Адкрыць галоўнае меню

«Тры ко́леры: Сі́ні» (фр.: Trois couleurs: Bleu) — мастацкі фільм 1993 года, пастаўлены польскім кінарэжысёрам Кшыштафам Кеслёўскім. Адна з найбольш праслаўленых карцін рэжысёра[9][10].

Тры колеры: СініM:
фр.: Trois couleurs: Bleu
польск.: Trzy kolory: Niebieski
Постар фільма
Жанр фільм-драма[d][3][4][5] і артхаус
Рэжысёр
Прадзюсар
Сцэнарыст
У галоўных
ролях
Аператар
Кампазітар
Кінакампанія Eurimages[d], France 3[d] і Canal+
Працягласць 100 ± 1 хв.
Зборы $1,33 млн. (ЗША)[1]
Краіна
Мова французская мова і польская
Год 1993 і 4 лістапада 1993[2]
IMDb tt0108394

«Сіні» з’яўляецца першай часткай трылогіі «Тры колеры», другая і трэцяя часткі «Белы» і «Чырвоны» выйшлі ў 1994 годзе. Кожны фільм трылогіі тым ці іншым чынам акцэнтуе ўвагу на адным з ідэалаў Вялікай французскай рэвалюцыі, адлюстраваных у дэвізе «Свабода, роўнасць, братэрства». Паводле слоў Кеслёўскага, тэма фільма «Тры колеры: Сіні» — гэта свабода, а менавіта эмацыйная свабода, а не свабода ў сацыяльным ці палітычным значэнні[11].

Прэм’ера фільма адбылася 3 верасня 1993 года ў межах Міжнароднага кінафестывалю ў Тэлурыдзе[12]. 5 верасня «Сіні» быў паказаны ў межах конкурснай праграмы юбілейнага 50-га Венецыянскага кінафестывалю, дзе быў адзначаны ажно сямю ўзнагародамі, у тым ліку галоўнай узнагародай кінафествалю — «Залатым ільвом»[13]. Апроч таго фільм быў удастоены трох прэмій «Сезар», трох намінацый на «Залаты глобус», намінацыі на Еўрапейскую кінапрэмію за найлепшы фільм і шматлікіх іншых узнагарод .

Змест

Акцёрскі складПравіць

 Акцёр   Персанаж 
Жульет Бінош[fr] Жулі дэ Курсі (у дзявоцтве Віньён)
Бенуа Рэжан[fr] Аліўе Бенуа
Фларанс Пернэль[fr] Сандрын
Шарлот Веры Люсіль, прастытутка, суседка Жулі
Эмануэль Рыва[fr] мадам Віньён, маці Жулі
Элен Венсан[fr] журналістка
Філіп Вальтэр[fr] агент па нерухомасці
Клод Дзюнетон[fr] урач
Яцэк Асташэўскі[pl] флейтыст
Юг Кестэр[fr] Патрыс дэ Курсі, кампазітар, муж Жулі
Фларэнс Віньён[fr] перапісчыца
Жулі Гае[fr] адвакат у зале чакання
Жулі Дэльпі Дамінік
Збігнеў Замахоўскі[pl] Караль Караль

ВытворчасцьПравіць

Задума і праца над сцэнарыемПравіць

На стварэнне трылогіі «Тры колеры» Кеслёўскага, як і ў выпадку з тэлецыклам «Дэкалог», натхніў яго суаўтар Кшыштаф Пясевіч[14]. Наконт узнікнення ідэі сюжэта фільма Пясевіч распавядаў: «Аднойчы ўвечары я ўбачыў па тэлевізары інтэрв’ю з польскім кампазітарам. З ім была яго жонка. Я сказаў сабе, што гэтая жанчына, напэўна, іграе важную ролю ў яго жыцці. Такой была зыходная кропка „Сіняга“ — фільма пра свабоду»[15].

Здымкі і аператарская працаПравіць

Трылогія была знята ў надзвычай кароткі тэрмін. Здымкі «Сіняга» праходзілі ў перыяд з верасня па лістапад 1992 года, здымкі астатніх двух фільмаў былі скончаны ўжо ў маі 1993 года[14]. Як і ў выпадку з «Дэкалогам» для кожнай часткі быў абраны асобны аператар: у «Сінім» гэта Славомір Ідзяк, які раней працаваў з Кеслёўскім над фільмамі «Шнар», «Кароткі фільм пра забойства», «Дэкалог, пяць» і «Падвойнае жыццё Веранікі».

