Мордух Насонавіч Ліўшыц

Мордух Насонавіч Лі́ўшыц (17 красавіка 1918, г. Рэчыца — 7 сакавіка 1998, Мінск, Беларусь) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар БССР (1969).

Мордух Насонавіч Ліўшыц
Дата нараджэння 17 красавіка 1918(1918-04-17)
Месца нараджэння
Дата смерці 7 сакавіка 1998(1998-03-07) (79 гадоў)
Месца смерці
Грамадзянства
Альма-матар
Месца працы
Партыя
Член у
Узнагароды

БіяграфіяПравіць

Скончыў у 1941 годзе Ленінградскі інжынерна-будаўнічы інстытут. 3 1946 года працаваў у праектных інстытутах Мінска: у «Белсельпраекце», «Ваенпраекце», з 1955 — галоўным архітэктарам інстытута «Белдзяржпраект», з 1969 года інстытута «Белкамунпраект», у 19741978 — інстытута «Белжылпраект», з 1979 па 1982 г. — галоўным спецыялістам па архітэктуры ў Белдзіпрагандлі.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1951 года. Член КПСС з 1944 года.

ТворчасцьПравіць

 
Дом пад шпілем на рагу Камуністычнай і Чырвонай вуліц

Асноўны кірунак творчасці — архітэктура жылых і грамадскіх будынкаў. Найбольш значныя работы: у Мінску — жылыя дамы па вуліцах Я. Коласа (1951), Чырвонай (1953) і Камуністычнай (1954, абодва ў сааўт.), Ленінскім праспекце (1956), 2-я чарга тэхналагічнага інстытута (1967), адміністрацыйныя карпусы Дзяржкамсельгастэхнікі і Мінпрамбуда (1973), Міністэрства мантажных і спецыяльных будаўнічых работ на пл. Мяснікова (1974), адміністрацыйныя будынкі на Ленінскім праспекце (1953) і шэраг міністэрстваў па вул. Савецкай (1976; усіх кіраўнік аўтарскага калектыву), інстытут «Белжылпраект» (1981), ІВЦ Мінфіна БССР па вул. Апанскага, 17 (1982), планіроўка жылых кварталаў на праспекце Ф. Скарыны, вуліцах Чырвонай, Я. Коласа (1950-я г.); праект рэканструкцыі гістарычнага цэнтра Гродна (1971, кіраўнік аўтарскага калектыву), удзельнічаў у стварэнні серый тыпавых праектаў жылых дамоў, гандлёвых збудаванняў і інш. грамадскіх будынкаў (усе 19571969); планіроўка цэнтральнай плошчы (1960) у Барысаве, помнік танкістам каля Дома афіцэраў у Мінску (1952) і інш.

Аўтар артыкулаў па пытаннях архітэктуры.

УзнагародыПравіць

Узнагароджаны медалямі, у т.л. сярэбраным ВДНГ СССР.

ЛітаратураПравіць