Акацукі (касмічны апарат)

  

Акацукі
あかつき
Venus Climate Orbiter, Planet-C
Мадэль Акацукі
Заказчык JAXA
Вытворца NEC Space Technologies
Задачы Даследаванне клімату Венеры
Спадарожнік Венеры
Выхад на арбіту

Снежань 2010 (1-я спроба, няўдала)

7 снежня 2015 (паспяховы выхад на арбіту)[1][2]
Запуск 20 мая 2010, 21:58:22 UTC[3]
Ракета-носьбіт H-IIA 202
Стартавая пляцоўка Танегасіма YLP-1
Працягласць палёту

Планаваная: каля 2 гадоў

Фактычная: &&&&&&&&&&&&&014.&&&&&014 гадоў &&&&&&&&&&&&&010.&&&&&010 дзён
NSSDC ID 2010-020D
SCN 36576
Тэхнічныя характарыстыкі
Маса

Поўная: 517,6 кг[4]

Пустая: 320 кг
Памеры 1,04 × 1,45 × 1,44 м
Магутнасць >700 Вт на 0,7 АА[4]
Крыніцы сілкавання Сонечныя панэлі
Элементы арбіты
Эксцэнтрысітэт 0,971
Перыяд абарачэння 10,8 дзён[5]
Апацэнтр 370 000 км[6]
Перыцэнтр 1 000–10 000 км, пераменны[6]
Сайт праекта
Анімацыя траекторыі Акацукі з 21 мая 2010 г. па 31 снежня 2016 г.                     Акацукі                      Венера                      Зямля      Сонца

Акацукі (яп.: あかつき, 暁, "Світанак"), таксама вядомы як Venus Climate Orbiter (VCO) і Planet-Cаўтаматычная міжпланетная станцыя JAXA маючая мэтай вывучэнне атмасферы Венеры. Станцыя была запушчана на ракеце H-IIA 202 20 мая 2010 года,[7] але не здолела выйсці на арбіту Венеры 6 снежня 2010 года. Пасля таго як апарат правёў на сонечнай арбіце 5 гадоў, у інжынераў атрымалася вывесці яго на альтэрнатыўную венерыянскую эліптычную арбіту 7 снежня 2015. Акацукі стаў першым японскім спадарожнікам на арбіце Венеры.[8][9]

Выкарыстоўваючы пяць розных камер на некалькіх даўжынях хваль, Акацукі вывучае структуру атмасферы, атмасферную дынаміку і фізіку аблокаў.[10][11] Астраномы місіі ў снежні 2015 года паведамілі аб выяўленні магчымай гідрадынамічнай гравітацыйнай хвалі ў атмасферы Венеры.[12]

Місія правіць

Акацукі — гэта першая японская місія па даследаванні планет пасля няўдалага марсіянскага зонда Назомі 1998 года. Акацукі першапачаткова прызначаўся для правядзення навуковых даследаванняў на працягу больш чым двух гадоў з эліптычнай арбіты вакол Венеры ў дыяпазоне ад 300 да 80 000 км над паверхняй[4], але яго альтэрнатыўная арбіта атрымалася моцна эліптычнай у дыяпазоне ад 1 000 да 10 000 км у бліжэйшай кропцы і каля 360 000 км у найдалейшай. На абарот па гэтай арбіце трэба 10 дзён замест першапачаткова запланаваных 30 гадзін.[13] Бюджэт місіі склаў 14,6 млрд іен (ці $174 млн) на спадарожнік і 9,8 млрд іен ($116 млн) на запуск.[14]

Назіранні ўключаюць здымкі аблокаў і паверхні планеты з дапамогай камер інфрачырвонага, бачнага і ўльтрафіялетавага дыяпазонаў, каб даследаваць складаную метэаралогію Венеры і высветліць працэсы, якія ляжаць у аснове таямнічага супервярчэння атмасферы планеты. Хаця Венера круціцца з хуткасцю 6 км/г на экватары, яе атмасфера круціцца вакол планеты з хуткасцю ў 300 км/г. Іншыя эксперыменты прызначаны для пацвярджэння наяўнасці маланак і вызначэння таго, ці адбываецца вулканізм на Венеры ў цяперашні час.[15]

