Антуан Перэна дэ Гранвела

Антуан Перэна дэ Гранвель ці Гранвела (фр.: Antoine Perrenot de Granvelle, ісп.: Antonio de Granvela; 20 жніўня 1517 — 21 верасня 1586) — першы міністр і бліжэйшы саветнік іспанскага караля Філіпа II.

Антуан Перэна дэ Гранвела
фр.: Antoine Perrenot de Granvelle
Bemberg fondation Toulouse - Portrait of Antoine Perrenot de Granvelle - Frans Floris inv.1019.jpg
BlasonCardinaldeGranvelle.svg
Camerlengo of the Sacred College of Cardinals[d]
1570 — 1571
Папярэднік Philibert Babou de la Bourdaisière[d]
Пераемнік Stanislaus Hosius[d]
каталіцкі біскуп[d]
з 21 мая 1542
дыяцэзіяльны біскуп[d]
з 29 лістапада 1538
Папярэднік Eustache de Croy[d]
Пераемнік François Richardot[d]
1-ы каталіцкі архібіскуп[d]
10 сакавіка 1561 — 24 студзеня (3 лютага) 1583
Пераемнік Joannes Hauchin[d]
каталіцкі архібіскуп[d]
з 25 чэрвеня 1584
Папярэднік Claude de La Baume[d]
Пераемнік Ferdinand de Rye[d]
Нараджэнне 20 жніўня 1517[1]
Смерць 21 верасня 1586(1586-09-21)[1][3][…] (69 гадоў)
Месца пахавання
Веравызнанне Каталіцкая Царква[d][5]
Адукацыя
Дзейнасць калекцыянер мастацтва, дыпламат, каталіцкі святар
Месца працы
Commons-logo.svg Антуан Перэна дэ Гранвела на Вікісховішчы

Гранвель належаў да вышэйшай бургундскай арыстакратыі. Паколькі пасля смерці Карла Смелага бургундскія ўладанні адышлі да Габсбургаў, яго бацька верна служыў імператару Карлу V і скончыў жыццё адным з самых давераных яго саветнікаў. Яго палац належыць да ліку славутасцейў Безансона.

БіяграфіяПравіць

Гранвель-малодшы нарадзіўся ў Безансоне, навучаўся ў Падуі і Лёвене, прыняў духоўны сан. У 1540 годзе быў пасвечаны ў сан біскупа Араскага, у 1560 годзе — архібіскупа Мехеленскага з тытулам кардынала. У прамежку паміж гэтымі падзеямі Гранвель прыняў удзел у Трыдэнцкім саборы, падрыхтаваў Пасаўскі дагавор і Ката-Камбрэзійскі мір, а таксама дамовіўся пра шлюб Філіпа II і Марыі Цюдар.

Уражаны дыпламатычнымі поспехамі Гранвеля, Філіп II накіраваў яго ў 1560 годзе ў Нідэрланды ў якасці галоўнага саветніка сваёй цёткі Маргарыты Аўстрыйскай. Адчуваючы, што з-за распаўсюджання Рэфармацыі сітуацыя ў краіне абвастралася, Гранвель лічыў неабходным «закручванне гаек» і прыняцце энергічных мер па процідзеянні «ерэтычнай заразе». У дзяржаўным савеце Нідэрландаў яму склалася апазіцыя ў асобах графаў Эгманта і Горна, а таксама прынца Вільгельма Аранскага, якія пераканалі караля перавесці яго ў Італію.

Філіп II заўсёды шкадаваў пра гэта рашэнне, лічачы што захаванне Гранвеля ў Нідэрландах прадухіліла б паўстанне правінцый. У Італіі кардынал займаўся перамовамі аб стварэнні «свяшчэннай лігі» супраць турак, якія ўвянчаліся перамогай пры Лепанта. У 1571—1575 гадах ён займаў пасаду віцэ-караля Неапаля, у 1575—1579 гадах кіраваў Італьянскім саветам. Падчас свайго знаходжання ў Рыме ён павыкупляў велізарную колькасць карцін Тыцыяна і медальёнаў Леоні, апекаваўся над Джамбалоньяй і даў месца сакратара ў сваім палацы гуманісту Юсту Ліпсію.

У апошнія гады жыцця цяжка хворы Гранвіль выконваў абавязкі дзяржаўнага сакратара ў Мадрыдзе. Ён прадставіў каралеўскаму двару фламандца Антоніса Мора і прывёз у Мадрыд калекцыю прац Брэйгеля, якога высока шанаваў. Яго апошняй дыпламатычнай перамогай стала дынастычная унія іспанскай і партугальскай карон.

Гл. таксамаПравіць

КрыніцаПравіць

  1. 1,0 1,1 Bibliothèque nationale de France data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  2. 2,0 2,1 Гранвела Антуан Перрено де // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 28 верасня 2015.
  3. Antoine Perrenot de Granvelle — 2009.
  4. Antoine Perrenot de Granvelle // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.
  5. Catholic-Hierarchy.org Праверана 13 кастрычніка 2020.
  6. (unspecified title) Праверана 9 ліпеня 2019.