Людовік II Нямецкі

Людовік II Нямецкі (ням.: Ludwig der Deutsche; 804/805 — 28 жніўня 876, Франкфурт) — кароль Баварыі ў 817843 гадах, кароль Усходне-Франкскага каралеўства (будучай Германіі) з 843 года, кароль Латарынгіі з 870 года. Трэці сын імператара Людовіка I Набожнага і Ірменгарды з Хеспенгау, родапачынальнік дынастыі нямецкіх Каралінгаў.

Людовік II Нямецкі
Ludwig der Deutsche
Die deutschen Kaiser Ludwig der Deutsche.jpg
18-ы кароль Баварыі
ліпень 817 — 11 жніўня 843 гг.
Папярэднік Лотар I
Пераемнік Карламан
1-ы кароль Усходне-Франкскага каралеўства
11 жніўня 843 — 28 жніўня 876 гг.
Папярэднік пасада заснавана
Пераемнік Людовік III Малодшы
4-ы кароль Латарынгіі
8 жніўня 870 — 28 жніўня 876 гг.
Папярэднік Лотар II
Пераемнік Карл II Лысы
Нараджэнне каля 806[1] ці 806
  • невядома
Смерць 28 жніўня 876[2] ці 876
Месца пахавання
Род Дынастыя Каралінгаў[4]
Бацька Людовік I Набожны[5]
Маці Ірменгарда з Хеспенгау[d][5]
Жонка Эма Баварская[d][6] і Эма Баварская[d][7]
Дзеці Карламан[8][9], Ірменгальда[d][10], Людовік III Малодшы[11], Карл III Тоўсты[12], Берта[d][13], Хільдэгарда[10] і Гізела[d][10]
Дзейнасць манарх
Commons-logo.svg Людовік II Нямецкі на Вікісховішчы

Раздзел спадчыны Людовіка I НабожнагаПравіць

 
Манета з партрэтам Людовіка II Нямецкага.

Людовік, унук Карла Вялікага, быў трэцім сынам імператара Людовіка I Набожнага і Ірменгарды з Хеспенгау.

У 817 годзе імператар падзяліў свае ўладанні паміж трыма сынамі, Лотарам, Піпінам і Людовікам, прычым Баварыя і прылеглыя да яе зямлі дасталіся Людовіку (празванаму ў сувязі з гэтым Нямецкім).

У 824 годзе, разам з бацькам і братам Піпінам, Людовік Нямецкі ўдзельнічаў у паходзе ў Брэтань для прыгнечання паўстання, паднятага Віямаркам.

У 826 годзе ён пачаў самастойна кіраваць вылучанымі яму бацькам уладаннямі. Наступныя гады кіравання Людовіка Нямецкага адзначыліся яго ўдзелам у мецяжы трох старэйшых сыноў Людовіка Набожнага (830834), якія выступілі супраць спроб імператара забяспечыць за іх кошт правы іх адзінакроўнага брата Карла.

Вердэнскі дагаворПравіць

Калі ў 840 годзе Людовік Набожны памёр, Карл II (празваны Лысым) стаў каралём заходніх франкаў і аб’яднаўся з Людовікам Нямецкім супраць Лотара I (Піпін памёр у 838 годзе), якому дасталася паўночная Італія і тытул імператара. Атрымаўшы над Лотарам перамогу пры Фантэнуа (каля Асера) у 841 годзе, у 842 годзе Карл Лысы і Людовік пацвердзілі абавязацельствы адзін перад аднім і прынеслі знакамітую клятву ў Страсбургу, прычым Людовік прыносіў яе «па-раманску», а Карл — «па-тэўтонску». 11 жніўня 843 года паміж братамі быў складзены Вердэнскі дагавор, у адпаведнасці з якім у каралеўства Людовіка ўвайшлі ўсе землі Карла Вялікага на ўсход ад Рэйна, за выключэннем Фрызіі. Павялічылася і каралеўства Карла (уся заходняя частка сучаснай Францыі і вобласць на поўдзень ад Пірэнеяў). Лотару зноў дасталася паўночная частка Італіі і невыразна вызначаная памежная тэрыторыя паміж заходне-франкскімі землямі Карла і ўсходне-франкскімі землямі Людовіка. Цяпер Людовік валодаў Саксоніяй, Франконіяй, Швабіяй, Баварыяй і залежнымі ад іх абласцямі.