Канструкцыя апарата правіць

Галоўны корпус гэта скрынка памерам 1,04 × 1,45 × 1,44 м з двума сонечнымі батарэямі, кожная з плошчай каля 1,4 м2. Сонечныя батарэі забяспечваюць больш за 700 Вт энергіі на арбіце Венеры. Агульная маса апарата на старце складала 517,6 кг. Маса навуковага абсталявання складае 34 кг.[16]

Рух забяспечваецца арбітальным манеўровым рухавіком магутнасцю 500 Н на двухскладовым паліве гідразін/тэтраксід діазота і дванаццаць гідразінавых рухавікоў кіравання арыентацыі, восем з 23 Н і чатыры з 3 Н цягі.[4] Гэта першы касмічны апарат, у якім выкарыстоўваецца керамічны (з нітрыду крэмнію) рухавік.[17] Поўная маса паліва пры старце складала 196,3 кг.[4]

Сувязь ажыццяўляецца праз 8 ГГц, 20-ватны транспондер X-дыяпазону з выкарыстаннем 1,6 метровай антэнай з высокім узмацненнем. Антэна з высокім узмацненнем плоская, каб прадухіліць назапашванне ў ёй цяпла ад Сонца.[11] Акацукі таксама мае пару рупарных антэн з сярэднім узмацненнем усталяваных на паваротных кружэлках, і дзве антэны з нізкім узмацненнем для прымання каманд з Зямлі. Рупарныя антэны сярэдняга каэфіцыента ўзмацнення выкарыстоўваюцца для адпраўкі даных калі мацнейшая антэна не скіравана да Зямлі.

Інструменты правіць

Навуковая нагрузка складаецца з шасці прыбораў. Пяць камер даследуюць Венеру ў даўжынях хваль ад ультрафіялетавага да сярэдняга інфрачырвонага дыяпазону:[18][19]

  1. Камера маланак і свячэння паветра (LAC) шукае маланкі ў бачным спектры (552-777 нм)
  2. Ультрафіялетавая камера (UVI) вывучае размеркаванне спецыфічных атмасферных газаў, такіх як дыяксід серы і загадкавы паглынальнік на даўжынях хваль ультрафіялету (283-365 нм)
  3. Даўгахвалевая інфрачырвоная камера (LIR) вывучае структуру вышынных аблокаў на даўжыні хвалі выпраменьвання цяпла (10 мкм)
  4. Інфрачырвоная 1 мкм камера (IR1) здымала цеплавое выпраменьванне (0,90–1,01 мкм) з паверхні Венеры на начным баку, і дапамагала даследчыкам у пошуке дзеючых вулканаў, калі тыя існуюць. Знаходзячыся на дзённым баку, камера здымала сонечнае выпраменьванне ў блізкім інфрачырвоным дыяпазоне (0,90 мкм), адлюстраванае сярэднімі аблокамі. Са снежня 2016 г. не працуе з-за збою электроннага абсталявання.[20]
  5. Інфрачырвоная 2 мкм камера (IR2) даследавала на начным баку непразрыстасць ніжніх аблокаў да цеплавога выпраменьвання з глыбейшай атмасферы і паверхні (1,74–2,32 мкм). Яна таксама знайшла на дзённым баку дыяпазон CO2 у 2.02 мкм, што можа быць выкарыстана для знаходжання вышыні верхняй мяжы аблокаў. Таксама 1,65-мкм фільтр быў выкарыстаны падчас міжпланетнага пералёта для вывучэння задыякальнага святла. Інструмент не працуе са снежня 2016 г. з-за збою электроннага абсталявання.[20]
  6. Звышстабільны асцылятар (USO) для правядзення эксперыментаў па радыёакультацыі.

Публічны ўдзел правіць

Ў перыяд з кастрычніка 2009 па студзень 2010 Планетарным таварыствам і JAXA была праведзена публічная кампанія каб заахвоціць людзей адправіць сваё імя і паведамленне на борце Акацукі.[21][22] Імёны і паведамленні друкавалісь дробнымі літарамі на алюмініевай пласціне і размяшчаліся на борце Акацукі.[21] 260 214 чалавек прынялі ўдзел у акцыі,[23] і каля 90 алюмініевых пласцін было створана для размяшчэння ўсіх імёнаў і паведамленняў.[24][25]

