Андронік II Палеалог

(Пасля перасылкі з Андронік II)

Андро́нік II Палеало́г (грэч.: Ανδρόνικος Β' Παλαιολόγος; 25 сакавіка 1259 — 13 лютага 1332) — імператар Візантыйскай імперыі у 12821328 гадах.

Андронік II Палеалог
Ανδρόνικος Β' Παλαιολόγος
Андронік II Палеалог
Фрэска з выявай Андроніка II
Манастыр Святога Іаана Хрысціцеля, Серэ, Грэцыя
Device of the Palaiologos Dynasty.svg
Візантыйскі імператар
1282 — 1328
Суправіцелі Міхаіл VIII (1272 — 1282),
Міхаіл IX (1294 — 1320)
Папярэднік Міхаіл VIII
Пераемнік Андронік III
 
Дзейнасць Імператар
Веравызнанне праваслаўе
Нараджэнне 25 сакавіка 1259(1259-03-25)[1][2]
Смерць 13 лютага 1332(1332-02-13)[3][4] (72 гады)
Дынастыя Палеалогі
Бацька Міхаіл VIII Палеалог
Маці Феадора Дукіна Ватаца[d]
Жонка Ганна Венгерская[d] і Ірына Манферацкая[d]
Дзеці Міхаіл IX Палеалог[d], Феадор I Палеалог[d], Сімона Палеалагіня[d], Аспорча Хатун[d], Іаан Палеалог[d], Дэметрый Палеалог[d], Канстанцін Палеалог[d], Ірына Палеалог[d], Марыя Палеалагіня[d], Барталамей Палеалог[d] і Марыя Палеалагіня[d]

БіяграфіяПравіць

У канцы 1282 года адмяніў уведзеную яго бацькам Міхаілам VIII царкоўную унію з заходняй (каталіцкай) царквой. Праводзіў палітыку далучэння да Візантыі Фесаліі, Эпіра, якія адпалі пасля чацвёртага крыжовага паходу (1204).

Андронік II працягнуў палітыку свайго бацькі па падтрымання візантыйска-мангольскага альянсу. Аднак, захаваць мірныя адносіны з качэўнікамі яму не ўдалося. У канцы яго кіравання мангольскія набегі на балканскія ўладанні імперыі працягнуліся.

Няўдала ўмяшаўся ў барацьбу паміж Венецыяй і Генуяй, што прывяло ў пачатку XIV  стагоддзя да ўзмацнення засілля венецыянцаў у імперыі. Імкнучыся даць адпор моцнай турэцкай арміі, якая да гэтага часу захапіла амаль усю Малую Азію, наняў у 1303 годзе войска каталонцаў на чале з Ражэ дэ Флорам, якія пасля забойства іх галоўнакамандуючага ў 1305 годзе паднялі мяцеж, спустошылі візантыйскія ўладанні, занялі Фесалію і шэраг іншых візантыйскіх абласцей. Спробы цэнтралізаванага ўрада Андроніка выклікалі супраціўленне феадальнай знаці, якая высунула ў 1321 годзе на трон яго ўнука.

Пасля працяглай барацьбы за ўладу, інтрыг і здрады блізкіх ён быў вымушаны адрачыся ад прастола, пасля чаго ён быў сасланы ў манастыр.

Сям’яПравіць

8 лістапада 1273 года Андронік ажаніўся з дачкой караля Венгрыі Іштвана V Ганнай. Яна нарадзіла яму двух сыноў:

  • Міхаіл IX Палеалог (17 красавіка 1277 года — 12 кастрычніка 1320) — суправіцель бацькі ў 1295—1320 гадах.
  • Канстанцін Палеалог (1278—1335). Валодаў тытулам дэспата, першы раз ажаніўся з дачкой Феадора Музалона Еўдакіяй. Другой яго жонкай стала Еўдакія Неакаісарэтыса. Стаў манахам падчас кіравання свайго пляменніка — Андроніка III.

Праз 3 гады пасля смерці Ганны ў 1281 годзе імператар ажаніўся з Ірынай Манферацкай (якая прыняла імя Іаланда), дачкой маркграфа Манферата Гульельма VII.

  • Іаан Палеалог (1286—1308) — дэспат, ажаніўся з Ірына Хаўмнаніяй, не пакінуў спадчыннікаў.
  • Феадор I (1291—1338) — маркграф Манферата.
  • Дэметрый Палеалог (памёр пасля 1343 года) — дэспат. Бацька Ірыны Палеалог.
  • Сімона Палеалог (1294 — пасля 1336) — жонка сербскага караля Стэфана Ураша II Мілуціна.

Акрамя гэтых дзяцей, у басілеўса было і незаконнае нашчадства:

Зноскі

  1. Lundy D. R. Andronicus II Palaeologus, Emperor of Constantinople // The Peerage Праверана 9 кастрычніка 2017.
  2. Pas L. v. Andronikus II Palaiologos // Genealogics — 2003. — ed. size: 683713
  3. Andronicus II Palaeologus // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. Andronikos (Andronikos II. Palaiologos) // Brockhaus Enzyklopädie Праверана 9 кастрычніка 2017.

ЛитератураПравіць