Барацьба за кантроль над абласцямі сярэдняга каралеўстваПравіць

 
Усходне-франкская дзяржава і яе суседзі пры Людовіку II Нямецкім

Пасля таго як у 855 годзе імператар Лотар I памёр, яго землі былі падзелены паміж трыма яго сынамі. Неўзабаве паміж заходнімі і ўсходнімі каралямі пачалася працяглая барацьба за кантроль над абласцямі сярэдняга каралеўства. У 858 годзе Людовік уварваўся ў Францыю, але ў наступным годзе быў вымушаны адступіць, а ў 860 годзе паводле дагавора, заключанага ў Кобленцы, ранейшае становішча рэчаў было адноўлена. У Лотара II, сына Лотара I, не было законных дзяцей, і Карл з Людовікам Нямецкім дамовіліся аб тым, каб Латарынгію, якая дасталася яму, падзяліць паміж сабой пасля яго смерці, аднак, калі ён памёр у 869 годзе, Карл парушыў дамоўленасць і заняў усю яго вобласць. Тады Людовік уварваўся ў Латарынгію, і брату прыйшлося пайсці на саступкі. Паводле Мерсенскага дагавора 870 годзе, Людовік атрымаў Фрызію і значна павялічыў свае тэрыторыі на захад ад Рэйна. Людовік Нямецкі імкнуўся таксама павялічыць свае уладанні на ўсходзе, захопліваючы славянскія землі: у 844 годзе ён напаў на бодрычаў, імкнуўся ўплываць на справы Вялікамараўскай дзяржавы. Акрамя таго, яму ўвесь час вяртацца да вырашэння міжусобнай барацьбы сваіх трох сыноў (Карламана, Людовіка Малодшага і Карла Талстога), паміж якімі Людовік падзяліў свае ўладанні яшчэ ў 865 годзе.

Смерць Людовіка НямецкагаПравіць

У 875 годзе, пасля смерці імператара Людовіка II (сына Лотара I), Людовік Нямецкі спрабаваў замацаваць за сваёй лініяй імператарскі тытул і ўладанне Італіяй. Але нягледзячы на тое, што незадоўга да смерці Людовік II выказаўся на карысць Карламана як будучага імператара, Карл Лысы хутка захапіў Італію і каранаваўся як імператар пад імем Карла II, з чым Людовік Нямецкі не пажадаў змірыцца. Падчас падрыхтовак да новага паходу ён і памёр уФранкфурце 28 жніўня 876 года, пасля чаго Карл Лысы паспрабаваў захапіць яго каралеўства, аднак атрымаў адпор ад Людовіка Малодшага.

