння 2 лістапада 1919(1919-11-02) (100 гадоў)
Месца нараджэння
Грамадзянства
Муж Нута Аўрум-Эльевіч Шпігельман
Альма-матар
Месца працы
Член у
Узнагароды

БіяграфіяПравіць

Нарадзілася ў сям’і грэчаскага рыбака. Пасля заканчэння школы ў г. Еўпаторыя паступіла на факультэт архітэктуры Адэскага інжынерна-будаўнічага інстытута. У 1941 годзе пасля заканчэння 3-га курса інстытута разам з іншымі студэнтамі была накіравана на вытворчую практыку ў г. Падольск, дзе іх заспела Вялікая Айчынная вайна. Разам з аднакурснікамі перавялася на вучобу ў Маскоўскі архітэктурны інстытут, дзе сумяшчала вучобу з маскіроўкай аб’ектаў сталіцы, капаннем процітанкавых равоў. У 1942 годзе інстытут быў эвакуіраваны ў Ташкент, дзе 23-гадовая Людміла Гафо працавала капіявальніцай. У 1945 годзе інстытут вярнуўся ў Маскву, Людміла Георгіеўна атрымала дыплом і была накіравана на аднаўленне Мінска[1].

Працавала ў інстытуце «Белсельпраект» (19451947), Упраўленні на справах архітэктуры Мінска (19471949), інстытуце «Белдзяржпраект» (19491953). У 19541983 галоўны архітэктар праектаў у майстэрні генплана інстытута «Мінскпраект»[2].

Член Саюза архітэктараў СССР з 1946 года. Пражывае ў г. Мінску[3].

ТворчасцьПравіць

Асноўныя працы: генпланы Мінска на 1980 (1963) і на 2000 (1980), карэкціроўка генплана на 1980 і асноўныя напрамкі развіцця Мінска на 2000 (1971), ТЭА генплана Мінска на 2010 (1979, усе ў аўтарскім калектыве)[2]. Пад яе кіраўніцтвам і ў аўтарскім калектыве распрацаваны праекты планіроўкі Ленінскага праспекта (1947)[3], заходняй планіровачнай зоны Мінска (1974), прамысловага раёна па вул. Платонава (1972), НДІТаўтапрама (1973)[3], праект сілуэту Мінска (1973)[3], парка Перамогі (1967), жылых раёнаў Усход 1 (1965), Паўднёвы Захад 2, 3 (1976), па Лагойскім тракце (1954), вуліцах Маскоўскай, Чкалава, Брылеўскай (усе 1955), К. Лібкнехта (1958), Аэрадромнай (1967)[2], Горкага (1969)[3].

Сям’яПравіць

У шлюбе з архітэктарам Натанам Шпігельманам[4], ад якога, верагодна, мела сына Юрыя Натанавіча Гафо, спецыяліста ў вобласці металургіі і матэрыялазнаўства[5]

УзнагародыПравіць

Узнагароджана медалямі, Ганаровай граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1979), прэмія Савета Міністраў СССР (1985, у аўтарскім калектыве) за распрацоўку генплана развіцця Мінска[3].

Зноскі

  1. Наш архитектор из Греции
  2. 2,0 2,1 2,2 Гафо Людміла Георгіеўна // Архітэктура Беларусі: Энцыклапедычны даведнік. — Мн.: БелЭн, 1993.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 Гафо Людмила Георгиевна // Архитекторы Советской Белоруссии: Биогр. справочник / Союз архитекторов БССР; Сост. В. И. Аникин и др.. — Мн.: Беларусь, 1991. — 262 с. — ISBN 5-338-00611-1.
  4. 2 ноября 2019 года Исполняется 100 лет ГАФО ЛЮДМИЛЕ ГЕОРГИЕВНЕ!
  5. Гафо, Юрий Натанович (кандидат технических наук)

ЛітаратураПравіць