МантажПравіць

Сярод мантажных прыёмаў, якія выкарыстоўваюцца ў фільме, варта адзначыць адмысловыя зацямненні, кожнае з якіх узнікае пасярод сцэны. Экран зацямняецца, некалькі секунд застаецца чорным, пасля чаго выява вяртае гледача ў той жа момант, на якім фільм спыніўся. У сваёй аўтабіяграфіі Кеслёўскі так тлумачыў гэты ход:

  У гэтым фільме мы выкарыстоўваем некалькі зацямненняў. Зацямненне азначае, што прайшоў нейкі час. Канец сцэны — зацямненне — новы план. У фільме чатыры такія зацямненні, і ўсе яны служаць для адной мэты. Мы хочам у гэтыя чатыры моманты паказаць час вачыма Жулі. Для яе час стаіць на месцы. Напрыклад, такая сцэна: прыходзіць журналістка, вітаецца. Першае зацямненне. Перш чым Жулі адкажа, праходзіць дзве секунды. Між двума фразамі для Жулі праходзіць вечнасць. Музыка вяртаецца да яе, а час спыняецца[16].  

МузыкаПравіць

Фільм «Тры колеры: Сіні» стаў чарговай сумеснай працай Кшыштафа Кеслёўскага і яго сябра і пастаяннага кампазітара Збігнева Прайснера. У адрозненні ад папярэдніх сумесных прац рэжысёра і кампазітара, дзе музыка іграла значную ролю ў стварэнні адмысловай атмасферы карціны, а часам удзельнічала ў сюжэце, у «Сінім» музыка займае адно з галоўных сюжэтаўтвараючых месцаў. Сюжэт фільма будуецца вакол «Канцэрта на аб’яднанне Еўропы», які ствараецца на працягу ўсяго фільма галоўнымі героямі. Кеслёўскі адзначае, што «ў пэўным сэнсе, „Сіні“ здымаўся як ілюстрацыя да музыкі»[17].

Пры працы над фільмам практычна ўся музыка пісалася да пачатку здымкаў[18].

Апрача музыкі, якую па сюжэце пішуць героі фільма, у карціне можна пачуць і чарговы твор выдуманага галандскага кампазітара канца XVIII стагоддзя Ван дэн Будэнмаера — пахавальны марш.

Саўндтрэк карціны быў выпушчаны ў 1993 годзе і сабраў шматлікія хвалебныя водгукі.

За музыку да фільма Збігнеў Прайснер быў узнагароджаны Прэміяй асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса[19], а таксама атрымаў намінацыі на прэміі «Залаты глобус»[20] і «Сезар»[21].

Пракат і зборыПравіць

Прэм’ерны паказ фільма «Тры колеры: Сіні» адбыўся на Міжнародным кінафестывалі ў Тэлурыдзе 3 верасня 1993 года[12]. 5 верасня фільм быў паказаны ў межах конкурснай праграмы юбілейнага 50-га Венецыянскага кінафестывалю. 8 верасня «Сіні» выйшаў у шырокі пракат у Францыі. На радзіме рэжысёра, у Польшчы прэм’ера фільма адбылася 10 кастрычніка[12].

КрытыкаПравіць

Рэйтынгі
Выданне Адзнака
AllMovie      [22]
Empire      [23]
FilmAffinity           [24]
Internet Movie Database           [25]
Metacritic           [26]
Roger Ebert     [27]
Rotten Tomatoes           [28]
КиноПоиск           [29]

Вядомы амерыканскі кінакрытык Роджэр Эберт у сваім першапачатковым аглядзе 11 лютага 1994 года адзначыў фільм 3,5 зоркамі з 4[27]. Аднак пазней, 9 сакавіка 2003 года выпусціў новую рэцэнзію, у якой удастоіў усю трылогію «Тры колеры» 4 зорак і змясціў яе ў свой спіс «Выдатных фільмаў» (англ.: Great Movies)[30].

Паводле дадзеных агрэгатара крытычных аглядаў «Rotten Tomatoes» сярод 44 рэцэнзентаў 43 далі станоўчую ацэнку фільму, што складае 98%[28]. Іншы папулярны агрэгатар крытычных аглядаў, «Metacritic», дае фільму ўсярэдненую ацэнку ў 85 балаў са 100 магчымых на аснове 9 рэцэнзій[26].

