Уладзімір Уладзіміравіч Познер

савецкі, расійскі і амерыканскі журналіст і тэлевядучы

Уладзімір Уладзіміравіч По́знер (нар. 1 красавіка 1934, Парыж, Францыя) — савецкі, расійскі і амерыканскі журналіст і тэлевядучы, першы прэзідэнт Акадэміі расійскага тэлебачання (1994—2008), пісьменнік. Вядзе аўтарскую праграму «Познер» на «Першым расійскім канале».

Уладзімір Уладзіміравіч Познер
Партрэт
Імя пры нараджэнні руск.: Владимир Жеральд Дмитрий Дюбуа-Нибуайе[1]
Род дзейнасці журналіст, тэлевядучы, пісьменнік, перакладчык, рэстаратар, рэдактар, радыёвядучы
Дата нараджэння 1 красавіка 1934(1934-04-01)[2] (87 гадоў)
Месца нараджэння
Бацька Уладзімір Аляксандравіч Познер[d]
Жонка Valentina Chemberdzhi[d]
Дзеці Yekaterina Chemberdzhi[d]
Месца працы
Альма-матар
Партыя
Член у
Узнагароды і прэміі
Сайт pozneronline.ru
Commons-logo.svg Уладзімір Уладзіміравіч Познер на Вікісховішчы

БіяграфіяПравіць

Бацькі, пачатак жыццяПравіць

Нарадзіўся ў сям'і яўрэя[6] Уладзіміра Аляксандравіча Познера[fr] (1908—1975)[7], які эміграваў з Расіі ў 1922 годзе[8], і францужанкі Жэральдын Лютэн (1910—1985)[9]. Быў названы Уладзімірам у гонар бацькі і хрышчаны ў саборы Парыжскай Богамаці па каталіцкаму абраду[10].

Бацькі афіцыйна не былі ў шлюбе да пяцігадовага ўзросту Уладзіміра Познера. Маці павезла трохмесяцовага Уладзіміра ў ЗША[8]. Да таго часу ў Амерыцы жылі яе маці і сястра, а таксама блізкія сябры. Неўзабаве Жэральдын уладкавалася працаваць мантажорам у французскім аддзяленні кінакампаніі Paramount Pictures[8]. Праз 5 гадоў, у 1939 годзе, Уладзімір Александровіч Познер, які тым часам працаваў у еўрапейскім філіяле кінакампаніі «Metro-Goldwyn-Mayer», забрал Жэральдын з сынам з ЗША, і сям'я вярнулася ў Францыю.

Пасля акупацыі Францыі нямецкімі войскамі ў 1940 годзе яны зноў беглі ў ЗША. Ужо ў Амерыцы, у 1945 годзе, нарадзіўся брат Уладзіміра — Павел Познер. Бацька, Уладзімір Аляксандравіч Познер, быў гарачым патрыётам Савецкага Саюза. Пасля далучэнні Літвы да Савецкага Саюза ў 1940 годзе дзед У. У. Познера па бацьку, Аляксандр Уладзіміравіч Познер (1875—?), стаў грамадзянінам СССР. У сувязі з гэтым і бацька У. У. Познера, Уладзімір Александровіч Познер, набыў права на савецкае грамадзянства[11]. З 1943 года, працуючы начальнікам рускай секцыі аддзела кінематаграфіі Вайсковага дэпартамента ЗША, ён пачаў супрацоўнічаць з савецкай разведкай, спачатку ў якасці «стажора» і «наводчыка»[12].

У сувязі з пагаршэннем адносін паміж СССР і ЗША пасля вайны, наступам эпохі макартызму і ўсё больш пільнай увагай з боку ФБР у 1948 годзе сям'я Познераў была змушана з'ехаць з ЗША. Спачатку Познеры хацелі вярнуцца ў Францыю, але Познеру-старэйшаму адмовілі ў заездзе, злічачы яго на падставе даносу падрыўным элементам[13]. Тады Познеры пераехалі ў Берлін (ГДР), дзе Уладзімір Аляксандравіч атрымаў пасаду ў кампаніі «Саўэкспартфільм». У 1950 годзе Уладзімір Познер атрымаў савецкі пашпарт[14][15].

У 1952 годзе сям'я пераехала ў Савецкі Саюз, у Маскву.

НавучаннеПравіць

У Нью-Ёрку Уладзімір Познер скончыў пачатковую школу Сіці-энд-Кантры[en] пад кіраўніцтвам Кэралайн Прэт[en]; пазней навучаўся ў сярэдняй школе Стайвесант[en].

Першыя часы ў Берліне Уладзімір наведваў школу для савецкіх дзяцей[* 1].

БібліяграфіяПравіць

ЗаўвагіПравіць

Каментарыі
  1. Са снежня 1948 года.
Крыніцы
  1. (unspecified title) Праверана 30 снежня 2018.
  2. http://www.goodreads.com/book/show/3040071-eyewitness
  3. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #119061856 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 20 снежня 2014.
  4. http://www.acting-man.com/?p=29044
  5. http://articles.latimes.com/1990-03-25/books/bk-320_1_vladimir-pozner
  6. http://pozneronline.ru/2017/07/19262/
  7. Краткая биография В. А. Познера
  8. 8,0 8,1 8,2 Познер, 1999a
  9. «Тур де Франс»-2, просмотр с 07:20
  10. «Тур де Франс»-2, просмотр с 15:10
  11. Владимир Познер. Радиостанция «Серебряный Дождь» (5 ліпеня 2015). — «…был указ Верховного совета СССР о том, что все латыши, литовцы или эстонцы, живущие за рубежом и их взрослые дети, могут автоматически получить советский паспорт, о чем мой отец мечтал. И он его получил. Я могу потом продолжить эту историю, но скажу, что его отца расстреляли немцы»  Праверана 16 жніўня 2015.
  12. NSA, 1957
  13. Познер, 1999b
  14. Кудимов, 1987
  15. Раззаков, 2000

ЛітаратураПравіць

СпасылкіПравіць

Відэа