Павукі-скакуны (Salticidae) — сямейства падатрада вышэйшых павукоў, у якое ўваходзіць больш за 550 родаў і 5000 відаў, гэта прыкладна 13 % усіх відаў павукоў. У павукоў-скакуноў добры зрок, яны ім карыстаюцца для палявання і навігацыі. Маюцца лёгкія і трахейная сістэма.

Павукі-скакуны
Salticus.scenicus.6916.jpg
Звычайны павук-скакун
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Salticidae Blackwall, 1841

Арэал павукоў-скакуноў

выява

Wikispecies-logo.svg
Сістэматыка
на Віківідах
Commons-logo.svg
Выявы
на Вікісховішчы
ITIS  871537
NCBI  94017
EOL  186
FW  57494

АпісаннеПравіць

 
Самец Phidippus putnami

Даўжыня цела 2—9 мм. Афарбоўка яркая, стракатая, асабліва у самцоў. Галавагрудзі прыўзнятыя спераду, сплюшчаныя ззаду. Маюць 8 «дзённых» вачэй, размешчаных у 3 рады. Ногі адносна кароткія, тоўстыя (асабліва пярэднія, якімі павукі ловяць здабычу), заднія больш доўгія (скакальныя). Брушка акруглае або прадаўгаватае, укрыта перыстымі або лускаватымі валаскамі.

ПашырэннеПравіць

Пашыраны па ўсім зямным шары, пераважна ў троліках. На Беларусі адзначава каля 15 відаў, пераважпа з родаў сітыкус, зварха, геліяфанус, марпіса, пеленес. Актыўныя днём. Трапляюцца на дрэвах, кустах, сонечным баку сцен і платоў.

Асаблівасці біялогііПравіць

Лоўчых сетак не робяць. Псрамяшчаюцца скачкамі (адсюль назва). Кормяцца мухамі, клапамі, перапончатакрылымі.

Большасць размнажаецца ў канцы вясны — пачатку лета, спароўванню папярэднічаюць або суправаджаюць яго т.зв. «шлюбныя танцы». ЯЙцы адкладваюць у коканы пад камяні, у трэшчыны сцен, пад кару у двухкамерныя гнёэды, Зімуюць маладыя павукі.

ЛітаратураПравіць