Шлюб і дзеціПравіць

Зноскі

  1. Settipani C. La Préhistoire des Capétiens: Première partie : Mérovingiens, Carolingiens et RobertiensVilleneuve-d'Ascq: 1993. — P. 285. — ISBN 978-2-9501509-3-6
  2. 2,0 2,1 Hartmann W. Ludwig der Deutsche (1st edition) — 1 — 2002. — S. 61. — 294 с. — ISBN 978-3-89678-452-0
  3. http://homepages.rpi.edu/~holmes/Hobbies/Genealogy2/ps08/ps08_338.htm
  4. Goldberg E. J. Struggle for Empire: Kingship and Conflict Under Louis the German, 817-876Cornell University Press, 2006. — P. 2. — ISBN 978-0-8014-3890-5
  5. 5,0 5,1 Goldberg E. J. Struggle for Empire: Kingship and Conflict Under Louis the German, 817-876Cornell University Press, 2006. — P. 24. — ISBN 978-0-8014-3890-5
  6. Hartmann W. Ludwig der Deutsche (1st edition) — 1 — 2002. — S. 64. — 294 с. — ISBN 978-3-89678-452-0
  7. (unspecified title) Праверана 7 жніўня 2020.
  8. Settipani C. La Préhistoire des Capétiens: Première partie : Mérovingiens, Carolingiens et RobertiensVilleneuve-d'Ascq: 1993. — P. 289–290. — ISBN 978-2-9501509-3-6
  9. Карломан // Энциклопедический словарьСПб.: Брокгауз — Ефрон, 1895. — Т. XIVа. — С. 517–518.
  10. 10,0 10,1 10,2 Settipani C. La Préhistoire des Capétiens: Première partie : Mérovingiens, Carolingiens et RobertiensVilleneuve-d'Ascq: 1993. — P. 287. — ISBN 978-2-9501509-3-6
  11. Settipani C. La Préhistoire des Capétiens: Première partie : Mérovingiens, Carolingiens et RobertiensVilleneuve-d'Ascq: 1993. — P. 287–288. — ISBN 978-2-9501509-3-6
  12. Settipani C. La Préhistoire des Capétiens: Première partie : Mérovingiens, Carolingiens et RobertiensVilleneuve-d'Ascq: 1993. — P. 297–299. — ISBN 978-2-9501509-3-6
  13. Settipani C. La Préhistoire des Capétiens: Première partie : Mérovingiens, Carolingiens et RobertiensVilleneuve-d'Ascq: 1993. — P. 289. — ISBN 978-2-9501509-3-6

СпасылкіПравіць

  • Boris Bigott. Ludwig der Deutsche und die Reichskirche im Ostfränkischen Reich: (826—876). — Husum, 2002. — ISBN 3-7868-1470-8. (Rezension) (ням.) 
  • Ernst Dümmler Geschichte des Ostfränkischen Reiches. Erster Band. Ludwig der Deutsche bis zum Frieden vom Koblenz 860: Wissenschaftliche Buchgesellschaft. — Darmstadt 1960 (Nachdruck der 2. Auflage von 1887; alte, aber grundlegende Darstellung). (ням.) 
  • Ernst Dümmler. Geschichte des Ostfränkischen Reiches. Zweiter Band. Ludwig der Deutsche vom Koblenzer Frieden bis zu seinem Tode (860—876): Wissenschaftliche Buchgesellschaft. — Darmstadt, 1960 (Nachdruck der 2. Auflage von 1887; alte, aber grundlegende Darstellung). (ням.) 
  • Eric J. Goldberg. Struggle for Empire. Kingship and Conflict under Louis the German. 817—876. — Ithaca: Cornell University Press, 2006. — ISBN 0-8014-3890-X (Rezension) (ням.) 
  • Wilfried Hartmann. Ludwig der Deutsche. — Darmstadt: Primus Verlag, 2002. — ISBN 3-89678-452-8 (Rezension). (ням.) 
  • Wilfried Hartmann (Hrsg.). Ludwig der Deutsche und seine Zeit. — Darmstadt, 2004 (Aufsatzsammlung mit 11 Beiträgen renommierter Mediävisten, Ergänzung zur Biographie von Wilfried Hartmann von 2002), ISBN 3-534-17308-2 (Rezension).(ням.) 
Пры напісанні гэтага артыкула выкарыстоўваўся матэрыял з Энцыклапедычнага слоўніка Бракгаўза і Ефрона (1890—1907).
Папярэднік
Лотар I
кароль Баварыі
817 — 843
Пераемнік
Карламан
Папярэднік
Новая адукацыя
кароль Усходне-Франкскага
каралеўства

843 — 876
Пераемнікі
Карламан
Людовік III
Карл III
Папярэднік
Лотар II
кароль Латарынгіі
870 — 876
Пераемнік
Карл II Лысы