Крытык Дэрэк Малкальм[en] сцвярджае, што слабасцю «Сіняга» з’яўляецца яго поўная схематычнасць, аднак яна кампенсуецца неверагоднай эмацыйнай сілай фільма[31].

УзнагародыПравіць

Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 21 кінаўзнагародай і 17 намінацыямі[13]:

Кінапрэмія / Кінафестываль Дата і месца Катэгорыя / Узнагарода Намінант Вынік Сп.
50-ы[en] Венецыянскі кінафестываль 31.08-11.09.1993
Венецыя
 «Залаты леў» Кшыштаф Кеслёўскі Перамога [32]
Прэмія «Залаты Ciak» — найлепшы фільм Кшыштаф Кеслёўскі Перамога
Малы Залаты леў Кшыштаф Кеслёўскі Перамога
Прэмія OCIC Кшыштаф Кеслёўскі Перамога
Кубак Вальпі — найлепшая актрыса[uk] Жульет Бінош Перамога
Прэмія Пасінэці — найлепшая актрыса Жульет Бінош Перамога
Залатая Азэла[en] — найлепшая аператарская праца Славомір Ідзяк Перамога
29-ы Чыкагскі міжнародны кінафестываль[en] 824.10.1993
Чыкага
Спецыяльны прыз журы Кшыштаф Кеслёўскі Перамога [33]
8-я прэмія[en] «Гоя» 21.01.1994
Мадрыд
Найлепшы еўрапейскі фільм[en] «Тры колеры: Сіні», Кшыштаф Кеслёўскі Перамога [34]
51-я прэмія[en] «Залаты глобус» 22.01.1994
Беверлі-Хілз
Найлепшая жаночая роля — драма[en] Жульет Бінош Намінацыя [20]
Найлепшая арыгінальная музыка[en] Збігнеў Прайснер Намінацыя
Найлепшы фільм на замежнай мове[en] Францыя, Кшыштаф Кеслёўскі Намінацыя
19-я прэмія[en] «Сезар» 26.02.1994
Парыж
Найлепшая актрыса[en] Жульет Бінош Перамога [21]
Самая шматабяцальная актрыса[en] Фларанс Пернэль[en] Намінацыя
Найлепшы арыгінальны ці адаптаваны сцэнарый[en] Кшыштаф Кеслёўскі, Кшыштаф Пясевіч Намінацыя
Найлепшая музыка Збігнеў Прайснер Намінацыя
Найлепшы гук[en] William Flageollet[fr], Jean-Claude Laureux[fr] Перамога
Найлепшая аператарская праца[en] Славомір Ідзяк Намінацыя
Найлепшы мантаж[en] Жак Віта[fr] Перамога
Найлепшая рэжысура[en] Кшыштаф Кеслёўскі Намінацыя
Найлепшы фільм[en] «Тры колеры: Сіні», Кшыштаф Кеслёўскі Намінацыя
3-я прэмія «Турыя[es]» 01.07.1994
Бурджасот[en]
Галасаванне чытачоў — найлепшы замежны фільм «Тры колеры: Сіні», Кшыштаф Кеслёўскі Перамога [35]
5-я прэмія «20/20» 27.02.2014
Сіэтл
Найлепшы фільм на замежнай мове «Тры колеры: Сіні» Перамога [36][37]
Найлепшая жаночая роля Жульет Бінош Намінацыя
Найлепшая аператарская праца Славомір Ідзяк Намінацыя

