Адкрыць галоўнае меню

Людміла Георгіеўна Гафо (нар. 2 лістапада 1919, в. Караджа, Акмячэцкі раён, Крымская вобласць) — беларускі архітэктар. Лаўрэат прэміі СМ СССР 1985.

Людміла Георгіеўна Гафо
Дата нараджэння: 2 лістапада 1919(1919-11-02) (100 гадоў)
Месца нараджэння:
Альма-матар:
Месца працы:
Узнагароды:
прэмія Савета Міністраў СССР

БіяграфіяПравіць

Нарадзілася ў сям’і грэчаскага рыбака. Пасля заканчэння школы ў г. Еўпаторыя паступіла на факультэт архітэктуры Адэскага інжынерна-будаўнічага інстытута. У 1941 годзе пасля заканчэння 3-га курса інстытута разам з іншымі студэнтамі была накіравана на вытворчую практыку ў г. Падольск, дзе іх заспела Вялікая Айчынная вайна. Разам з аднакурснікамі перавялася на вучобу ў Маскоўскі архітэктурны інстытут, дзе сумяшчала вучобу з маскіроўкай аб’ектаў сталіцы, капаннем процітанкавых равоў. У 1942 годзе інстытут быў эвакуіраваны ў Ташкент, дзе 23-гадовая Людміла Гафо працавала капіявальніцай. У 1945 годзе інстытут вярнуўся ў Маскву, Людміла Георгіеўна атрымала дыплом і была накіравана на аднаўленне Мінска[1].

Працавала ў інстытуце «Белсельпраект» (19451947), Упраўленні на справах архітэктуры Мінска (19471949), інстытуце «Белдзяржпраект» (19491953). У 19541983 галоўны архітэктар праектаў у майстэрні генплана інстытута «Мінскпраект».

ТворчасцьПравіць

Асноўныя працы: генпланы Мінска на 1980 (1963) і на 2000 (1980), карэкціроўка генплана на 1980 і асноўныя напрамкі развіцця Мінска на 2000 (1971), ТЭА генплана Мінска на 2010 (1979, усе ў аўтарскім калектыве). Пад яе кіраўніцтвам і ў аўтарскім калектыве распрацаваны праекты заходняй планіровачнай зоны Мінска (1974), прамысловага раёна па вул. Платонава (1972), парка Перамогі (1967), жылых раёнаў Усход (1965), Паўднёвы Захад 2, 3 (1976), па Лагойскім тракце (1954), вуліцах Маскоўскай, Чкалава, Брылеўскай (усе 1955), К. Лібкнехта (1958), Аэрадромнай (1967).

Зноскі

ЛітаратураПравіць

  • Гафо Людміла Георгіеўна // Архітэктура Беларусі: Энцыклапедычны даведнік. — Мн.: БелЭн, 1993.