Суцін (Пухавіцкі раён)

(Пасля перасылкі з Вёска Суцін)

Су́цін[1] (трансліт.: Sucin, руск.: Сутин) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Блужскага сельсавета.

Вёска
Суцін
Sutin 01.JPG
Краіна
Вобласць
Раён
Сельсавет
Каардынаты
Першае згадванне
Часавы пояс
Тэлефонны код
+375 1713
Паштовы індэкс
222814
Аўтамабільны код
5
Суцін на карце Беларусі ±
Суцін (Пухавіцкі раён) (Беларусь)
Суцін (Пухавіцкі раён)
Суцін (Пухавіцкі раён) (Мінская вобласць)
Суцін (Пухавіцкі раён)

ГеаграфіяПравіць

Знаходзіцца за 31 кіламетр на паўднёвы ўсход ад горада Мар'іна Горка, 94 кіламетры ад Мінска.

ГісторыяПравіць

Вялікае Княства ЛітоўскаеПравіць

Упершыню Суцін згадваецца ў «Інвентарным апісанні маёнтка Свіслач» ад 1560 года.

Пазней Суцін двойчы прыгадваецца ў дакуменце “Инвентарь имения Орешковичи Минского повета” ад 27 верасня 1599 г.:

  … Бобровые гоны на р. Свислочи на кгрунте прилеглым того села [Орешковичи] починаются от с. Орешковского одным берегом до рубежа Блузского, по другой стороне до жеременья ку той границе Блузской; на другой р. Тали – берег один, а другой берег прилеглый кгрунт кн. Горского с. Цели аж до границы Сутинской, урочища Славчолки.

… По другой стороне тоеж р. Свислочи остров Сприпаш, починается одним боком от р. Тали аж до границы Сутинской кгрунтов подданных бискупих до Славчолки, от Славчолки до урочища Ворот бором до жеременья, а концом от Блузской пущи до Свислочи упира(ет). …[2]

 

Пад уладай Расійскай імперыіПравіць

Пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай (1793 г.) — у складзе Расійскай імперыі.

Шляхта Суціна прымала актыўны ўдзел у паўстанні 1863 года.

У 1863 г. каля в. Суцін быў бой паўстанцкага атраду С.Ляскоўскага з царскімі войскамі.

Камандзiр казацкай сотнi 26 красавiка даносiў свайму начальству:

«...3 гэтага боку Суцiна я знайшоў мост раскiданым, i з бярвёнаў i маставой насцiлкi складзена нешта накшталт рэданта, а на самым беразе рэчкi насыпаны вал, каб абстрэльваць вугал рэ­данта i ўвесь даволi глыбокi брод; наогул цяжка даступная балотная мясцовасць размяшчэннем маставых прыкрыццяў да таго ўмацавалася, што ўзяць яе адной пяхотай без значнай страты было немагчыма». 

Паводле перапісу насельніцтва 1897 года, у Суцін быў 41 двор, пражывала 96 мужчын і 99 жанчын. У тым жа перапісе згадваецца «ваколіца Суцін», у якой было 88 двароў, пражывала 430 мужчын і 441 жанчына.

Найноўшы часПравіць

У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.

25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.

У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.

Пасля рэвалюціі 1917 г. тут створана працоўная школа 1-ай ступені. У 1922 г. вучылася 50 хлопчыкаў і 13 дзяўчынак. У пачатку 1930-ых гг. створаны калгас "Арэшкавічы", працавала кузня.

У верасні 1941 года 280 талькаўскіх і суцінскіх яўрэяў былі расстраляныя і пахаваныя ў адной магіле ў лесе за рэчкай.

Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Суцінскага сельсавета[3].

НасельніцтваПравіць

  • 1897 - 41 двор, пражывала 96 мужчын і 99 жанчын; ваколіца Суцін - 88 двароў, пражывала 430 мужчын і 441 жанчына.
  • 2002 - 461 жыхар, 225 двароў.

Вядомыя асобыПравіць

Культура і грамадстваПравіць

Страчаная спадчынаПравіць

Сацыяльная сфераПравіць

Суцінская школа.

ГалерэяПравіць

Гл. таксамаПравіць

Зноскі

  1. Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Мінская вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка, І. Л. Капылоў, В. П. Лемцюгова і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2003. — 604 с. ISBN 985-458-054-7. (DJVU)
  2. Акты Виленской комиссии. -- Т. 14. -- Вильно, 1887. -- С. 635–637.
  3. «Об изменении административно-территориального устройства районов Минской области». Решение Минского областного Совета депутатов от 28 мая 2013 г. № 234(руск.) 

ЛітаратураПравіць

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 2002. — Т. 15. — 552 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0251-2 (Т. 15).

СпасылкіПравіць