ЗноскіПравіць

  1. Trois couleurs: Bleu (1993) — JPBox Office (фр.) . «JPBox Office». Праверана 5 жніўня 2019.
  2. http://www.zelluloid.de/filme/index.php3?id=2288 Праверана 18 сакавіка 2018.
  3. 3,0 3,1 http://www.imdb.com/title/tt0108394/ Праверана 13 мая 2016.
  4. 4,0 4,1 4,2 http://www.filmaffinity.com/es/film597294.html Праверана 13 мая 2016.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 http://www.adorocinema.com/filmes/filme-8291/ Праверана 13 мая 2016.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 http://stopklatka.pl/film/trzy-kolory-niebieski Праверана 13 мая 2016.
  7. 7,00 7,01 7,02 7,03 7,04 7,05 7,06 7,07 7,08 7,09 7,10 7,11 7,12 7,13 7,14 7,15 7,16 7,17 7,18 7,19 7,20 7,21 http://www.imdb.com/title/tt0108394/fullcredits Праверана 13 мая 2016.
  8. 8,0 8,1 8,2 http://www.allocine.fr/film/fichefilm_gen_cfilm=8291.html Праверана 13 мая 2016.
  9. Krzysztof Kieslowski's Acclaimed Films. They Shoot Pictures, Don't They. Праверана 22 кастрычніка 2016.
  10. Votes for Three Colours Blue (1993). British Film Institute. Праверана 17 кастрычніка 2016.
  11. Three Colors: Blue, Bonus Features: Commentary by Anne Insdorf, A Look at "Blue"
  12. 12,0 12,1 12,2 Trois couleurs: Bleu — Release Info (англ.) . «Internet Movie Database». Праверана 7 мая 2019.
  13. 13,0 13,1 Trois couleurs: Bleu — Awards (англ.) . «Internet Movie Database». Праверана 7 мая 2019.
  14. 14,0 14,1 Double Lives, Second Chances, 1999
  15. Паводле інтэрв’ю Кшыштафа Пясевіча для Télérama, верасень 1993.
  16. Kieślowski on Kieślowski, 1993
  17. Film Music: Screencraft, 2000
  18. Geoffrey Macnab, Chris Darke. Working with Kieślowski // Sight and Sound. — 1996. — Т. 6. — № 5. — С. 20.
  19. 19th Annual Los Angeles Film Critics Association Awards (англ.) . Асацыяцыя кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса. Праверана 10 лютага 2018.
  20. 20,0 20,1 Winners & Nominees: Three Colours: Blue (Trois couleurs: Bleu) (англ.) . Афіцыйны сайт кінапрэміі «Залаты глобус». Праверана 1 мая 2019.
  21. 21,0 21,1 Palmarès 1994 — 19ème Cérémonie des César (фр.) . Афіцыйны сайт «Акадэміі мастацтваў і тэхналогій кінематографа». Праверана 1 мая 2019.
  22. Blue (1993) — Krzysztof Kieslowski (англ.) . «AllMovie». Праверана 1 мая 2019.
  23. Marcus Trower. Three Colours: Blue Review (англ.) . «Empire» (27 студзеня 2006). Праверана 1 мая 2019.
  24. Three Colours: Blue (1993) — FilmAffinity (англ.) . «FilmAffinity». Праверана 3 ліпеня 2019.
  25. Trois couleurs: Bleu — IMDb (англ.) . «Internet Movie Database». Праверана 7 мая 2019.
  26. 26,0 26,1 Trois couleurs: Bleu Reviews — Metacritic (англ.) . «Metacritic». Праверана 1 мая 2019.
  27. 27,0 27,1 Роджэр Эберт. Blue Movie Review & Film Summary (1994) — Roger Ebert (англ.) . Роджэр Эберт (11 лютага 1994). Праверана 1 мая 2019.
  28. 28,0 28,1 Three Colors: Blue (Trois Couleurs: Bleu) (1993) — Rotten Tomatoes (англ.) . «Rotten Tomatoes». Праверана 1 мая 2019.
  29. Три цвета: Синий — КиноПоиск (руск.) . Сайт «КиноПоиск». Праверана 5 жніўня 2019.
  30. Роджэр Эберт. Three Colors Trilogy: Blue, White, Red Movie Review — Roger Ebert (англ.) . Роджэр Эберт (9 сакавіка 2003). Праверана 1 мая 2019.
  31. Derek Malcolm. Three Colours Blue — review (англ.) . «The Guardian» (14 кастрычніка 1993). Праверана 3 ліпеня 2019.
  32. 50. Mostra Internazionale d’Arte Cinematografica (італ.) . la Biennale di Venezia: Archivio Storico delle Arti Contemporanee. Праверана 7 мая 2019.
  33. Jonathan Rosenbaum. 29th Chicago International Film Festival: Mired in the Present (англ.) . «Chicago Reader» (7 кастрычніка 1993). Праверана 5 жніўня 2019.
  34. Goya Awards (1994) - Spain (англ.) . «FilmAffinity». Праверана 3 ліпеня 2019.
  35. III Premis Turia 1994. Сайт «Cartelera Turia». Праверана 3 ліпеня 2019.
  36. 2014 Nominees – 5th Annual 20/20 Awards (англ.) . Сайт «20/20 Awards». Праверана 1 мая 2019.
  37. The 5th Annual 2020 Award Winners Announced (англ.) . Сайт «20/20 Awards» (27 лютага 2014). Праверана 1 мая 2019.

ЛітаратураПравіць

Знешнія спасылкіПравіць