Ход місіі правіць

Запуск правіць

 
Запуск Акацукі

Акацукі пакінуў лабараторыю Сагаміхара 17 сакавіка 2010 года і 19 сакавіка прыбыў у 2 выпрабавальны і зборачны корпус спадарожнікаў касмічнага цэнтра Танегасіма. 4 мая апарат быў памешчаны ў абцякальнік карыснай нагрузкі ракеты H-IIA разам з іншым спадарожнікам, IKAROS. 9 мая абцякальнік з карыснай нагрузкай быў дастаўлены ў будынак зборкі ракет касмічнага цэнтра Танегасіма, дзе далей быў злучаны з самой ракетай-носьбітам.[26]

Касмічны апарат быў запушчаны 20 мая 2010 г. у 21:58:22 (UTC) з касмічнага цэнтра Танегасіма[15], пасля пераносаў з-за надвор’я на два дні пазней першапачаткова запланаванай даты.[27]

Няўдача замацавання на арбіце правіць

Планавалася пачаць аперацыі па выхаду на арбіту Венеры шляхам запальвання рухавіка арбітальнага манеўравання 6 снежня 2010 у 23:49:00.[26] Праца рухавіка павінна была доўжыцца дванаццаць хвілін да фармавання пачатковай венерыянскай арбіты з вышынёй апацэнтру 80 000 км, перыцэнтру 300 км і арбітальным перыядам 30 гадзін.[28]

Было пацверджана, што манеўр выхаду на арбіту пачаўся своечасова, але пасля чаканага разрыва сувязі з-за зацямнення Венерай сувязь з зондам не аднавілася, як планавалася. Было выяўлена, што зонд знаходзіцца ў бяспечным рэжыме, у стане стабілізацыі кручэннем з частатой 10 хвілін на абарот.[29] З-за нізкай хуткасці сувязі праз антэну з нізкім каэфіцыентам узмацнення спатрэбіўся час, каб вызначыць стан зонда.[30] 8 снежня JAXA заявіла, што манеўр вываду Акацукі на арбіту не атрымаўся.[31][32] На прэс-канферэнцыі 10 снежня афіцыйныя асобы паведамілі, што рухавік працаваў менш за тры хвіліны, што значна менш чым патрабавалася для выхаду на арбіту Венеры.[33] Далейшыя даследаванні паказалі, што верагоднай прычынай няспраўнасці рухавіка сталі адклады соляў, якія закаркавалі клапан паміж геліевым і паліўным бакамі. У выніку згаранне рухавіка стала багатым на акісляльнік, з-за чаго высокія тэмпературы згарання пашкодзілі гарлавіну камеры згарання і сопла. Падобная праблема з уцечкай пары знішчыла зонд NASA Mars Observer у 1993 годзе.[34]

У выніку касмічны апарат апынуўся на геліяцэнтрычнай арбіце, а не на арбіце Венеры. Паколькі атрыманая арбіта мела арбітальны перыяд 203 дні[35], крыху меншы чым арбітальны перыяд Венеры ў 225 дзён, апарат дрэйфаваў вакол Сонца ў параўнанні з Венерай.

Намаганні па выпраўленню правіць

JAXA распрацавала планы паспрабаваць яшчэ адзін выхад на арбіту, калі апарат зблізіцца з Венерай у снежні 2015 года. Для гэтага патрабавалася перавесці зонд у «спячы» або бяспечны рэжым, каб падоўжыць яго тэрмін службы адносна першапачаткова планаванага 4,5-гадовага перыяду працы. JAXA выказала ўпэўненасць у захаванні працаздольнасці зонда, указваючы на паменшаны знос батарэі, паколькі зонд у той час круціўся вакол Сонца, а не на арбіце Венеры.

Тэлеметрычныя даныя няўдачнай спробы сведчылі аб тым, што гарлавіна асноўнага рухавіка, арбітальнага манеўравальнага рухавіка (OME) у значнай ступені была цэлай, таму двойчы, 7 і 14 верасня 2011 года, былі выкананы пробныя запускі рухавіка.[26] Аднак яго цяга складала ўсяго каля 40 Н,10% ад чаканага. Пасля гэтых выпрабаванняў было ўстаноўлена, што для арбітальнага манеўравання OME будзе недастаткова ўдзельнага імпульсу. Быў зроблены вывад, што пакінутая гарлавіна камеры згарання была цалкам разбурана ў выніку выпрабавальнага запальвання рухавіка. У выніку абраная стратэгія заключалася ў выкарыстанні чатырох гідразінавых рухавікоў кіравання палажэннем (RCS) для вываду зонда на арбіту вакол Венеры. Паколькі рухавікі RCS не маюць патрэбы ў акісляльніку, астатнія 65 кг акісляльніка (MON) быў спушчаны за борт у кастрычніку 2011 года, каб паменшыць масу апарата.[34]

