Адкрыць галоўнае меню

Слуцкі раён

раён у Мінскай вобласці Беларусі

Слу́цкі раён — адміністрацыйная адзінка ў паўднёвай частцы Мінскай вобласці. Цэнтр — горад Слуцк. Плошча 1796 км². Раён мяжуе з Салігорскім, Капыльскім, Уздзенскі, Пухавіцкім, Старадарожскім і Любанскім раёнамі Мінскай вобласці.

Слуцкі раён
Сцяг Герб
Сцяг Герб
Краіна Беларусь
Уваходзіць у Мінская вобласць
Адміністрацыйны цэнтр Слуцк
Дата ўтварэння 17 ліпеня 1924
Афіцыйныя мовы Родная мова: беларуская 68,52 %, руская 28,06 %
Размаўляюць дома: беларуская 35,01 %, руская 59,84 %[1]
Насельніцтва (2009)
95 106 чал,[1] (5-е месца)
Шчыльнасць 52,22 чал./км² (6-е месца)
Нацыянальны склад беларусы — 89,86 %,
рускія — 6,4 %,
украінцы — 1,42 %,
іншыя — 2,32 %[1]
Плошча 1 821,06[2] км²
(13-е месца)
Вышыня
над узроўнем мора
 • Найвышэйшы пункт
 • Сярэдняя вышыня


 212 м
 160-180 м
Слуцкі раён на карце
Афіцыйны сайт
Commons-logo.svg Слуцкі раён на Вікісховішчы

ГеаграфіяПравіць

Асноўныя рэкі — Случ, Морач, Лакнея, Вясейка, Сівельга, Бярозаўка, Жалязянка.

Значная частка раёна ляжыць у межах Цэнтральнабярэзінскай раўніны, паўночна-заходнюю частку займае Капыльская града. Рэльеф раўнінны. Пераважаюць вышыні 160—180 м над узроўнем мора, максімальная — 212 м (каля вёскі Жылін Брод).

Глебы сельскагаспадарчых угоддзяў раёна дзярнова-падзолістыя забалочаныя (34,2 %), дзярнова-падзолістыя (29,8 %), дзярновыя забалочаныя (14,7 %), тарфяна-балотныя (13,6 %) і іншыя. Пад лясамі каля 24 % тэрыторыі, пераважаюць хваёвыя, бярозавыя, яловыя. Пад балотамі каля 1 % плошчы раёна.

Карысныя выкапніПравіць

Карысныя выкапні ў Слуцкім раёне прадстаўлены радовішчамі торфу, мелу, калійных соляў (паўночная частка Старобінскага радовішча калійных і каменнай солей), будаўнічых пяскоў, пясчана-жвіровага матэрыялу, глін і суглінкаў.

КліматПравіць

Сярэдняя тэмпература студзеня — 6,3 ° С, вагаецца ад −16,3 ° С (1987) да 0,3 ° С (1989), ліпень 17,8 ° С, ад 14,5 ° С (1979) да 21, 5 ° С (1936). У год выпадае 625 мм ападкаў, ад 351 мм (1953) да 830 мм (1998). Вегетацыйны перыяд працягваецца 193 сутак.

ГісторыяПравіць

Раён быў утвораны 17 ліпеня 1924 г.

НасельніцтваПравіць

Па стане на 01.01.2011 года колькасць насельніцтва Слуцкага раёна склала 94,8 тысячы чалавек, у тым ліку ў сельскай мясцовасці — 33,4 тысячы чалавек, гарадское насельніцтва — 61,4 тысяч чалавек. Нацыянальны склад насельніцтва: беларусы — 89,9 %, рускія — 6,4 %, украінцы — 1,4 %, палякі — 0,3 %, іншыя нацыянальнасці — 2,0 %. Па дадзеных перапісу насельніцтва 2009 года ў Слуцкім раёне пражывала 43900 мужчын і 51,2 тысячы жанчын. На 1000 мужчын прыпадала 1164 жанчыны. Сярэдні ўзрост насельніцтва раёна па перапісу насельніцтва 2009 года склаў 40,9 гадоў, у тым ліку сярэдні ўзрост мужчын — 38, а жанчын — 43,3 года. У раёне 209 населеных пунктаў.

Дынаміка сельскага насельніцтва:

2000 — 41,2 тыс.
2008 — 34,8 тыс.
2011 — 33,4 тыс.

Гаспадарчая дзейнасцьПравіць

Малочна-мясная жывёлагадоўля, свінагадоўля, птушкагадоўля. Пасевы зерневых і зернебабовых культураў, кукурузы, цукровых буракоў.

Прадпрыемствы харчовай і паліўнай прамысловасці, вытворчасць будаўнічых матэрыялаў.

ТранспартПравіць

Праз раён праходзяць чыгуначныя лініі Баранавічы — Слуцк — Асіповічы і Слуцк — Салігорск, аўтамабільныя дарогі Масква — Бабруйск — Слуцк — Івацэвічы, Мінск — Слуцк — Мікашэвічы, Асіповічы — Нясвіж — Баранавічы.

Сродкі масавай інфармацыіПравіць

Мясцовая прэса прадстаўлена праз выданні:

  • Газета «Слуцкі край». Выдаецца з 25 сакавіка 1919 г. Заснавальнік — Слуцкі раённы выканаўчы камітэт.
  • Рэгіянальная газета «Інфа-Кур'ер». Недзяржаўнае штотыднёвае грамадска-палітычнае выданне. Зарэгістравана ў сакавiку 2001 г. Выдаецца на 24-х палосах фармата А3. Наклад — ад 6400 да 7300 экз. (2011). Распаўсюджваецца праз «Белсаюздрук», па падпiсцы праз «Белпошту», праз прадпрыемствы рознiчнага гандлю.

У эфір выходзіць праграма радыёвяшчання «Весткі Случчыны».

Вядомыя асобыПравіць

Гл. таксамаПравіць

ЛітаратураПравіць

Зноскі