Станіслаў Солтан

сын Станіслава Солтана

Станіслаў Солтан (27 жніўня 1756, Бярдзічаў — 1836, Мітава) — дзяржаўны і вайсковы дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. харунжы1782) і падкаморы вялікі літоўскі1790), маршалак надворны літоўскі (17911792), староста слонімскі; генерал-ад’ютант літоўскай польнай булавы.

Станіслаў Солтан
Stanisłaŭ Sołtan. Станіслаў Солтан (J. Rustem, XIX).jpg
Ян Рустэм. «Партрэт Станіслава Солтана»
POL COA Syrokomla.svg
Герб «Сыракомля»
Надворны маршалак літоўскі
1791 — 1792
Папярэднік Ігнацы Патоцкі
Пераемнік Міхал Гелгуд
 
Дзейнасць інжынер у грамадзянскім будаўніцтве
Веравызнанне каталік
Нараджэнне 27 жніўня 1756(1756-08-27)
Смерць 1836
Дынастыя Перасвет-Солтаны і Солтаны
Бацька Станіслаў Солтан
Маці Алена Ромер
Жонка 1) князёўна Францішка Тэафілія Радзівіл
2) Канстанцыя Тапліцкая
Дзеці ад 1-га шлюбу: 1) Адам Леан Людвік Солтан, 2) Караліна Солтан, 3) Ганна Солтан, 4) Алена Солтан
ад 2-га шлюбу: 5) Станіслаў Солтан, 6) Уладзіслаў Солтан, 7) Алена Солтан
 
Ваенная служба
Званне генерал
 
Узнагароды
афіцэр Ордэна Ганаровага легіёна ордэн Белага арла ордэн Святога Станіслава

Паходжанне і сям’яПравіць

 
Францішка Тэафілія Радзівіл — першая жонка Станіслава Солтана

Прадстаўнік шляхецкага роду Перасвет-Солтанаў герба «Сыракомля», сын Станіслава і Алены з Ромераў.

Першы раз ажаніўся з Францішкай Тэафіліяй Радзівіл, другі — з Канстанцыяй Тапліцкай. У першым шлюбе меў сына Адама Леана Людвіка і дачок Караліну, Ганну і Алену, у другім — сыноў Станіслава і Уладзіслава, а таксама дачку Алену.

Палітычная дзейнасцьПравіць

 
У маладым веку

Пасля прыняцця ў Рэчы Паспалітай Канстытуцыі 3 мая 1791 года, Станіслаў Солтан увайшоў у склад групоўкі «Згуртаванне прыяцеляў Уставы аб кіраванні 3 мая».

Актыўна ўдзельнічаў у падрыхтоўцы паўстання Т. Касцюшкі, пасля падаўлення якога расійскія ўлады выслалі яго ў Казань. Вызвалены расійскім імператарам Паўлам I.

У 1806—1807 гадах разам з палкоўнікам Ф. Патоцкім рыхтаваў новае паўстанне ў колішнім Вялікім Княстве Літоўскім, у 1808 годзе выехаў у Герцагства Варшаўскае.

У расійска-французскую вайну (1812) Напалеон прызначыў яго старшынёй часовага ўраду Вялікага Княства Літоўскага (1812); адначасова ўзначаліў камітэт харчавання і магазінаў. Прыбыў у Вільню 18 ліпеня 1812 года, аднак з прычыны кепскага стану здароўя з 24 жніўня да 6 лістапада не выконваў абавязкаў. Па сканчэнні вайны эміграваў.

СмерцьПравіць

Памёр у Мітаве (цяперашняя Елгава), Курляндская губерня, Расійская імперыя.

Зноскі

ЛітаратураПравіць

СпасылкіПравіць