10 і 21 лістапада 2011 года былі выкананы тры перы-венерыянскія арбітальныя манеўры з выкарыстаннем рухавікоў RCS.[15] Агульны імпульс манеўраў змяніў хуткасць апарата на 243,8 м/с. Паколькі ўдзельны імпульс рухавікоў RCS нізкі ў параўнанні з удзельным імпульсам OME, выхад на нізкую арбіту з першапачатковых планаў стаў немагчымым. Замест гэтага новы план заключаўся ў тым, каб размясціць зонд на высокаэліптычнай арбіце з апацэнтрам у сто тысяч кіламетраў і перыцэнтрам у некалькіх тысячах кіламетраў ад Венеры. Інжынеры планавалі, што альтэрнатыўная арбіта будзе праграднай (у напрамку супервярчэння атмасферы) і ляжаць у плоскасці арбіты Венеры. Метад і арбіта былі анансаваныя JAXA ў лютым 2015 года з датай выхаду на арбіту 7 снежня 2015 года[36] Зонд дасягнуў самай аддаленай ад Венеры кропкі 3 кастрычніка 2013 года і з таго часу набліжаўся да планеты.[37]

Выхад на арбіту правіць

 
Анімацыя траекторыі Акацукі вакол Венеры цягам некалькіх гадоў пачынаючы з 1 снежня 2015 года

  Акацукі

 ·

  Венера

Пасля выканання апошняга з серыі з чатырох манеўраў карэкцыі траекторыі ў перыяд з 17 ліпеня па 11 верасня 2015 года, зонд апынуўся на траекторыі пралёту міма Венеры.[38] Планавалася правесці манеўр выхаду на арбіту планеты падчас максімальнага да яе набліжэння, 7 снежня 2015 года. Патрэбны для гэтага імпульс быў дасяжны праз 20-ці хвіліннае ўключэнне чатырох рухавікоў карэкцыі арыентацыі, хаця такі рэжым працы для іх не быў уласцівы. Замест таго, каб займець арбіту з перыядам у 30 гадзін, як было першапачаткова запланавана, згодна новаму плану Акацукі павінен быў пасля карэкціроўкі ў сакавіку 2016 года трапіць на арбіту з перыядам у дзевяць дзён.[5]

Пасля таго, як інжынеры JAXA вымералі і разлічылі атрымаўшуюся пасля манеўру 7 снежня арбіту апарата, JAXA абвясціла, што Акацукі паспяхова выйшаў на запланаваную эліптычную арбіту з апацэнтрам вышынёй 440 000 км ад Венеры і перыцэнтрам у 400 км, з арбітальным перыядам у 13 дзён і 14 гадзін.[39]

Наступнае ўключэнне рухавікоў было праведзена 26 сакавіка 2016 году і знізіла апацэнтр Акацукі прыкладна да 370 000 км, вышыня перыцэнтру стала пераменнай у дыяпазоне ад 1 000 км да 10 000 км, а арбітальны перыяд скараціўся з 13 да прыкладна 10 дзён.[6][5]

Статус правіць

Арбітальны апарат пачаў свой двухгадовы перыяд запланаванай навуковай дзейнасці ў сярэдзіне мая 2016 года.[40] З 9 снежня 2016 года камеры блізкага інфрачырвонага дыяпазону 1 мкм і 2 мкм перасталі працаваць з-за электроннага збою.[41][20] Даўгахвалевая інфрачырвоная камера, ультрафіялетавая камера і камера маланак і свячэння паветра працягваюць працаваць у звычайным рэжыме.[20]

У красавіку 2018 года Акацукі скончыў свой запланаваны тэрмін назіранняў і пачаў падоўжаны тэрмін эксплуатацыі.[42]

Па стане на снежань 2021 года, Акацукі працягвае працаваць без запланаванай даты заканчэння місіі.[43]

