Адкрыць галоўнае меню

Лявонцій Ульянавіч Зданевіч

(Пасля перасылкі з Л. Зданевіч)

Лявонцій Ульянавіч Здане́віч (нар. 10 чэрвеня 1955, в. Аркадзія, Брэсцкі раён, Брэсцкая вобласць, цяпер у межах Брэста) — беларускі архітэктар і палітык.

Лявонцій Ульянавіч Зданевіч
Дата нараджэння: 10 чэрвеня 1955(1955-06-10) (64 гады)
Месца нараджэння:
Альма-матар:
Месца працы:
Член у:
Узнагароды:

БіяграфіяПравіць

Нарадзіўся 10 чэрвеня 1955 года ў вёсцы Аркадзія Брэсцкага раёна2007 г. у межах Брэста)[1].

У 1978 годзе скончыў Брэсцкі інжынерна-будаўнічы інстытут па спецыяльнасці «архітэктар». Вучыўся ў А. Д. Кудзіненкі, М. М. Суцягіна, М. М. Гайдуковіча. Працаваў у інстытуце «Белдзяржпраект», з 1986 года — галоўны архітэктар праектаў i член Саюза архітэктараў БССР[1].

Займаецца грамадскай і палітычнай дзейнасцю. У 19901995 гадах быў народным дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР і Рэспублікі Беларусь ХІІ склікання[1] ад Машэраўскай акругі № 39 горада Мінска[2]. Паводле ўспамінаў Зданевіча змаганне за мандат было жорсткае[3]:

  Мой супернік, Ганчарык Уладзімір Іванавіч, які ўзначальваў тады беларускія прафсаюзы, альбо ягоныя памагатыя, выкарысталі ўсе — і нават брудныя — магчымасці супраць мяне. Але гэта спрацавала наадварот. (…) Я ўжо апошнім абіраўся, і змаганне было жорсткае, таму што ў партыйных органах было шмат рэзерваў. Усе выбары скончыліся, адна толькі акруга засталася ў Мінску, і на яе накіравалі ўсе сілы. Міліцыя заходзіла ў кожную кватэру, каб агітаваць супраць мяне. Мне пра гэта казаў ужо пасля дэпутат Цесавец, які ў зале паседжанняў сядзеў побач са мной. А ў апошнія дні супраць мяне аж тры лістоўкі, вельмі брудныя, непрыгожыя, раскідалі…  

У 1990-я гады быў членам Камісіі Вярхоўнага Савета Беларусі па пытаннях архітэктуры, будаўніцтва, вытворчасці будаўнічых матэрыялаў і жыллёва-камунальнай гаспадаркі сяла і горада, Камісіі Вярхоўнага Савета Беларусі па адукацыі, культуры і захаванні гістарычнай спадчыны, Камісіі па забяспячэнню адзінай палітыкі выкарыстання дзяржаўных сімвалаў Рэспублікі Беларусь пры Прэзідыуме Вярхоўнага Савета РБ[1], Часовай камісіі Вярхоўнага Савета Беларусі ацэнцы дзейнасці службовых і іншых адказных асоб у сувязі з ліквідацыяй наступстваў аварыі на Чарнобыльскай АЭС, Канстытуцыйнай Камісіі. Член Ценевага кабінета (урада) Апазіцыі БНФ. Браў удзел у распрацоўцы і прыняцці Дэкларацыі аб дзяржаўнай незалежнасці Беларусі, а таксама ў падрыхтоўцы законапраектаў да надзвычайнай сесіі Вярхоўнага Савета 24-25 жніўня 1991 года, у ходзе якой была абвешчана незалежнасць Беларусі. Сааўтар Канцэпцыі пераходу Беларускай ССР на рыначную эканоміку (восень 1990), Канцэпцыі эканамічнай рэформы ў Рэспубліцы Беларусь (вясна 1992), Асноўных накірункаў рэформаў для выхаду з крызісу — перадвыбарчая эканамічная платформа БНФ «Адраджэньне» (вясна 1995). Адказны за распрацоўку шэрагу законапраектаў аб зямлі (Зямельны кодэкс і інш.), якія прадугледжвалі перадачу зямлі ва ўласнасць грамадзянам (кастрычнік 1990), сааўтар іншых законапраектаў[2][1].

