Аляксандр I Карагеоргіевіч (сербск.: Александар I Карађорђевић) (16 снежня 1888, Цэцінэ, Чарнагорыя9 кастрычніка 1934, Марсель, Францыя) — кароль сербаў, харватаў і славенцаў (1921 - 1929), кароль Югаславіі (1929 - 1934). Ваявода.

Аляксандр I Карагеоргіевіч
Александар I Карађорђевић
Kralj aleksandar1.jpg
Coat of arms of the Kingdom of Yugoslavia.svg
сцяг
2-і Кароль сербаў, харватаў і славенцаў
16 жніўня 1921 — 3 кастрычніка 1929
Папярэднік Пётр I Карагеоргіевіч
Пераемнік скасаванне тытула
сцяг
1-ы Кароль Югаславіі
3 кастрычніка 1929 — 9 кастрычніка 1934
Папярэднік пасада заснавана
Пераемнік Пётр ІІ Карагеоргіевіч
 
Адукацыя
Дзейнасць суверэн
Веравызнанне Сербская праваслаўная царква
Нараджэнне 16 снежня 1888(1888-12-16)
Цэцінэ, Чарнагорыя
Смерць 9 кастрычніка 1934(1934-10-09) (45 гадоў)
Марсель, Францыя
Пахаванне
Дынастыя Карагеоргіевічы
Бацька Пётр I Карагеоргіевіч
Маці Зорка Пятровіч-Негаш
Жонка Марыя Гогенцолерн-Зігмарэнген
Дзеці Пётр, Таміслаў, Андрэй.
 
Аўтограф Alexander I of Yugoslavia - signature.png
Манаграма Манаграма
 
Узнагароды
Ваенны медаль, Францыя
Кавалер ордэна Такоўскага крыжа (Сербія)
Order of Saint Sava Ribbon.PNG Вышэйшы ордэн Святога Дабравешчання Кавалер Вялікага Крыжа ордэна «За вайсковую доблесць»
Кавалер Вялікага крыжа ордэна Святых Маўрыкія і Лазара
Кавалер Вялікага крыжа Савойскага ваеннага ордэна (1815—1947)
Ордэн Белага арла
Ордэн Святой Ганны I ступені
Ордэн Святога Андрэя Першазванага
Ордэн Святога Георгія III ступені
Ордэн Святога Георгія IV ступені
Ордэн Святога Аляксандра Неўскага
Ордэн Святога Станіслава I ступені

Сын Пятра I Карагеоргіевіча. У 1904 скончыў Пажскі корпус у Санкт-Пецярбургу.

Падчас Першай Балканскай вайны і Другой Балканскай вайны камандаваў 1-й сербскай арміяй.

У 1913 годзе ўзнагароджаны ордэнам Святога апостала Андрэя Першазванага.[1][2]

C 8 ліпеня 1914 года ў сувязі з хваробай Пятра I Карагеоргіевіча быў прызначаны прынцам-рэгентам Сербскага каралеўства.

Падчас Першай сусветнай вайны быў вярхоўным галоўнакамандуючым сербскай арміі.

5 верасня 1914 года расійскі імператар Мікалай II узнагародзіў яго ордэнам Святога Георгія 4-й ступені, а ў 1915 годзе гэтым жа ордэнам 3-й ступені.[3]

Са снежня 1918 года — прынц-рэгент Каралеўства сербаў, харватаў і славенцаў, з 16 жніўня 1921 года — кароль Каралеўства сербаў, харватаў і славенцаў, з 3 кастрычніка 1929 года — кароль Югаславіі.

З 1929 года ўстанавіў ваенна-манархічную дыктатуру, заснаваную на прынцыпах карпаратывізму і сербскага нацыяналізму. У вонкавай палітыцы арыентаваўся на Францыю. Быў заступнікам рускай белай эміграцыі.

9 кастрычніка 1934 года Аляксандр Карагеоргіевіч і французскі міністр замежных спраў Луі Барту былі застрэлены ў Марселі Улада Чарназемскім, баявіком балгарскай тэрарыстычнай арганізацыі УМОРА, звязанай з харвацкімі тэрарыстамі-ўсташамі.

Зноскі

Шаблон:Карагеоргіевічы Шаблон:Главы Югаславіі