Навука правіць

 
Здымак атмасферы Венеры ва ўмоўным колеры, ультрафіялетавы спектр (даўжыня хвалі 365 і 283 нм), 2018 год


Праз тры гадзіны пасля прыбыцця ў снежні 2015 года і ў красавіку—мае 2016 году прыборы аўтаматычнай станцыі зафіксавалі «дугападобную асаблівасць у атмасферы даўжынёй 6000 міль, амаль ад полюса да полюса — усмешка ўбок».[44] Навукоўцы, якія ўдзельнічалі ў праекце, назвалі гэтую асаблівасць «гравітацыйнай хваляй» у вятрах планеты над рэгіёнам зямлі Афрадыты з рыфтавымі далінамі і горамі, якія дасягаюць вышыні больш за 4 км. Місія збірае даныя ва ўсіх адпаведных дыяпазонах спектру ад ультрафіялету (280 нм) да сярэдніх інфрачырвоных даўжынь хваль (10 мкм).[45]

Выявы з Акацукі паказалі нешта падобнае на вышынныя струменевыя плыні ў вобласці нізкай і сярэдняй воблачнасці, якая знаходзіцца ад 45 да 60 км па вышыні.[46] Хуткасць ветру была максімальнай каля экватара. У верасні 2017 года навукоўцы JAXA назвалі гэтую з’яву «Венерыянскімі экватарыяльнымі струменямі».[47] Яны таксама апублікавалі вынікі назірання экватарыяльных вятроў на ўзроўні вяршыні аблокаў шляхам адсочвання аблокаў у УФ-спектры.[48] Значным вынікам у 2018 годзе стала знаходжанне тоўстых аблокаў з дробных часціц каля пераходу паміж верхнімі і сярэднімі аблокамі, што было апісана як «новая і загадкавая марфалогія складанага воблачнага покрыва».[44] Да 2017 года навуковая група апублікавала 3D-карты структуры атмасферы Венеры.[44] Атрыманыя фізічныя велічыні ўключаюць ціск, тэмпературу, шчыльнасць пары H2SO4, іанасферную электронную шчыльнасць і іх варыяцыі.[44] Да 2019 года былі апублікаваны першыя вынікі аб марфалогіі, часавых зменах[49] і вятрах у сярэдніх аблоках Венеры, паведамляючы пра нечакана высокія кантрасты, якія могуць паказваць на наяўнасць паглынальнікаў, такіх як вада.[50]

 
Венера (начны бок), здымак зроблены 2-мкм інфрачырвонай камерай (IR2) 19 кастрычніка 2016.


Каб зняць маланку, арбітальны апарат накіроўвае камеру на начны бок Венеры, прыкладна на 30 хвілін кожныя 10 дзён.[51] Па стане на ліпень 2019 года ён назапасіў 16,8 гадзін назіранняў начнога боку, і за ўвесь час назіранняў не было выяўлена ніводнай маланкі.[52]

