Павел Рава

прэлат, адміністратар Мінскай дыяцэзіі

Павел Рава (1770, Беласток — 25 студзеня 1859[1]) — мінскі прэлат, адміністратар Мінскай дыяцэзіі (1839—1853).

Павел Рава
Pavał Rava. Павал Рава (J. Damiel, 1827).jpg
Адукацыя
Нараджэнне 1770
Смерць 25 студзеня 1859(1859-01-25)
Пахаванне

Вучыўся ў Гродне, у езуіцкім калегіуме ў Полацку, семінарыі ў Смілавічах. Пасля пасвячэння на святара, між іншага служыў капеланам магілёўскага архібіскупа Станіслава Богуша-Сестранцэвіча.

Пасля смерці біскупа Матэвуша Ліпскага, у 1839—1853 гадах Рава як мінскі прэлат кіраваў Мінскай дыяцэзіяй. Пасля скасавання уніі ў 1839 годзе, заключыў з былым уніяцкім, а потым праваслаўным епіскапам — Антоніем Зубко, пагадненне, што ўсе каталікі лацінскага абраду, бацькі якіх былі грэчаскага абраду, з 1798 года лічацца праваслаўнымі[2]. Расійскія ўлады лічылі пагадненне вялікай заслугай, а Паўла Раву «годным кандыдатам» і 5 студзеня 1841 года імператар Мікалай I намінаваў яго на біскупа мінскага[3]. Аднак Рава так і застаўся кандыдатам, добра інфармаваны Святы Сталец не зацвердзіў яго кананічна[4][5].

У красавіку 1843 годзе ўзнагароджаны ордэнам св. Уладзіміра III ступені.[6] 30 сакавіка 1846 года ордэнам св. Станіслава I ступені[7].

Падчас душпастырства Равы царкоўныя маёнткі, як манастырскія, так і прыходскія, у дыяцэзіі былі страчаны[8]. Кіраваў да 1853 года, калі на мінскае біскупства быў інтранізаваны Адам Вайткевіч[5].

Заставаўся жыць у Мінску, памёр у 1859 годзе, пахаваны на Кальварыйскіх могілках[1] ва ⁣ўласнай капліцы.

Паводле Іосіфа Сямашкі, праваслаўнага епіскапа, варожага каталіцкай царкве, і тым часам вельмі ўплывовага, Рава «добры стары, здаецца, будзе няшкодным, калі толькі, улічваючы яго гады, не трапіць у благія рукі (poczciwy starzec zdaje się będzie nieszkodliwy, o ile tylko, biorąc pod uwagę jego lata, nie wpadnie w złe ręce)»[9]. Жамойцкі біскуп Мацей Валанчэўскі характаразаваў яго як «чалавека недальнабачнага», але «задаецца, і ў ім можа прачнуцца дух каталіцкай веры»[10]. Аляксандр Ельскі характарызываў Раву як «чалавека вельмі пасрэднага, пасіўнага, persona grata, як гэта называлі ўлады»[5]. Тадэвуш Корзан згадваў анекдот пра старэчую недалужнасць прэлата, які быццам дрэмлючы падпісваўся «Равел Паўлін» (Raweł Pawlin)[11]. Звычайна ў кафедры ён сядзеў сярод ганаровых месцаў, у адной чорнай сутане, нават маразамі, рызыкуючы захварэць, але выстаўляючы на паказ зорку расійскага ордэна[11].

Гісторык царкоўных адносін Святога Стальца з Расіяй Адрыян Буду крытычна ацаніў Раву, «стары саслабелы, пазбаўлены розуму і характару (starzec zgrzybiały, pozbawiony inteligencji i charakteru)»[8].

Ігнат Легатовіч на пахаванне Равы напісаў эпітафію-эпіграму.

Тут ляжыць цела, што калісьці ў катэдры сядзела.
Дык у чым тут розніца мае быць?
У тым, што раней сядзела, а цяпер ляжыць…[1]

Зноскі

ЛітаратураПравіць