Узброенае паўстанне ў Мелільі (1936)

Узброенае паўстанне ў Мелільі (ісп.: Sublevación militar en Melilla) — частка падзей ліпеньскага путчу 1936 года ў Іспаніі, калі мяцежныя вайскоўцы ўзялі пад кантроль горад Мелілья, іспанскі анклаў у Марока.

Узброенае паўстанне ў Мелільі
Асноўны канфлікт: Грамадзянская вайна ў Іспаніі
Дата 17 ліпеня 1936 года
Месца Мелілья
Вынік перамога паўстанцаў
Праціўнікі
Другая Іспанская Рэспубліка Другая Іспанская Рэспубліка Паўстанцы-нацыяналісты
Камандуючыя
Агусцін Гомес Марата #,
Мануэль Рамералес #†,
Вірхіліа Лерэт Руіс #†,
Пласіда Альварэс Буя
Эдуарда Саенс дэ Буруага,
Дарыа Газапа Вальдэс,
Хуан Сегі Альмузара,
Луіс Соланс,
Хуан Ягуэ
Страты
189 пакараных смерцю невядома

Сітуацыя правіць

Адной з асноўных мэтаў паўстання 1936 года быў захоп Іспанскага Марока. Тут размяшчалася так званая «Афрыканская армія», якая з’яўлялася галоўнай ударнай сілай іспанскай рэспубліканскай арміі. У яе склад уваходзілі і рэгулярныя падраздзяленні з метраполіі, і Замежны легіён, і мясцовыя мараканскія найміты (рэгуларэс). Большасць афіцэраў арміі знаходзіліся ў апазіцыі ўраду, падтрымаўшы змову супраць Мадрыда. Толькі жменька з іх, такія як генерал Мануэль Рамералес, галоўнакамандуючы іспанскай арміяй у Марока, генерал Гомес Марата і Вярхоўны камісар Пласіда Альварэс Буя, засталіся вернымі Рэспубліцы[1]. Іспанскія рабочыя ў Марока, якія таксама былі лаяльнымі да ўладаў, не мелі зброі і былі ізаляваны ад мараканскага насельніцтва[2].

Ход падзей правіць

Мяцеж у Мелільі пачаўся 17 ліпеня. Першай справай паўстанцы арыштавалі генэрала Рамералеса[3] і захапілі радыёстанцыю[1]. Многія воінскія часці падтрымалі бунт. Захапіўшы ключавыя аб’екты, мяцежнікі задушылі прыхільнікаў урада ў рабочых кварталах. Рамералес[4] і ўсе, хто супраціўляўся паўстанню, былі расстраляны[5]. Генерал Марата, які, знаходзячыся не ў Мелільі, тэрмінова прыбыў у горад на самалёце, быў арыштаваны змоўшчыкамі, як толькі прызямліўся[6].

Адзін з галоўных, нароўні з Франсіска Франка, лідараў путчу Эміліа Мола загадаў «ліквідаваць левыя элементы, камуністаў, анархістаў, членаў прафсаюзаў і г.д.»[7]. У той жа дзень, калі пачалося паўстанне, былі арыштаваны ўсе члены прафсаюзаў, левых партый, масонскіх ложаў і ўсе, хто, як вядома, галасаваў за «Народны фронт» на парламенцкіх выбарах[5]. У першую ноч мяцежныя вайскоўцы-нацыяналісты пакаралі смерцю 189 мірных жыхароў і салдат[8]. 20 ліпеня ў Мелільі яны адкрылі свой першы канцлагер[9].

Наступствы правіць

Да 18 ліпеня нацыяналісты захапілі ўсё Іспанскае Марока і здушылаі супраціўленне праціўніка. У той жа дзень Франсіска Франка пачаў паўстанне на Канарскіх астравах[10].

Зноскі

  1. а б Jackson 1967, p. 232
  2. Beevor 2006, p. 56.
  3. Thomas 2001, pp. 204–205.
  4. Thomas 2001, p. 208.
  5. а б Thomas 2001, p. 205.
  6. Beevor 2006, p. 57.
  7. Beevor 2006, p. 88.
  8. Beevor 2006, pp. 55–57.
  9. Beevor 2006, p. 64.
  10. Beevor 2006, p. 63.

Літаратура правіць

  • Beevor, A. (2006). The Battle for Spain. London: Penguin. ISBN 9780143037651.
  • Jackson, G. (1967). The Spanish Republic and the Civil War. Princeton University Press. ISBN 9780691007571.
  • Thomas, H. (2001). The Spanish Civil War. New York: Modern Library. ISBN 9780375755156.