Адкрыць галоўнае меню

Мікалай Фёдаравіч Бліадухо́ (10 снежня 1878, Ігумен — 13 студзеня 1935), беларускі геолаг, акадэмік АН БССР. Скончыў Горны інстытут у Пецярбургу (1903), з 1922 загадчык кафедры геалогіі БДУ, аўтар прац па геалогіі. Рэпрэсіраваны ў 1930-я[1].

Мікалай Фёдаравіч Бліадухо́
Blioducho2.jpg
Дата нараджэння 10 снежня 1878(1878-12-10)
Месца нараджэння
Дата смерці 13 студзеня 1935(1935-01-13) (56 гадоў)
Месца смерці
Месца пахавання
Род дзейнасці геолаг
Навуковая сфера геалогія
Навуковае званне акадэмік АН БССР
Альма-матар Пецярбургскі горны інстытут
Commons-logo.svg Мікалай Фёдаравіч Бліадухо́ на Вікісховішчы

Змест

БіяграфіяПравіць

Працаваў у геалагічных экспедыцыях на Далёкім Усходзе і ў Сібіры. Быў старшынёю Беларуска-ўкраінскага камітэта помачы ахвярам вайны. З 1922 начальнік горнага аддзела Упраўлення СНХ БССР. З 1923 загадчык кафедры геалогіі БДУ. З 1926 узначальваў Камісію па вывучэнні вытворчых сіл рэспублікі, з 1929 старшыня Прадстаўніцтва геалагічнага камітэта ў Беларусі. У 1929-1935 дырэктар Інстытута геалогіі і гідрагеалогіі АН БССР.

Арганізатар работ па геалагічнай здымцы і выведцы карысных выкапняў у Беларусі[1]. Узначальваў экспедыцыі па даследаванні Аршанскай, Магілёўскай і Калінінскай акруг. Вывучаў мелавыя адкладанні і фасфарыты на паўднёвым усходзе рэспублікі. Вынікі даследаванняў з'явіліся падставай для будаўніцтва Крычаўскага цэментавага завода[2]. Абгрунтаваў пастаноўку геафізічных даследаванняў і глыбокага свідравання ў Мінску, Полацку, Бабруйску, Даманавічах і інш. Па выніках геамагнітнай здымкі даў прагноз выяўлення жалезных руд. Упершыню склаў геалагічныя карты дачацвярцічных і чацвярцічных адкладаў, карысных выкапняў Беларусі. Асаблівую вядомасць набыла прасвідраваная па яго прапанове свідравіна № 4 у цэнтры Мінска, што дазволіла не толькі вырашыць праблему водазабеспячэння, але і даведацца пра геалагічную будову тэрыторыі горада, даказаць наяўнасць уласных падземных мінеральных вод[2].

 
Магіла акадэміка Мікалая Бліадухо

Памёр у 1935 годзе, пахаваны на Мінскіх ваенных могілках[3].

Навуковая працаПравіць

Напісаў каля 200 навуковых прац, звязаных з вывучэннем розных пытанняў геалогіі і геамарфалогіі тэрыторыі Беларусі[2]. Апублікаваў каля 20 навуковых прац, у тым ліку 3 манаграфіі[4]. Пры яго падтрымцы ў БДУ быў адкрыты геолага-глебава-геаграфічны факультэт (1934), дзе загадваў кафедрай геалогіі новага факультэта. Падарыў універсітэту багатую калекцыю горных парод і мінералаў, якая паслужыла асновай для адкрыцця ва ўніверсітэце кабінета мінералогіі і крышталяграфіі, а ў наступным — Музея землязнаўства геаграфічнага факультэта БДУ[2].

ПамяцьПравіць

 
Мемарыяльная дошка Мікалаю Бліадухо

СачыненніПравіць

  • Да геалагічнага вывучэння тэрыторыі г. Мінска (на матэрыялах свідравіны № 4 Эльвода і некаторых іншых // Матэрыялы па вывуч. геалогіі карысных выкапняў Беларусі. — Мн., 1933. — Т. 6.
  • Схематычная геалагічная карта дачацвярцёвых адкладаў БССР маштаба 1:420 000 // Запіскі БелАН. — Мн., 1935. — Кн. 4.
  • Сборник трудов по геологии и полезным ископаемым. БССР. — Мн., 1952.
  • Исследование академиком Н. Ф. Блиодухо геологии и полезных ископаемых Белоруссии. — Мн., 1979. — 76 с.

ЛітаратураПравіць

СпасылкіПравіць

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Блиодухо Николай Фёдорович // Биографический справочник — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 60. — 737 с.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Блиодухо Николай Федорович (руск.) 
  3. Минское Военное кладбище (руск.) 
  4. Академик БЛИОДУХО Николай Фёдорович (руск.) 
  5. Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Мінск / АН БССР. Ін-т мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору; Рэдкал.: С. В. Марцэлеў (гал. рэд.) і інш.— Мн.: БелСЭ, 1988.— 333 с.: іл. ISBN 5-85700-006-8.