Эмануэль Макрон (фр.: Emmanuel Macron; нар. 21 снежня 1977, Ам'ен) — французскі палітык, былы інвестыцыйны банкір. 26 жніўня 2014 года быў прызначаны міністрам эканомікі, прамысловасці і статыстыкі ў другім урадзе Вальса. Падаў у адстаўку 30 жніўня 2016 года. Атрымаў перамогу на прэзідэнцкіх выбарах 2017 года.

Эмануэль Макрон
Emmanuel Macron in Tallinn Digital Summit. Welcome dinner hosted by HE Donald Tusk. Handshake (36669381364) (cropped 2).jpg
сцяг
25-ы Прэзідэнт Францыі
8-ы прэзідэнт Пятай рэспублікі
сцяг
з 17 мая 2017
Папярэднік: Франсуа Аланд
сцяг
67-ы Князь Андоры
сцяг
з 17 мая 2017
 
Партыя: Наперад![d], Сацыялістычная партыя[1] і Беспартыйны[d]
Адукацыя: Нацыянальная школа адміністрацыі[d]
Парыжскі інстытут палітычных даследаванняў[d]
Ліцэй Генрыха IV[d]
Універсітэт Заходні Парыж — Нантэр-ля-Дэфанс[d]
La Providence[d]
Дзейнасць: палітык, дзяржаўны дзеяч
Месца працы: Rothschild & Cie Banque[d]
Веравызнанне: каталіцтва
Нараджэнне: 21 снежня 1977(1977-12-21)[2] (40 гадоў)
Ам’ен, дэпартамент Сома, рэгіён Пікардыя, Францыя
Бацька: Jean-Michel Macron[d]
Маці: Françoise Noguès[d]
Жонка: Брыжыт Макрон[d]
 
Сайт: en-marche.fr/emmanuel-macron
 
Аўтограф: Emmanuel Macron signature.svg
 
Узнагароды:

Змест

БіяграфіяПравіць

Нарадзіўся ў сям'і прафесара неўралогіі Універсітэта Пікардыі Жан-Мішэля Макрона і доктара медыцынскіх навук Франсуазы Макрон-Нагес. Вучыўся ва Універсітэце Парыж X-Нантэр, Інстытуце палітычных даследаванняў і Нацыянальнай школе адміністрацыі. З 1999 па 2001 год быў памочнікам французскага філосафа Поля Рыкёра.

Макрон працаваў інспектарам у Міністэрстве эканомікі з 2004 па 2008 год. З 2007 года займаў пасаду намесніка дакладчыка для Камісіі па паляпшэнню французскага росту на чале з Жакам Аталі. Быў інвестыцыйным банкірам у Rothschild&Cie Banque.

 
Уступ на пасаду міністра 27 жніўня 2014 года

Палітычная дзейнасцьПравіць

Знаходзіўся ў сацыялістычнай партыі з 2006 па 2009 год.

З 2012 па 2014 год працаваў намеснікам генеральнага сакратара пры прэзідэнце Аландзе. Падаў у адстаўку 10 чэрвеня 2014 года, а 26 жніўня прызначаны міністрам эканомікі.

Галоўнае дасягненне Макрона ва ўладзе - прыняцце «закона дзеля эканамічнага росту, актыўнасці і роўнасці шанцаў». «Закон Макрона», як на яго спасылаюцца, быў прыняты 6 жніўня 2015 года. Ён прадугледжвае лібералізацыю некаторых сектараў эканомікі, у тым ліку адкрыццё магазінаў па нядзелях, адкрыццё для канкурэнцыі сектара аўтобуснага транспарту і інш.[3]. Гады міністэрскай дзейнасці Макрона адзначаны актыўнымі працэсамі зліцця і паглынання дзяржаўных кампаній (сярод якіх Alstom і Technip)[4].

6 красавіка 2016 года ён стварыў рух ”Наперад!”, які абвясціў ”ні правым, ні левым"[5].

16 лістапада 2016 года Макрон абвясціў аб сваім удзеле ў Прэзідэнцкіх выбарах у Францыі 2017 года і апублікаваў кнігу-праграму «Révolution» («Рэвалюцыя»), якая адразу зрабілася бестселерам[6]. У час выбарчай кампаніі штаб Макрона абвінавачваў расійскія дзяржаўныя СМІ RT і Sputnik News у публікацыі фэйкавай інфармацыі аб іх кандыдаце[7].

Прэзідэнцкія выбары 2017 годаПравіць

Прайшоў у другі тур разам з Марын Ле Пэн, набраўшы 23,86 % галасоў[8]. Яго кандыдатуру падтрымалі кандыдаты ад партый «Рэспубліканцы» і «Сацыялістычная Партыя» Франсуа Фіён і Бенуа Амон[9].

У другім туры прэзідэнцкіх выбараў выступаў апанентам Марын Ле Пэн — лідара крайне правых, — і перамог, набраўшы 66,06 % галасоў супраць 33,94 % у Ле Пэн[10]. На думку назіральнікаў, настолькі рашучая перамога Макрона тлумачыцца страхам выбаршчыкаў адносна нестабільнасці, якая пагражала б Францыі ў выпадку перамогі Ле Пэн. Макрон — наймаладзейшы прэзідэнт у гісторыі Французскай Рэспублікі, станам на час абрання.

ПоглядыПравіць

Эмануэль Макрон—прыхільнік еўрапейскай інтэграцыі і трансатлантычнага сяброўства[7]. У знешняй палітыцы з’яўляецца еўрапейскім федэралістам, які гатовы супрацоўнічаць з Марцінам Шульцам у выпадку абрання яго канцлерам ФРГ. Тым не менш, яму бліжэй палітычны курс Ангелы Меркель. Не падтрымлівае прызнанне дзяржавы Палесціна.

Прыхільнік рынкавай эканомікі і павелічэння выдаткаў на войска, спецслужбы і паліцыю. Выступае за абмежаванне замежных інвестыцый і за гандлёвую дамову паміж ЕС і Канадай.

У час прэзідэнцкай кампаніі 2017 года казаў аб неабходнасці правесці глыбокія рэформы, якіх Францыя не ведала ўжо болей за 30 гадоў.

Зноскі

СпасылкіПравіць