Зянон Пазняк у сваіх успамінах пра пачатак 1990-х гадоў апісаў Зданевіча наступным чынам[4]:

  (…) малады архітэктар, творчая асоба (…) меў дзве зацікаўленасці і без перабольшання скажу – два захапленні: архітэктуру і зямлю. Зямлю ён любіў, ведаў, разумеў, вывучаў заканадаўства пра зямлю, умеў яе апрацоўваць, вырошчваў дзіўныя расліны, памідоры па паўпуда і агуркі, як дом (гэта, вядома, перабольшаньне, але не нашмат). Ад любові да зямлі і разумнага да яе падыходу было і такое глыбокае веданне зямельнага права.  
 
Галадоўка дэпутатаў Вярхоўнага Савета супраць рэферэндуму 1995 года. Лявонцій Зданевіч другі злева.

Удзельнік галадоўкі 11-12 красавіка 1995 г. у Авальнай зале, абвешчанай ў знак пратэсту супраць ініцыяванага Прэзідэнтам Беларусі Аляксандрам Лукашэнкам рэферэндуму аб наданні рускай мове статусу дзяржаўнай і змяненні дзяржаўных сімвалаў — герба «Пагоня» і бела-чырвона-белага сцяга, эканамічнай інтэграцыі з Расіяй і праве Прэзідэнта распускаць Вярхоўны Савет[2]. Удзельнікі галадавання былі жорстка збітыя і выведзеныя з Дома ўрада, ужо 13 красавіка дэпутаты Вярхоўнага Савет, без фракцыі апазіцыі БНФ, прынялі з пастанову аб правядзенні рэферэндуму[5].

У 19992009 гадах дырэктар, галоўны архітэктар УП «ТМ архітэктара Зданевіча Л. У.»[6]. Асноўныя напрамкі дзейнасці майстэрні: праектаванне жылых і грамадскіх будынкаў, дызайн інтэр’ераў, ландшафтны дызайн, малыя архітэктурныя формы. Асаблівая тэма — індывідуальныя жылыя дамы, якія майстэрня, як правіла, распрацоўвае комплексна з участкам, унутраным і вонкавым дызайнам[1].

З 2012 года з’яўляецца членам Савета грамадскага аб’яднання «Беларускі саюз архітэктараў»[1].

ТворчасцьПравіць

Асноўныя творчыя працы Л. У. Зданевіча: будынак пасольства Украіны ў Рэспубліцы Беларусь па вуліцы Старавіленскай, яго інтэр’еры і добраўпарадкаванне прылеглай тэрыторыі (19952000, сааўтары М. М. Пірагоў, К. А. Філіповіч[6]); рэканструкцыя комплексу будынкаў Упраўлення Беларускай чыгункі па вуліцы Леніна, 17 (20022006, у сааўтарстве з М. С. Раманоўскім, А. М. Сарайкіным[6]); жылая індывідуальная забудова квартала Вялікая Сляпянка, квартал № 5 (19982000); забудова пасёлка Сонечны Мінскага раёна на землях вучгаса імя Фрунзэ (20062014); рэканструкцыя будынка ў Мінску па вуліцы Сурганава, 54; індывідуальныя жылыя дамы ў Мінску і Мінскім раёне (2000)[1], ландшафтны дызайн, інтэр'еры[6].

Л. У. Зданевіч удзельнічаў у рэспубліканскіх і міжнародных конкурсах, на якія прадставіў, напрыклад, праекты: Дзяржаўны музей ваеннай гісторыі Рэспублікі Беларусь (1994, сумесна з архітэктарам М. М. Піраговым), парк «Даліна смерці» мемарыяльнага комплексу «Трасцянец» (2-е месца; 2004, сумесна з архітэктарам Д. А. Цяльцовым)[1].

Разам са скульптарам Канстанцінам Селіханавым з’яўляецца аўтарам помніка журналісту Ігару Герменчуку (19612002) на Усходніх могілках г. Мінска (2004)[1].

Л. У. Зданевіч распрацаваў вобразнае і аб’ёмна-прасторавае рашэнне Палаца Рэспублікі (19862001, у складзе аўтарскага калектыва М. М. Пірагоў (кіраўнік); В. М. Данілаў, А. Шабалін і іншыя) з абгрунтаваннем горадабудаўнічага рашэння для канкрэтна прынятага месца прывязкі (распрацоўка эскізаў, макетаў аб’ёмнага і горадабудаўнічага рашэння розных варыянтаў). За удзел у будаўніцтве Палаца ў гадах, за што ў складзе аўтарскага калектыву быў удастоены Дзяржаўнай прэміі Беларусі за 2004 год[1].