Зноскі правіць

  1. Szondy, David. "Akatsuki probe enters orbit around Venus". Праверана 7 December 2015.
  2. Clark, Stephan. "Japanese probe fires rockets to steer into orbit at Venus". Праверана 7 December 2015.
  3. Stephen Clark (20 May 2010). "H-2A Launch Report – Mission Status Center". Spaceflight Now. Архівавана з арыгінала 20 May 2010. Праверана 20 May 2010.
  4. а б в г д Takeshi, Oshima; Tokuhito, Sasaki. "Development of the Venus Climate Orbiter PLANET-C (AKATSUKI)" (PDF). NEC Technical Journal. 6 (1): 47–51.
  5. а б в "Japanese probe fires thrusters in second bid to enter Venus orbit". The Japan Times. 7 December 2015. Праверана 7 December 2015.
  6. а б в AKATSUKI:PLANET-C project. Праверана 22 January 2022.
  7. Chris Bergin. AXA H-IIA carrying Akatsuki and IKAROS launches at second attempt. NASASpaceFlight (20 мая 2010). Праверана 19 November 2010.
  8. Limaye, Sanjay. "Live from Sagamihara: Akatsuki Orbit Insertion – Second Try". Праверана 7 December 2015.
  9. Wenz. Japan's Long Lost Venus Probe May Boom Back to Life. Popular Mechanics (21 верасня 2015). Праверана 14 October 2015.
  10. Nakamura, N. (May 2011). "Overview of Venus orbiter, Akatsuki". {{cite journal}}: Шаблон цытавання journal патрабуе |journal= (даведка)
  11. а б Exploring the Venusian Atmosphere – AKATSUKI/PLANET-C. Akatsuki Special Site. Праверана 5 December 2015.
  12. Chang, Kenneth (16 January 2017). "Venus Smiled, With a Mysterious Wave Across Its Atmosphere". The New York Times. Including link to Tetsuya Fukuhara et al., "Large stationary gravity wave in the atmosphere of Venus" (preview/subscription), Nature Geoscience via NYTimes link, 16 January 2017.
  13. JAXA | Takeshi Imamura Project Scientist, AKATSUKI "Venus Unveiled: A Planet Beyond Our Imagination".
  14. Staff writers. Japan probe shoots past Venus, may meet again in six years. Spacedaily.com (8 снежня 2010). Праверана 3 December 2011.
  15. а б в AKATSUKI orbit control at perihelion(недаступная спасылка). JAXA (1 лістапада 2011). Архівавана з першакрыніцы 13 May 2012. Праверана 3 December 2011.
  16. Mission overview. PLANET-C Team/JAXA. Праверана 3 December 2011.
  17. Venus Climate Orbiter "AKATSUKI" (PLANET-C). JAXA (5 верасня 2017). Праверана 11 April 2023.
  18. Akatsuki (Venus Climate Orbiter / Planet-C)(недаступная спасылка). The Planetary Society. Архівавана з першакрыніцы 18 March 2012. Праверана 19 November 2010.
  19. Nakamura, Masato; Imamura, Takeshi; Ueno, Munetaka; et al. (2007). "Planet-C: Venus Climate Orbiter mission of Japan" (PDF). Planetary and Space Science. 55 (12): 1831–1842. Bibcode:2007P&SS...55.1831N. doi:10.1016/j.pss.2007.01.009.
  20. а б в г Two cameras on Akatsuki pause observations. JAXA (3 сакавіка 2017). Праверана 6 May 2017.
  21. а б Messages From Earth: Send your Message to Venus on Akatsuki(недаступная спасылка). The Planetary Society (30 мая 2010). Архівавана з першакрыніцы 7 April 2010. Праверана 2 April 2010.
  22. We will deliver your message to the bright star Venus – Akatsuki Message Campaign(недаступная спасылка). JAXA. Архівавана з першакрыніцы 25 November 2010. Праверана 19 November 2010.
  23. AKATSUKI Message Campaign(недаступная спасылка). JAXA (30 мая 2010). Архівавана з першакрыніцы 5 October 2013. Праверана 2 April 2010.
  24. Hoping that It Will Reach Venus! Residents of The Prefecture Write Something Together (яп.)(недаступная спасылка). Oita Godo Shimbum (17 мая 2010). Архівавана з першакрыніцы 20 May 2010. Праверана 20 July 2010.
  25. 打ち上げを目前に控えた「あかつき」と「IKAROS」の機体が公開 (яп.)(недаступная спасылка). Mycom Journal. Mainichi Communications (12 сакавіка 2010). Архівавана з першакрыніцы 14 March 2010. Праверана 20 July 2010.
  26. а б в Venus Climate Orbiter "AKATSUKI" (PLANET_C): Topics(недаступная спасылка). JAXA (1 лістапада 2011). Архівавана з першакрыніцы 5 October 2013. Праверана 3 December 2011.
  27. "Bad weather postpones Japan rocket launch". 18 May 2010.
