Адкрыць галоўнае меню

Юрый Уладзіміравіч Сідараў

беларускі акцёр

Ю́рый Уладзі́міравіч Сі́дараў (8 траўня 1927, с. Рап’ёўка, цяпер Саратаўская вобласць, Расія — 9 студзеня 2004) — беларускі акцёр тэатра і кіно. Народны артыст Беларусі (1977).

Юрый Уладзіміравіч Сідараў
Juryj Sidaraŭ.jpg
Дата нараджэння: 8 мая 1927(1927-05-08)
Месца нараджэння:
Дата смерці: 9 студзеня 2004(2004-01-09) (76 гадоў)
Месца смерці:
Месца пахавання:
Грамадзянства:
Жонка: Зоя Васілеўна Асмалоўская[d]
Дзеці: Алена Юраўна Сідарава
Адукацыя:
Прафесія: акцёр, выкладчык універсітэта
Тэатр:
Узнагароды:
IMDb: nm0796701

БіяграфіяПравіць

У 1945 годзе паступіў у Вышэйшае тэатральнае вучылішча імя М. С. Шчэпкіна, якое скончыў у 1949 годзе. Пяць гадоў працаваў у Гродзенскім абласным драматычным тэатры. З 1954 года ў Дзяржаўным рускім драматычным тэатры Беларускай ССР[1]. Адначасова з 1968 года выкладае ў Беларускай акадэміі мастацтваў[2]. Памёр 9 студзеня 2004 года. Пахаваны на Усходніх могілках Мінска.

Сям’яПравіць

Жонка — Зоя Васілеўна Асмалоўская (1928—2012) — беларуская акцёрка тэатра і кіно. Дачка — Алена Сідарава — акцёрка Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы, Заслужаная артыстка Беларусі (2013).

ТворчасцьПравіць

Творчасці Юрыя Сідарава ўласцівыя лаканічныя выразныя сродкі, знешняя стрыманасць пры нутранай напружанасці, дакладнасць дэталяў, пластычнасць мастацкага вобраза[2].

Выканаўца гераічных, лірычных, вострахарактарных, камедыйных роляў. Ролі ў беларускім рэпертуары тэатра імя Максіма Горкага: лейтэнант Наганаў, палкоўнік Кусонскі, паліцай Зыль («Брэсцкая крэпасць», «Галоўная стаўка», «Дзеля жыцця» Канстанціна Губарэвіча), Гарачун («Білет у мяккі вагон» Аркадзя Маўзона), Дробыш, Хазяінаў («Трывога», «Соль» Алеся Петрашкевіча), Чарвякоў («Знак бяды» паводле Васіля Быкава) і інш. Ролі ў класічным рэпертуары: Мікіта («Улада цемры» Льва Талстога), Пратасаў, Бардзін, Ягор Булычоў, Бубнаў, Жан («Дзеці сонца», «Ворагі», «Ягор Булычоў і іншыя», «На дне» Максіма Горкага, «Букееў і кампанія» паводле п’есы «Якаў Багамолаў» Максіма Горкага), Актавій Цэзар, Банка («Антоній і Клеапатра», «Макбет» Уільяма Шэкспіра), барон Бэрлі («Марыя Сцюарт» Фрыдрыха Шылера) і інш. Псіхалагічна паглыблена раскрыў характары Аарне («Каменнае гняздо» Х. Вуаліёкі), Бернарда Шоу («Мілы лгун» Джэрома Кілці), Дасбергена Мустафаева («Узыходжанне на Фудзіяму» Чынгіза Айтматава і К. Мухамеджанава), Гартмана («Дзікунка» Жана Ануя), Фушэ («Вячэра» Жана-Клода Брысвіля) і інш. Удзельнічаў у тэлевізійных і радыёспектаклях[2].

ФільмаграфіяПравіць

  1. 1959 — Каханне трэба берагчы — эпізод
  2. 1960 — Вясновыя навальніцы — Косця
  3. 1967 — Запомнім гэты дзень — эпізод
  4. 1967 — Побач з вамі — аднапалчанін
  5. 1973 — Корцік — Свірыдаў
  6. 1973 — Бронзавая птушка — Свірыдаў
  7. 1974 — Апошняе лета дзяцінства — Свірыдаў
  8. 1974 — Полымя — член стаўкі
  9. 1974 — Чатыры нядзелі
  10. 1980 — Атланты і карыятыды
  11. 1980 — Першай па расе прайшла прыгажуня
  12. 1981 — Адзіны мужчына — Сцякольнікаў
  13. 1998 — Дзень поўні

УзнагародыПравіць

ПамяцьПравіць

У Мінску на доме № 9 па вуліцы Раманаўская Слабада, дзе Юрый Сідараў жыў у 1970—2004 гадах, усталяваная памятная дошка.

Зноскі

  1. Юрий Сидоров (руск.) . kino-teatr.ru. Архівавана з першакрыніцы 21 лютага 2019. Праверана 21 лютага 2019.
  2. 2,0 2,1 2,2 Бур’ян Б., 2002, с. 368

ЛітаратураПравіць