Сям’яПравіць

У 1992 годзе ажаніўся з Аленай Зданевіч, з якой мае чацвёра дзяцей. Дзве старэйшыя дачкі, Надзея і Марыя (працуе разам з бацькам), сталі архітэктарамі, сын Уладзімір — будаўніком[3].

Зноскі

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 Васілюк Таццяна Іванаўна. Зданевіч Лявонцій Ульянавіч, архітэктар, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі 2004 г. (1955 г.н., в. Аркадзія)
  2. 2,0 2,1 2,2 Дэпутаты, с. 241-242
  3. 3,0 3,1 Лявонці Зданевіч: «Мы не змаглі б утрымаць уладу». 4 кастрычніка 2011
  4. Дэпутаты, с. 279-280
  5. Сяргей Навумчык. Дзевяноста пяты / рэд. Аляксандар Лукашук, маст. Генадзь Мацур. — Вашынгтон: Радыё «Свабода», 2015. — 320 с. — (Бібліятэка Свабоды. ХХІ стагодзьдзе). — ISBN 978-0-929849-73-7.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 Зданевич Леонтий Ульянович // Кто есть Кто в Республике Беларусь. Архитекторы Беларуси. / Редакционный совет: И. В. Чекалов (пред.) и др. Минск: Энциклопедикс, 2014. −140 с. ISBN 978-985-7090-29-7.

ЛітаратураПравіць

  • Зданевич Леонтий Ульянович // Кто есть Кто в Республике Беларусь. Архитекторы Беларуси. / Редакционный совет: И. В. Чекалов (пред.) и др. Минск: Энциклопедикс, 2014. −140 с. ISBN 978-985-7090-29-7.
  • Сяргей Навумчык, Зянон Пазняк. Дэпутаты незалежнасьці. — Нью-Ёрк, Вільня, Варшава: «Беларускія Ведамасьці», Таварыства Беларускай Культуры ў Летуве, 2010. — ISBN 978-9955-578-11-6.
  • Зданевич Леонтий Ульянович // Республика Беларусь: Энциклопедия в 6 т. Т. 3: Герасименко — Картель / редкол.: Г. П. Пашков и др. — Минск: БелЭн, 2006. — 896 с : ил. — ISBN 985-11-0341-1. — ISBN 985-11-0382-9 (Т. 3)
  • Зданевич Леонтий Ульянович // Архитекторы Советской Белоруссии : биографический справочник; сост. В. И. Аникин и др. Минск : Беларусь, 1991. С. 259.
  • Творческая мастерская архитектора Л. У. Зданевича // Архитектура и строительство. 2015. № 1. С. 19-21.
  • Зданевич, Л. Ломать не строить / Леонтий Зданевич // Советская Белоруссия. 2014. 7 февраля. С. 5.
  • Зданевич, Л. Город солнца — мечта утопистов или реальность? / Леонтий Зданевич, Александр Крупченко // Архитектура и строительство. 2008. № 6. С. 88-91.
  • Шармук, А. С. Поливариантность стилевых сопряжений в архитектуре общественных зданий / А. С. Шармук // Архитектура Беларуси XX — нач. XXI в. : эволюция стилей и художественных концепций. Минск : Белорусская наука, 2007. С. 217—257. — Из содерж.: Л. Зданевич. С. 225, 228.
  • Зданевич, Л. Проектируем офис… / Леонтий Зданевич // Архитектура и строительство. 2006. № 5 °C. 24-25.
  • Калитина, А. «Купеческое кружево» и «коттеджный гламур» элитного жилья / А. Калитина // Беларуская газета. 6 ноября. 2006. С. 22.
  • О присуждении государственных премий Республики Беларусь 2004 года : Указ Президента Республики Беларусь № 255,июня 2005 г. // Национальный реестр правовых актов Республики Беларусь. 2005. 15 июня (№ 92).
  • Зданевич, Л. Хотели как лучше, а получили… / Л. Зданевич // Архитектура и строительство. 2003. № 6. С. 77.
  • Зданевич, Л. На пути к своему дому [Электронный ресурс] / Л. Зданевич // Архитектурно-строительный портал 2006—2014. Режим доступа: http://ais.by/users/zdanevich
  • Зданевич, Л. После съезда [Электронный ресурс] / Л. Зданевич // Архитектурно-строительный портал 2006—2014. Режим доступа: http://ais.by/users/zdanevich

СпасылкіПравіць