Багдан Іванавіч Заслаўскі

Багдан Іванавіч Заслаўскі (каля 1465 — каля 1530) — князь, дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага, у 14861488 каралеўскі дваранін, з 1499 менскі намеснік.

Багдан Іванавіч Заслаўскі
 
Нараджэнне каля 1465
Смерць каля 1530
Род Заслаўскія (Яўнуцьевічы)
Бацька Іван Юр’евіч Заслаўскі
Жонка Аграфена Хадкевіч[d]
Дзеці Марыя Багданаўна Заслаўская[d], Ганна Багданаўна Заслаўская[d], Федзя Багданаўна Заслаўская[d] і Таміла Багданаўна Заслаўская[d]

ЖыццяпісПравіць

З роду князёў Заслаўскіх (Яўнуцьевічаў) герба ўласнага, малодшы сын менскага, а потым віцебскага намесніка Івана Юр’евіча.

У 1486 - 1488 быў каралеўскім дваранінам караля Казіміра, пасля выконваў той жа ўрад пры двары вялікага князя Аляксандра. У 1494 годзе прызначаны дзеля суправаджэння маскоўскага пасольства, едучага з вялікай княжной Aленай, і як вялікі прыстаў сустракаў пасольства пад Меднікамі. У 1495 годзе атрымаў прывілей ад Аляксандра на 14 чалавек у «Краснасельскім павеце», а ў маі 1499 года, яшчэ не маючы ніякага тытула, атрымлівае падцверджанне на людзей-пінчан у «Краснасельскім павеце». Летам 1499 года названы менскім намеснікам, і захоўваў гэты ўрад да самай смерці. У 1507 і 1508 гадах кароль Жыгімонт паведамляе яму ў сваіх лістах аб наданні ў трохгадовую арэнду менскага мыта менскаму войту «жыду Абрахаму». У 1508 годзе атрымаў падцверджанне ад Жыгімонта Старога на двор Прылукі, які надаў яму вялікі князь Аляксандр. У 1509 годзе кароль судзіў яго спрэчку з менскімі мяшчанамі з нагоды няслушнага збору падаткаў і запатрабаваў «крыўд ім не чыніць». У 1513 годзе паны-рада заклікаюць брата і прыяцеля свайго князя Багдана Іванавіча Заслаўскага намесніка менскага прывесці менскі замак у абаронны стан з нагоды чаканага нападу Масквы. У 1525 годзе дзеля вырашэння спрэчкі князя Міхаіла Іванавіча Мсціслаўскага з сынам Фёдарам, кароль адсылае да першага князя Багдан Іванавіча Заслаўскага з пажаданнем, каб князь Міхал вызначыў сыну ўтрыманне. У 1526 годзе ў выніку спрэчкі з Міхалам Пятровічам атрымаў дэкрэт, прысуджаючы яму людзей Бесапішычаў, Каўшэвічаў, Варгвошычаў, Юрашэвічаў, Бартніковічаў і Рамановічаў у Менскім павеце. Паводле попісу 1528 года быў абавязаны ставіць дзеля земскае службы 14 коннікаў.

Быў жанаты на Аграфене (? - 1542), дачцэ кіеўскага ваяводы Івана Хадкевіча, і меў чатырох дачок:

  1. Марыю (каля 14451559), ў першым шлюбе жонку князя Васіля Юр’евіча Талачынскага, а ў другім (з 1550) – земскага падскарбія, дворнага маршалка і новагародскага ваяводы Івана Гарнастая;
  2. Ганну (каля 1500 - 1542), жонку князя Януша Раманавіча Друцкага-Любецкага, якая перад смерцю прыняла манаскі хрост пад імем Агаф'я;
  3. Федзю (Федку, Феадору) (каля 15101560), ў першым шлюбе (з 1533) жонку кернаўскага дзяржаўцы князя Сямёна Ямантовіча-Падбярэзскага, а ў другім – князя Андрэя Сямёнавіча Адзінцэвіча;
  4. Тамілу (каля 15151560), пасля 1542 года стаўшую жонкай князя Рыгора Фёдаравіча Друцкага-Горскага (Бурнеўскага).

Зноскі

ЛітаратураПравіць

СпасылкіПравіць