Адкрыць галоўнае меню

Віле́йская во́бласць — адміністрацыйная адзінка ў складзе БССР, створаная пасля вяртання Заходняй Беларусі да Усходняй ў лістападзе 1939 года. Адміністрацыйны цэнтр — горад Вілейка. Першапачаткова ўключала 7 паветаў.

Вілейская вобласць
Краіна
Уваходзіць у Беларуская ССР
Адміністрацыйны цэнтр Вілейка
Дата ўтварэння 4 снежня 1939
Дата скасавання 20 верасня 1944
Плошча 14,5 тыс. км²
Вілейская вобласць на карце
Commons-logo.svg Вілейская вобласць на Вікісховішчы
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Вілейскай вобласці (студзень 1940)

У 1940 г. Вілейская вобласць складалася з 22 раёнаў:

  1. Астравецкі раён
  2. Ашмянскі раён
  3. Браслаўскі раён
  4. Відзскі раён
  5. Гадуцішскі раён
  6. Глыбоцкі раён
  7. Дзісенскі раён
  8. Докшыцкі раён
  9. Дунілавіцкі раён
  10. Ільянскі раён
  11. Крывіцкі раён
  12. Куранецкі раён
  13. Маладзечанскі раён
  14. Мёрскі раён
  15. Мядзельскі раён
  16. Пастаўскі раён
  17. Пліскі раён
  18. Радашковіцкі раён
  19. Смаргонскі раён
  20. Свянцянскі раён
  21. Свірскі раён
  22. Шаркаўшчынскі раён

ГісторыяПравіць

Існавала з 4 снежня 1939 г. па 20 верасня 1944 г. 20 верасня 1944 г. вобласць была перайменаваная ў Маладзечанскую вобласць, адміністрацыйны цэнтр вобласці быў перанесены ў Маладзечна.

ЛітаратураПравіць