  28. Akatsuki Mission overview (англ.). Праверана 23 January 2022.
  29. About the State of Venus Probe Akatsuki (яп.) (7 снежня 2010). Праверана 7 December 2010.
  30. JAXA's press briefing, 22:00, 7 December 2010 JST
  31. Japan's Venus Probe Fails to Enter Orbit. ABC News. Праверана 8 December 2010.
  32. Akatsuki Mission statement(недаступная спасылка). The Planetary Society. Архівавана з першакрыніцы 14 March 2012. Праверана 8 December 2010.
  33. David Cyranoski (14 December 2010). "Venus miss is a setback for Japanese programme". Nature. 468 (7326): 882. Bibcode:2010Natur.468..882C. doi:10.1038/468882a. PMID 21164456.
  34. а б Nakamura (2014). "Return to Venus of the Japanese Venus Climate Orbiter AKATSUKI". Acta Astronautica. 93: 384–389. Bibcode:2014AcAau..93..384N. doi:10.1016/j.actaastro.2013.07.027.
  35. http://ccar.colorado.edu/ASEN5050/projects/projects_2016/Branham_Breana/voi.html Архівавана 1 кастрычніка 2017 года. (retrieved 13 June 2017)
  36. "Japanese craft to get second chance after missing Venus in 2010".
  37. 「あかつき」の旅 (2013年特別公開向け資料) (яп.). PLANET-C Team/JAXA (26 жніўня 2013). Праверана 8 June 2014.
  38. AKATSUKI: Orbit successfully controlled. PLANET-C Team/JAXA (5 жніўня 2015). Праверана 10 September 2015.
  39. Venus Climate Orbiter "AKATSUKI" Inserted Into Venus' Orbit. JAXA (9 снежня 2015).
  40. "Japanese orbiter officially begins science mission at Venus". 17 May 2016.
  41. Initial products of Akatsuki 1-μm camera [{{{1}}} Архівавана] {{{2}}}.. Earth, Planets and Space. 2018, vol. 70, nbr. 6. DOI:10.1186/s40623-017-0773-5doi:10.1186/s40623-017-0773-5
  42. 「あかつき」定常観測フェーズ終了 (яп.) (1 мая 2018).
  43. Nakamura. Venus explorations will continue. ISAS/JAXA (7 снежня 2021). Праверана 22 March 2022.
  44. а б в г Special issue "Akatsuki at Venus: The First Year of Scientific Operation. Masato Nakamura, Dmitri Titov, Kevin McGouldrick, Pierre Drossart, Jean-Loup Bertaux, Huixin Liu. Earth, Planets and Space. December 2018.
  45. Peralta, J.; Lee, Y.J.; McGouldrick, K.; Sagawa, H.; Sánchez-Lavega, A.; Imamura, T.; Widemann, T.; Nakamura, M. (2017). "Overview of useful spectral regions for Venus: An update to encourage observations complementary to the Akatsuki mission". Icarus. 288: 235–239. Bibcode:2017Icar..288..235P. doi:10.1016/j.icarus.2017.01.027.
  46. "A new look at Venus with Akatsuki". The Planetary Society Blog. 16 January 2018.
  47. Venus: Jet-setting atmosphere. Japan Aerospace Exploration Agency (JAXA) (5 верасня 2017). Праверана 26 верасня 2017.
  48. Mean winds at the cloud top of Venus obtained from two-wavelength UV imaging by Akatsuki. Takeshi Horinouchi, Toru Kouyama, Yeon Joo Lee, Shin-ya Murakami, Kazunori Ogohara, Masahiro Takagi, Takeshi Imamura, Kensuke Nakajima, Javier Peralta, Atsushi Yamazaki, Manabu Yamada and Shigeto Watanabe. Earth, Planets and Space DOI:10.1186/s40623-017-0775-3 Published: 15 January 2018.
  49. New research takes deeper look at Venus’s clouds, 29 April 2019
  50. J. Peralta; N. Iwagami; A. Sánchez‐Lavega; Y. J. Lee; R. Hueso; M. Narita; T. Imamura; P. Miles; A. Wesley; E. Kardasis; S. Takagi (2019). "Morphology and Dynamics of Venus's Middle Clouds With Akatsuki/IR1". Geophysical Research Letters. 46 (5): 2399–2407. arXiv:1903.02883. Bibcode:2019GeoRL..46.2399P. doi:10.1029/2018GL081670. S2CID 119195952.
  51. Hunt for optical lightning flash in Venus using LAC onboard Akatsuki spacecraft. Takahashi, Yukihiro; Sato, Mitsuteru; Imai, Masataka. 19th EGU General Assembly, EGU2017, proceedings from the conference held 23–28 April 2017 in Vienna, Austria., p.11381.
  52. Constraints on Venus Lightning From Akatsuki's First 3 Years in Orbit. Ralph D. Lorenz, Masataka Imai, Yukihiro Takahashi, Mitsuteru Sato, Atsushi Yamazaki, Takao M. Sato, Takeshi Imamura, Takehiko Satoh, Masato Nakamura. Geophysical Research Letters. 3 July 2019. DOI:10.1029/2019GL083311