Рольф Цынкернагель

Рольф Марцін Цынкерна́гель (ням.: Rolf Martin Zinkernagel, нар. 6 студзеня 1944, г. Рыэн, кантон Базель-Штат, Швейцарыя) — швейцарскі вучоны ў галіне імуналогіі, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 1996 годзе разам з П. Догерці «за адкрыцці ў галіне імуннай сістэмы чалавека, у прыватнасці яе здольнасці выяўляць клеткі, заражаныя вірусам».

Рольф Марцін Цынкернагель
ням.: Rolf Martin Zinkernagel
Дата нараджэння 6 студзеня 1944(1944-01-06)[1][2][…] (80 гадоў)
Месца нараджэння
Грамадзянства
Род дзейнасці імунолаг, выкладчык універсітэта, урач, прафесар
Навуковая сфера імуналогія
Месца працы
Альма-матар
Член у
Узнагароды
Ордэн за заслугі ў мастацтве і навуцы

прэмія Альберта Ласкера за фундаментальныя медыцынскія даследаванні (1995)

William B. Coley Award[d] (1987)

прэмія Пауля Эрліха і Людвіга Дармштэтэра[d] (1983)

Нобелеўская прэмія па фізіялогіі і медыцыне

міжнародная прэмія Фонда Гайрднера (1986)

Otto Naegeli Prize[d] (1988)

Ernst Jung Prize for Medicine[d] (1982)

Cloëtta Prize[d] (1981)

член-карэспандэнт Акадэміі навук Аўстраліі[d] (1996)

ганаровы доктар Універсітэта Буэнас-Айрэса[d]

Honorary doctor of the University of Liège[d]

замежны член Лонданскага каралеўскага таварыства[d] (14 мая 1998)

Honorary Companion of the Order of Australia

Louis-Jeantet Prize for Medicine[d] (1988)

Подпіс Выява аўтографа
Лагатып Вікісховішча Медыяфайлы на Вікісховішчы

Біяграфія

правіць

Скончыў Базельскі ўніверсітэт у 1968 годзе, дзе і працаваў. З 1971 года ў Лазанскім універсітэце. З 1973 года ў Аўстралійскім універсітэце (Канбера). З 1975 года ў клініцы медыцынскіх даследаванняў г. Ла-Джола (ЗША). З 1979 года ў Цюрыхскім універсітэце, з 1992 па люты 2008 год[9] дырэктар Інстытута эксперыментальнай імуналогіі ў Цюрыху.

Аўтар навуковых прац па механізмах імуналагічнай талерантнасці, памяці, распазнавання клеткамі імуннай сістэмы мікробаў і малекул уласнага арганізма. Вызначыў ролю лімфацытаў (кілераў) у абароне ад вірусаў, антыцел у клетачным імунным адказе пры аўтаімунных рэакцыях у запаленчых працэсах.

Замежны член Нацыянальнай АН ЗША (1996), Аўстралійскай АН (1996), Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук (1998), Лонданскага каралеўскага таварыства (1998).

Член Германскай акадэміі прыродазнаўцаў «Леапальдзіна» (1994).

Узнагароды

правіць

Зноскі

Літаратура

правіць
  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.17: Хвінявічы — Шчытні / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 2003. — Т. 17. — 512 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8 (т. 17)

Спасылкі

правіць